กลลวงของสตรีปากร้าย

"ใต้เท้าหลี่เจ้าคะ... ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าตัวเลขในบัญชีคลังเสบียงของกองทัพพิทักษ์ชายแดนสามปีซ้อนนี้ มีความ ‘โปร่งใส’ เสียจนแม้แต่เงาของท่านเองก็ยังไม่กล้าก้มลงมอง?" น้ำเสียงหวานใสที่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดกริบของห้องโถงรับรองจวนสกุลหลี่ รอยยิ้มพราวระยับที่แต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากของเซี่ยฉีหยุนช่างดูงดงามปานบุปผาแรกแย้ม ทว่ากลับทำให้ขุนนางคลังวัยกลางคนถึงกับหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับจนเปียกชุ่มอาภรณ์เนื้อดี จังหวะการพลิกกระดาษแผ่นบางในมือเรียวบางของนาง ช่างสร้างเสียงเสียดสีที่บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของเหล่าขุนนางกังฉินที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ตาแตกอยู่โดยรอบ เซี่ยฉีหยุนในชุดผ้าไหมปักลายเหมันต์สีฟ้าครามไม่ได้มาที่นี่ในฐานะสตรีตกอับผู้รอความเมตตาอีกต่อไป แต่นางคือ ‘นักเชือด’ ที่สวมหน้ากากกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ ก้าวเข้ามาเพื่อต้อนพวกมันให้จนมุมด้วยหลักฐานที่แม้แต่เงาหัวก็ยังหนีไม่พ้น "เหลวไหล! เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าอาจหาญเข้ามาพลิกแผ่นดินตรวจสอบบัญชีลับของทางการ!" ใต้เท้าหลี่ตบโต๊ะฉาดใหญ่ พยายามใช้เสียงคำรามกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่ล้นปรี่จนมือไม้สั่นเทา "ทหาร! พาตัวสตรีสติฟั่นเฟือนผู้นี้ออกไป!" "สติฟั่นเฟือนหรือคะ?" เซี่ยฉีหยุนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ นางค่อยๆ ก้าวเท้าส้นปักลายหงส์เดินเข้าไปใกล้ร่างที่สั่นเทานั้นทีละนิด ชายกระโปรงพลิ้วไหวราวกับคลื่นน้ำระลอกน้อย "หากข้าสติฟั่นเฟือน แล้วบรรดาตั๋วแลกเงินแปดหมื่นตำลึงที่ท่านแอบโอนเข้าบัญชีลับของอนุภรรยาเมื่อเดือนก่อนเล่า... จะให้ข้าประกาศให้บรรดาแขกเหรื่อหน้าจวนฟัง ณ ตรงนี้เลยดีหรือไม่ว่ามันมาจากงบซื้อข้าวสารของทหารชายแดน!" คำพูดประโยคเดียวราวกับสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน บรรยากาศในห้องโถงพลันเย็นเยียบลงถนัดตา ใต้เท้าหลี่ทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความหมดแรง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ขุนนางชั่วผู้นี้ไม่เคยคิดเลยว่าสตรีปากร้ายที่ขึ้นชื่อเรื่องการแต่งบทละครเสียดสีชาวบ้าน จะมีสายสืบและมันสมองที่เฉียบคมจนสามารถขุดรากถอนโคนเส้นทางการเงินของเขาออกมาได้หมดจดเช่นนี้ ทว่า ในวินาทีที่เกมกำลังจะพลิกและชัยชนะตกเป็นของนางอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นอายความเย็นชาคุ้นเคยก็แผ่ซ่านเข้ามาทางประตูใหญ่ที่เปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง กู้หมิงหยาง... ท่านแม่ทัพผู้เกลียดการโอ้อวดและเกลียดความวุ่นวายที่สุดในใต้หล้า ก้าวเข้ามาด้วยชุดเกราะสีดำสนิท ไร้ซึ่งเครื่องประดับประดาอวดบารมี มีเพียงรัศมีกดดันอันทรงพลังที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงหน้าหวานล้ำของสตรีตัวแสบที่กำลังถือหลักฐานมัดตัวคนชั่วคราวกับถือพัดขนนกเล่น "เจ้าอีกแล้วหรือ... เซี่ยฉีหยุน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระอาเจือความหงุดหงิดระคนแปลกใจ ดวงตาคมปลาบมองเอกสารในมือนางสลับกับใบหน้าซีดเผือดของขุนนางคลัง แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น "นี่เจ้าคิดจะเล่นสนุกอะไรอีก ถึงได้บุกเข้ามาพังแผนการกวาดล้างรังโจรของทางการด้วยวิธีบุ่มบ่ามเช่นนี้" "วิธีบุ่มบ่ามหรือคะท่านแม่ทัพ?" เซี่ยฉีหยุนหันขวับกลับมาเชิดใส่ทันที ดวงตาสองคู่ประสานกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟปะทุขึ้นมาเบาๆ นางเชิดคางขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าข้าไม่ลงมือจัดการเอง ป่านนี้พวกสุนัขรับใช้ขององค์ชายสามคงเผาหลักฐานพวกนี้ทิ้งจนหมดจดไปแล้ว ท่านต่างหากเล่าที่มาช้า ชักช้าโอ้เอ้ราวกับสตรีแต่งตัวออกงานรื่นเริง!" "เจ้ากล้าว่าข้าชักช้าหรือ!" กู้หมิงหยางก้าวประชิดตัวนางด้วยความเร็วที่ทำเอาเซี่ยฉีหยุนต้องผถะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางตำราจนมุมขยับไปไหนไม่ได้ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายสนามรบจางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใสของนางจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ "คนที่ชอบทำตัวเด่นเรียกร้องความสนใจจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... คือเจ้าต่างหากเล่า สตรีขี้โอ่" ปากบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่กลับแคบลงเรื่อยๆ จนแทบจะหลอมละลายเข้าหากัน ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มกวาดมองริมฝีปากที่กำลังอ้าจะเถียงของนางด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก เสียงปรบมือช้าๆ และน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากเงาดำมืดบริเวณระเบียงด้านนอก "ช่างเป็นภาพที่น่าดูชมเสียจริง... ท่านแม่ทัพกับคุณเซี่ย" ร่างระหงของบุรุษในอาภรณ์หรูหราปักดิ้นทองก้าวออกมาจากความมืด องค์ชายสามแย้มยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาหรี่แคบมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาร้ายกาจ ในมือถือพับกระดาษสีชาที่จารึกความลับสุดยอดของกองทัพเอาไว้ "ดูท่า... ข้าจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของพวกท่านเข้าเสียแล้วกระมัง?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและหัวใจเต้นแรงไปกับความซี้ยั๊วะของคู่กัดคู่นี้ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!