สมบัติเม็ดโอสถเก้าสวรรค์

"หากเจ้าย่างกรายเข้ามาอีกเพียงครึ่งชั่วยาม... ศิลาผนึกโลหิตนี้คงสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นผง ไร้ซึ่งค่าอันใดในใต้หล้าแล้วเจ้าค่ะ" สุ้มเสียงเยียบเย็นราวกับสายลมหนาวเหน็บจากยอดเขาหิมะพันปีเอ่ยขึ้น ท่าبد่านค่ายกลอัคคีบรรพกาลที่กำลังแผดเผาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว มู่หรั่นชิงยืนสง่านิ่งอยู่เบื้องหน้าเตาหลอมโอสถโบราณ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนประกายแสงสีเพลิงวับแวว เม็ดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากมน แม้ความร้อนระอุจะแผดเผาจนผิวเนื้อแทบไหม้เกรียม ทว่าแววตาคู่สวยของนางกลับแน่วแน่และเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างแข็ง ไป๋เฉินไม่เอวาจาใด ร่างโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวผ่านม่านคลังแสงอัคคีเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ดวงตาคมกริบดั่งกระบี่โบราณกวาดมองเตาหลอมตรงหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่วัตถุล้ำค่าซึ่งกำลังลอยวนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันสีครามเข้ม—"โอสถบรรพกาลเก้าสวรรค์" กลิ่นหอมหวานล้ำลึกที่เพียงสูดดมคราเดียวก็ทำให้ลมปราณในตันtian (ตันเถียน) ของผู้ฝึกตนพลุ่งพล่านราวกับม้าป่าพยศ นี่คือสมบัติล้ำค่าที่เหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักมารต่างหมายปอง และเป็นกุญแจสำคัญดอกเดียวที่จะช่วยให้ไป๋เฉินสามารถทะลวงผ่าน "ขอบเขตผ่าดารา" ขั้นที่เก้าไปสู่จุดสูงสุดที่แท้จริงได้ "ข้ามิได้มาช้า แต่ข้ารู้ว่าเจ้าจะไม่มีวันยอมให้มันเสียหายต่างหากล่ะ หรั่นชิง" ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความทระนงและประกายความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ก้นบึ้งดวงตา มีเพียงสตรีตรงหน้าผู้เดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เห็นแง่มุมนี้จากมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิด มู่หรั่นชิงปรายตามองค้อนเขาเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้นความรู้สึก "ปากหวานเช่นนี้... สมแล้วที่เป็นเจ้าค่ะ แต่จงจำไว้ว่าพลังปราณที่จะรองรับโอสถเม็ดนี้ได้ ต้องแลกมาด้วยการโคจรลมปราณทวนกระแส หากควบคุมไม่ได้แม้แต่ลมหายใจเดียว ร่างกายของเจ้าจะแหลกสลายกลายเป็นจุลทันที" "ต่อให้ฟ้าดินพิโรธ หรือสวรรค์เบื้องบนต้องการเอาชีวิตข้า หากข้าไป๋เฉินปรารถนาสิ่งใดแล้ว... ต่อให้ต้องฝ่ามหาสมุทรเพลิง ข้าก็ไม่มีวันพ่ายแพ้" สิ้นคำกล่าว ร่างสูงก็ทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิบนแท่นศิลาจันทรา มือหนาโบกสะบัดคราหนึ่ง ค่ายกลคุ้ม108ทิศพลันเรืองแสงสีทองอร่ามปกคลุมทั่วบริเวณ มู่หรั่นชิงขยับกายถอยหลังออกไปสามก้าว