การฝึกตนขั้นลึกซึ้ง

กลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งตลบอบอวลในโสตประสาท ทว่าสิ่งที่เด่นชัดยิ่งกว่าคือรัศมีสีทองอร่ามที่แผ่พุ่งทะยานเสียดฟ้า อักขระโบราณนับหมื่นตัวหมุนวนรอบกายของไป๋เฉิน ราวกับดาราจักรที่กำลังแตกดับและกำเนิดใหม่ แรงกดดันจากมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง จนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกร้าวเป็นใยแมงมุม มู่หรั่นชิงยืนนิ่งงัน นัยน์ตาคู่คมที่ปกติมักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลัก บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความตื่นตะลึง นางมองแผ่นหลังที่กว้างขึ้นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันสูงส่งของเด็กหนุ่ม หัวใจที่ด้านชาต่อโลกหล้ามาเนิ่นนานกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก "เฉินเอ๋อร์..." เสียงหวานเอื้อnเอ่ยแผ่วเบาด้วยความห่วง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น นางสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังกัดกินและหล่อหลอมร่างของเขาไปพร้อมๆ กัน การฝืนดึงพลังแห่งมหาเทพตื่นขึ้นก่อนเวลาอันควร ย่อมต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย ไป๋เฉินไม่หันกลับมามอง เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายคมกริบดุจกระบี่วิเศษที่เพิ่งลับคม "ถอยไป... รั่นชิง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน "ข้าจะปิดประตูบำเพ็ญ ณ ถ้ำอัคคี... หากช้ากว่านี้ กายาเทวะอาจแหลกสลาย" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋เฉินก็พุ่งทะยานดุจดาวตก แหวกอากาศคำรามลั่นมุ่งตรงสู่เขตหวงห้ามเบื้องล่าง—ถ้ำอัคคีบรรพกาล สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยเปลวเพลิงพิสุทธิ์ที่แผดเผาได้แม้กระทั่งวิญญาณเซียน! มู่หรั่นชิงพยายามจะก้าวตาม ทว่ากระแสลมปราณที่สะท้อนกลับมาจากร่างของไป๋เฉินเมื่อครู่กลับผลักรั้งนางไว้ นางทำได้เพียงยืนมองเงาร่างของชายหนุ่มลับหายเข้าไปในปากถ้ำที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีชาด ความกังวลฉายชัดในแววตาคู่สวย แต่นางรู้ดีว่า... ในเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ มีบางก้าวที่บุรุษของนางต้องเดินผ่านมันไปให้ได้ด้วยตัวคนเดียว ภายในถ้ำอัคคี... ความร้อนระอุแผ่ซ่านเสียดแทงผิวหนังจนเกิดเสียงดังซ่า ไป๋เฉินทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนแท่นศิลาใจกลางบึงเพลิง รอบตัวเขามีอัคคีพิสุทธิ์เก้าชั้นฟ้าโหมกระหน่ำเลียไล้เรือนร่าง *เปรี้ยง!* เสียงสายฟ้าฟาดผ่านท้องนภากรedly แม้จะอยู่ภายในถ้ำ แต่ทัณฑ์สวรรค์ก็ยังตามมาคุกคาม ไป๋เฉินหลับตาลงโคจร "เคล็ดวิชาบรรพกาลกลืนนภา" ลมหายใจเข้าออกสอดประสานกับจังหวะการเต้นของหัวใจ ปราณแท้จริงในตันtian (จุดตันเถียน) หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง กลืนกินเปลวเพลิงอันดุร้ายเข้าไปหล่อเลี้ยงเส้น "อึก..." ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทุกอณูขุมขน ราวกับกระดูกทุกชิ้นกำลังถูกบดขยี้แล้วประกอบขึ้นใหม่ นี่คือกระบวนการหลอมรวม "กายาเทวะบรรพกาล" ขั้นแท้จริง เลือดสีทองเริ่มไหลซึมผ่านผิวหนังของเขา ผสมผสานกับเหงื่อและเขม่าไฟจนเกิดเป็นประกายแสงระยิบระยับ ภาพในห้วงนิมิตปรากฏขึ้น... ห้วงเวลาแห่งสงครามมหาเทพในอดีตชาติ ความทรงจำที่หลับใหลไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า ดาบผ่าฟ้า กระบี่สยบมาร และเสียงคำรามของผู้ทรงอิทธิพลแห่งยุคโบราณ ทุกสิ่งหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของไป๋เฉินในปัจจุบัน ทำให้จิตใจของเขามั่นคงดุจภูผา ไม่หวั่นไหวต่อมารยาแห่งจิตมารใดๆ ทั้งสิ้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครล่วงรู้ ภายนอกถ้ำอัคคี ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม เมฆทัณฑ์สวรรค์หนาทึบปกคลุมรัศมีนับร้อยลี้ แรงกดดันระดับนี้ทำให้เหล่าสัตว์อสูรในป่ารอบข้างต่างหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว มู่หรั่นชิงยังคงยืนเฝ้ารออยู่ที่เดิมอย่างไร้ความเคลื่อนไหว นางกุมกระบี่ในมือแน่น ปราณกระบี่เมฆาแผ่ซ่านรอบกายเพื่อคอยคุ้มกันมิให้ผู้ใดมารบกวนการทะลวงขั้นของชายหนุ่ม สายตาของนางไม่เคยละไปจากปากถ้ำอัคคีเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า... ในจังหวะที่พลังภายในถ้ำกำลังพุ่งถึงจุดสูงสุด ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้ความปรานี! *โครมคราม!* สายฟ้าอัสนีบาตสีทองคำขนาดมหึมาพุ่งทะลุเพดานถ้ำอัคคีลงมาปะทะร่างของไป๋เฉินโดยตรง แรงระเบิดสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งภูเขา ศิลาผาถล่มลงมาปิดปากถ้ำจนมิดชิด! มู่หรั่นชิงนัยน์ตาหดแคบ หัวใจกระตุกวูบ นางกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปช่วย ทว่าจู่ๆ เสียงระเบิดตูมใหญ่ก็ดังขึ้นจากซากปรักหักพัง พร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่พุ่งทะยานฝ่ากองเพลิงและเศษหินขึ้นสู่ท้องนฟ้า รัศมีพลังปราณระดับ "ขอบเขตเซียนแท้จริงขั้นสมบูรณ์" ระเบิดออกสะท้านสะเทือนฟ้าดิน! ไป๋เฉินลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เรือนร่างเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ได้รูปและอักขระทองคำฝังลึกใต้ผิวหนัง ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายสีทองเจิดจ้า ราวกับเทพสงครามที่ลงมาจุติอย่างแท้จริง เขากวาดสายตามองลงมายังเบื้องล่าง ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาให้แก่นางเซียนผู้รอคอย ทว่ารอยยิ้มนั้นยังไม่ทันจางหาย เสียงหัวเราะเยือกเย็นราวกับมาจากขุมนรกก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน "ฮ่าๆๆๆ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คือมหาเทพผู้ร่วงหล่นนี่เอง น่าเสียดายนัก... วันนี้สถานที่แห่งนี้ จะกลายเป็นสุสานแห่งที่สองของเจ้า!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ไป๋เฉินกับมู่หรั่นชิงมา ณ ที่นี้นะคะ