ดาบกับหมึกจีน

"ถ้าท่านแม่ทัพอยากได้นักเขียนส่วนตัว ก็ควรจะรู้จักวิธีจ้างวานที่สุภาพกว่าการลากตัวสตรีมาขังไว้ในจวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็กแบบนี้!" เซี่ยฉีหยุนกระแทกเสียงพลางถอยกรูดไปจนแผ่นหลังปะทะกับผนังไม้ที่เย็นเยียบ กลิ่นอายของบุรุษตรงหน้ามิใช่กลิ่นหอมของเครื่องหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นไอของหยาดเหงื่อ กลิ่นดินปืน และความดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอ่อนที่ยังไม่ได้ถอดออกเสียด้วยซ้ำ กู้หมิงหยางไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ความสูงระดับหกฉื่อของเขาทำให้ฉีหยุนรู้สึกเหมือนถูกขุนเขาขนาดย่อมกดทับจนลมหายใจติดขัด มือหนาที่มีรอยด้านจากการจับดาบมาค่อนชีวิตคว้าเข้าที่ขอบโต๊ะไม้ข้างตัวนางแล้วกระแทกปิดกั้นทางหนี "สุภาพงั้นหรือ?" น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังข่มขวัญเหยื่อ "นางที่เขียนบทละครเสียดสีข้าจนกลายเป็นขี้ปากชาวเมืองไปครึ่งค่อนหลวงอย่างเจ้า ยังมีความเป็นสตรีให้ข้าต้องเคารพอยู่อีกหรือ เซี่ยฉีหยุน" ฉีหยุนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของนางมิได้มีความกลัวเกรงอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย นางยกยิ้มที่มุมปากอย่างที่มักใช้ยั่วยวนอารมณ์ศัตรูในละครของนาง "ท่านแม่ทัพกู้... บทละครก็คืองานศิลปะ หากท่านทำตัวให้สง่างามดั่งพยัคฆ์ ใครจะกล้าเขียนให้ท่านกลายเป็นแมวขี้ขลาดในบทละครได้เล่า? ถ้าท่านเกลียดที่ถูกเขียนถึง ก็จงไปสั่งห้ามคนทั้งเมืองหลวง ไม่ใช่มาลงที่ข้าคนเดียว" กู้หมิงหยางหรี่ตามองสตรีตรงหน้า เขาประเมินนางใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ความกล้าหาญที่ปรากฏในดวงตาคู่สวยนั้นมันช่างขัดกับท่าทางบอบบางของนางเหลือเกิน แทนที่เขาจะโกรธจนบ้าคลั่งตามที่คาดการณ์ไว้ เขากลับรู้สึกถึงความสั่นไหวบางอย่างในใจที่เขาไม่สามารถนิยามได้ "ดี... งั้นเจ้าก็ใช้ 'ศิลปะ' ของเจ้าเขียนเรื่องราวของข้าที่นี่เสียให้พอ" เขาหยิบพู่กันด้ามหนึ่งโยนลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น "เขียนทุกอย่างที่เจ้าอยากเขียน แต่มีข้อแม้ว่า... ข้าจะเป็นคนตรวจสอบทุกบรรทัด หากประโยคไหนที่ทำให้ข้าไม่พอใจ เจ้าจะไม่ได้แตะต้องกระดาษอีกเลยตลอดชีวิต" "ท่านมันเผด็จการ!" "ข้าคือแม่ทัพที่ถือดาบ" เขาโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน "และดาบของข้าไม่เคยยอมรับความเห็นต่างที่ไร้เหตุผล" ฉีหยุนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนใบหน้า ความโกรธเคืองเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่นางพยายามสะกดกลั้นไว้ นางกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "ถ้าเช่นนั้น ท่านแม่ทัพก็เตรียมใจไว้ให้ดีเถิด เพราะสิ่งที่ข้าจะเขียนต่อไปนี้... อาจจะทำให้ท่านนอนไม่หลับไปตลอดทั้งคืนเลยทีเดียว" "ข้าไม่ชอบนอน" เขากระซิบเสียงแหบพร่า "ข้าชอบทำอะไรที่ตื่นเต้นกว่านั้น" บรรยากาศในห้องหนังสือเงียบงันลงจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นไม่เป็นจังหวะ กู้หมิงหยางไม่ถอยห่าง เขากลับใช้สายตากวาดมองไปที่ลำคอระหงของนางราวกับกำลังประเมินรอยแผลที่เขาสามารถฝากไว้ได้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงขานรับที่ทำลายความเงียบแสนอันตรายนั้นลง "ท่านแม่ทัพขอรับ! องค์ชายสามเสด็จมาเยือนจวนกะทันหัน อ้างว่าต้องการเข้าพบท่านเพื่อหารือเรื่องฎีกาการค้าชายแดนที่ค้างคาอยู่ขอรับ!" กู้หมิงหยางชะงักไปครู่หนึ่ง เขากระชากสายตากลับมาจากใบหน้าของฉีหยุนด้วยความหงุดหงิดที่ต้องมีคนมาขัดจังหวะ ดวงตาคมกริบมองนางเป็นเชิงสั่งว่า 'อย่าได้คิดหนี' ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตู "กักตัวนางไว้ในนี้ ห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาด จนกว่าข้าจะกลับมา" เขาสั่งเสียงเด็ดขาดก่อนจะผลักบานประตูออกไป ทิ้งให้ฉีหยุนยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายของเขาที่ยังอบอวลอยู่ นางหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้นที่เพิ่งผ่านพ้นไป แต่ทว่า... ก่อนที่ประตูจะปิดสนิทลง นางกลับเห็นเงาสายหนึ่งวูบผ่านหน้าต่างบานแคบที่อยู่ด้านหลังของห้อง เสียงกระซิบเบาหวิวที่ฟังดูคุ้นหูเหลือเกินดังลอดผ่านรอยแยกเข้ามาในโสตประสาทของนาง "คุณหนูเซี่ย... อย่าได้เขียนเรื่องของเขามากเกินไป เพราะคนที่ท่านควรจะระวังจริงๆ ไม่ใช่แม่ทัพผู้เย่อหยิ่งคนนี้... แต่เป็นคนที่ท่านกำลังจะถูกลากเข้าไปพัวพันต่างหาก" ฉีหยุนเบิกตากว้าง นางรีบพุ่งไปที่หน้าต่างแต่กลับไม่พบใคร นอกจากเศษผ้าสีดำที่เกี่ยวติดอยู่ที่ขอบหน้าต่างไม้ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูด้านหน้าก็เปิดออกอีกครั้ง แต่มิใช่กู้หมิงหยาง... ทว่าเป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพจนน่าสะพรึงกลัวขององค์ชายสามที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแววตาที่จ้องมองมายังนางราวกับมอง 'หมาก' ตัวสำคัญที่จะทำให้กระดานทั้งหมดเปลี่ยนไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามบทเริ่มต้นของการปะทะอันเร่าร้อนนี้นะคะ!