กฎเหล็กแห่งสำนัก

คมดาบแห่งอาญาสวรรค์สะท้อนประกายสีเงินยวง บาดเฉือนบรรยากาศภายในลานพิธีทัณฑ์โบราณให้ขาดวิ่นเป็นริ้ว ไอสังหารแผ่พุ่งจากร่างของเหล่าผู้วิสุทธิ์แห่งแดนลงทัณฑ์จนผืนศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นลายงา ทว่าท่ามกลางแรงกดดันระดับมหาอุดมการณ์ที่พร้อมบดขยี้กระดูกคนให้แหลกเป็นผุยผง ไป๋เฉินกลับยืนหยัดหลังตรงดั่งยอดเขาอิงฟ้า นัยน์ตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายเย้ยหยันฟ้าดินที่วับวามอยู่ชั่วพริบตา "ไป๋เฉิน เจ้ายังกล้าดื้อดึงไม่คุกเข่าสารภาพความผิดอีกหรือ!" เสียงคำรามของผู้อาวุโสใหญ่สั่นสะเทือนไปทั่วหุบเขา เขาคือผู้ควบคุมกฎเหล็กแห่งสำนักกระบี่เมฆาผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดอำมหิต มือเหี่ยวย่นราวเปลือกไม้กุมกระบี่ประจำสำนักไว้แน่น ปราณกระบี่อสูรสีชาดพวยพุ่งออกจากร่าง ก่อตัวเป็นเงาอสุรกายอ้าปากแยกเขี้ยวหมายกลืนกินร่างของเด็กหนุ่มผู้บังอาจขัดราชโองการจากเบื้องบน ไป๋เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ความผิด? ข้าสังหารมารโลหิตเพื่อปกป้องศิษยานุศิษย์ ปกป้องรากฐานของสำนักที่พวกท่านเอาแต่นั่งเสวยสุขอยู่เบื้องหลัง กลับกลายเป็นความผิดมหันต์ที่ต้องรับทัณฑ์ฟ้าสลายวิญญาณเช่นนั้นหรือ... ช่างเป็น 'กฎเหล็ก' ที่น่าขบขันสิ้นดี!" วาจาเฉียบคมดั่งคมมีดกรีดแทงใจดำของเหล่าผู้ทรงคุณวุฒิบนแท่นบูชาจนใบหน้าเขียวคล้ำ ผู้อาวุโสใหญ่ตบพนักเก้าอี้จนแหลกละเอียด ลุกขึ้นชี้หน้าตะคอกเสียงดังลั่น "สามหาม! เจ้าเป็นเพียงศิษย์สายในตัวเล็กๆ กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับกฎแห่งสำนัก! ลงทัณฑ์! จงใช้กระบี่อาญาสวรรค์ทะลวงจุดชีพจรมันเสีย!" สิ้นคำสั่ง ทหารรักษาการณ์สี่นายก้าวออกมารพร้อมเงื้อง้าวที่อาบด้วยพิษสุริยันต์ พลังปราณระดับกำเนิดวิญญาณกดทับลงมาจนบ่าของไป๋เฉินทรุดฮวบลงเล็กน้อย แต่กระนั้นเขาก็ยังฝืนเกร็งกล้ามเนื้อ ทะยานจิตวิญญาณแห่งมหาเทพต้านทานแรงกดดันนั้นไว้จนเส้นโลหิตที่ขมับปูดโปน ทว่า... ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะพุ่งเข้าปักร่างของเด็กหนุ่ม "บังał!" ระเบิดเสียงหนึ่งดังก้องกังวานยิ่งกว่าอสุนีบาตฟาดผ่า ราวกับเสียงคำรามของมังกรสวรรค์ที่หลับใหลมานับหมื่นปี ท้องนภาที่เคยแจ่มใสพลันมืดครึ้มลงในพริบตา เมฆสีดำทะม้วนตัวหมุนวนเป็นเกลียวพายุ ณ ใจกลางลานพิธี แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว จนแม้แต่เหล่าผู้อาวุโสระดับสูงยังต้องใบหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกด้วยความหวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ เงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งร่อนลงมาจากยอดเขาเก้าสวรรค์อย่างแผ่วเบา ราวกับขนนกที่ล่องลอยตามสายลม แต่มันกลับทรงพลังดั่งขุนเขาไท่ซานที่กดทับลงบนสรรพสิ่ง นางเซียนผู้เยือกเย็นและงดงามล่มเมือง มู่หรั่นชิง! นางก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่าดวงเนตรคู่คมกลับทอประกายเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปี ชุดคลุมยาวสีขาวปลิวไสวตามแรงปราณรอบกายที่แผ่ขยายออกโดยไม่ต้องตั้งใจ ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านจนหยาดน้ำค้างกลางอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่นลงมา "คารวะ... ท่านเจ้าสำนัก!" เสียงอุทานด้วยความตกใจและหวาดหวั่นดังระงมไปทั่วบริเวณ แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ยังต้องรีบประสานมือคำนับด้วยความยำเกรง มู่หรั่นชิง... สตรีผู้กุมชะตากรรมของสำนักกระบี่เมฆา ผู้ซึ่งเก็บตัวบำเพ็ญเพียรในเขตต้องห้ามมานานนับร้อยปี เหตุใดวันนี้จึงก้าวออกมาสู่โลกภายนอกด้วยตนเอง? มู่หรั่นชิงมิได้ชายตานอบน้อมใดๆ ให้แก่ผู้อาวุโสเหล่านั้น สายตาคู่คมกวาดมองไปที่ไป๋เฉินซึ่งมีบาดแผลเปื้อนเลือดตามอาภรณ์ ชั่วพริบตานั้น ประกายความห่วงใยที่ลึกล้ำราวกับมหาสมุทรก็วาบผ่านก้นบึ้งดวงตาคู่สวย แต่มันถูกเก็บซ่อนไว้อย่างรวดเร็วภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ นางก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างไป๋เฉินอย่างอารักษ์ขา ปลายชายกระโปรงปัดผ่านพื้นศิลาที่แตกละเอียด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ลอยละล่องปะปนกับกลิ่นคาวเลือด "ท่านเจ้าสำนัก เหตุใดจึงเสด็จมายังลานทัณฑ์ด้วยพระองค์เอง เรื่องนี้..." ผู้อาวุโสใหญ่ฝืนยิ้มกล่าวด้วยความระแวง "เรื่องนี้อันใด?" เสียงของมู่หรั่นชิงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนผู้ฟังต้องสะท้านเฮือก "ข้าอยู่ในเขตห้ามมานานจนพวกท่านลืมไปแล้วกระมัง ว่ากฎเหล็กที่แท้จริงของสำนักกระบี่เมฆาคือสิ่งใด" "คะ... คือ..." ผู้อาวุโสใหญ่เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "กฎคือการปกป้องสำนักและกำจัดผู้สร้างความปั่นป่วน ไป๋เฉินมันฝ่าฝืน..." "เหลวไหล!" มู่หรั่นชิงสะบัดแขนเสื้อเบาๆ คลื่นปราณสีครามพุ่งเข้ากระแทกร่างของผู้อาวุโสใหญ่จนกระเด็นถอยหลังไปสามก้าว กระอักเลือดคำโตออกมาสดๆ "เด็กหนุ่มผู้นี้สังหารมารโลหิต ปกป้องชีวิตคนนับพัน นั่นคือคุณความดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษของสำนักเรา พวกท่านกลับจะใช้ข้อหาบิดเบือนเพื่อลงทัณฑ์เขา เพียงเพราะความอิจฉาริษยาในพรสวรรค์ของเขาอย่างนั้นหรือ!" น้ำเสียงเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยวทำเอาลานพิธีตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่เสียงลมยังคล้ายจะหยุดนิ่ง ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังบอบบางแต่ทว่ามั่นคงดั่งกำแพงเหล็กของหญิงสาว หัวใจที่ด้านชามานานจากการหักหลังในอดีตชาติพลันกระตุกวูบ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านเข้าสู่ก้นบึ้งวิญญาณ เขาแอบส่งกระแสจิตผ่านห้วงมิติไปหานาง "เจ้าไม่ควรออกหน้ามาปกป้องข้าเช่นนี้ มันจะทำให้พวกมันสงสัยความสัมพันธ์ของเรา" มู่หรั่นชิงไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง นางเพียงเอ่ยตอบด้วยกระแสจิตที่เยือกเย็นและหนักแน่นกลับมาว่า "ในเมื่อสวรรค์ไม่ยุติธรรม ข้าที่เป็นเจ้าสำนักแห่งนี้ ย่อมต้องลุกขึ้นมาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเพื่อท่าน... แม้จะต้องฆ่าคนทั้งยุทธภพ ข้าก็ไม่เสียดาย" คำพูดนั้นเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้ในตัวเขาอย่างถึงที่สุด ไป๋เฉินมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะนงองอาจและประกายตาแห่งผู้เหนือกว่าหวนคืนสู่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง มู่หรั่นชิงกวาดสายตาคมกริบมองเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดที่กำลังตัวสั่นเทา นางชูมือขึ้นกลางอากาศ กระบี่วิเศษประจำตำแหน่งเจ้าสำนัก "กระบี่เมฆาโลกันตร์" ปรากฏขึ้นพร้อมพลังปราณที่สว่างวาบเจิดจ้าบาดตา "นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป..." นางประกาศกร้าว ก้องกังวานไปทั่วทุกยอดเขา "ไม่มีผู้ใดในสำนักกระบี่เมฆา มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องปลายนิ้วของไป๋เฉิน! ใครกล้าฝ่าฝืน... ถือเป็นกบฏต่อสำนัก มีโทษประหารสถานเดียว!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ผู้อาวุโสใหญ่จะกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เขารู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ อำนาจของตนในสำนักจะต้องสูญสิ้นอย่างแน่นอน เขาจึงแอบใช้นิ้วมือลับๆ สะบัด "ยันต์เพลิงอสูร" ซ่อนเร้นพุ่งตรงเข้าใส่แผ่นหลังของไป๋เฉินในจังหวะที่ทุกคนกำลังเผลอไผล! มู่หรั่นชิงนัยน์ตาหดแคบลง นางระเบิดพลังปราณขั้นสมบูรณ์แบบออกมาในพริบตาเพื่อพุ่งไปรับการโจมตีนั้นแทน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ไป๋เฉินกลับก้าวขึ้นมาบังหน้านางไว้ ร่างของเด็กหนุ่มถูกห่อหุ้มด้วยอักขระโบราณสีทองอร่ามที่เพิ่งตื่นรู้ขึ้นจากห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณ ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของมหาเทพที่กลับชาติมาเกิด!