นางประสานมือไว้แนบอก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกังวล แม้ภายนอกจะดูเยือกเย็นราวน้ำแข็ง แต่นางรู้ดีกว่าใครว่าการกลืนกินโอสถบรรพกาลเก้าสวรรค์ในสภาวะที่บาดเจ็บสะสมเช่นนี้ มันอันตรายยิ่งกว่าการเดินบนเส้นด้ายเหนือหุบเหวหมื่นลี้ ไป๋เฉินสูดลมหายใจเข้าลึกยามที่เม็ดโอสถสีทองอร่ามลอยเข้าสู่ริมฝีปาก มันละลายทันทีที่สัมผัสโดนปลายลิ้น กลายเป็นกระแสพลังงานอันดุดันราวกับพายุสุริยะที่พรั่งพรูเข้าสู่เส้นชีพจรทั้งแปดสิบสี่ของร่างกาย! *อึก...!* ใบหน้าคมคายฉายแววเจ็บปวดชั่วพริบตา เส้นเลือดสีดำปูดโปนขึ้นตามขมับและลำคอ พลังปราณฟ้าดินรอบกายหมุนวนกลายเป็นพายุดูดกลืนพลังงานมหาศาล เสียงคำรามต่ำดั่งมังกรหลับไหลดังสะท้อนก้องมาจากก้นบึ้งจิตวิญญาณของเขา แรงกดดันจากขอบเขตพลังที่กำลังเลื่อนขั้นแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนผนึกศิลาอัคคีรอบด้านเริ่มแตกร้าวส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด มู่หรั่นชิงต้องยกกระบี่เมฆาขึ้นปักลงกับพื้นเพื่อค้ำยันร่างของตนเองไม่ให้ปลิวไปตามแรงลมปราณ นางจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนทึ่ง *'เขาช่างบ้าบิ่นยิ่งนัก... ใช้เคล็ดวิชาฝืนลิขิตฟ้าเพื่อกลืนกินพลังระดับนี้พร้อมกันทีเดียวเชียวหรือ'* ทว่า ในวินาทีที่แสงสีทองกำลังจะแผ่ขยายทะลุทะลวงจุดตันเถียนขั้นสุดท้าย ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยปลอดโปร่งกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬหนาทึบก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งภาพวาดพู่กันหมึกที่ถูกแต้มด้วยความเกรี้ยวกราด สายฟ้าสีม่วงเข้มเส้นยักษ์ฟาดผ่าลงมาตรงใจกลางค่ายกลเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! *เปรี้ยงงงง—!* ทัณฑ์สวรรค์! พวกมันล่วงรู้การกำเนิดของยอดฝีมือผู้ที่จะก้าวข้ามกฎเกณฑ์แห่งวัฏสงสาร จึงส่งอัสนีบาตมาเพื่อทำลายล้างทันที ไป๋เฉินลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาสطعประกายวาวโรจน์ดั่งดวงดาราที่กำลังมอดไหม้ เขายันกายลุกขึ้นยืนอย่างองอาจ ท่ามกลางแรงกดดันจากสวรรค์ที่กดทับลงมาจนพื้นศิลาเบื้องล่างยุบตัวลงเป็นหลุมลึก เขากระชับกระบี่ในมือมั่น พลังปราณก้าวกระโดดพุ่งทะยานผ่านจุดสูงสุดเดิมอย่างไร้ขีดจำกัด "คิดจะใช้สายฟ้าของพวกเจ้ามาบดขยี้ข้าอย่างนั้นหรือ? หึ... สวรรค์ยังต้องก้มหัวให้ข้า!" เขากำลังจะเหินร่างขึ้นไปรับทัณฑ์สวรรค์ด้วยคมกระบี่ ทว่าพลันนั้นเอง... เงาร่างนับร้อยสายก็พุ่งทะลวงฝ่าม่านคลังแสงอัคคีเข้ามาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดแก้วหู "ฮ่าๆๆๆ ไป๋เฉิน! โอสถบรรพกาลเก้าสวรรค์ สมบัติล้ำค่าเช่นนี้... สมควรตกเป็นของนิกายโลหิตโลกันตร์ของเราต่างหาก!" ปมปัญหาและวิกฤตครั้งใหม่กำลังจะเริ่มขึ้น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