ก้าวเข้าสู่เขตแดนสำนักเมฆา

โลหิตสีชาดที่หยดลงบนผืนหิมะขาวโพลน ส่งกลิ่นคาวคลุ้งสะท้านโสตประสาท ไป๋เฉินหาได้ชายตามองซากศพของมือสังหารตระกูลไป๋ที่นอนระเกะระラคระอยู่เบื้องหลังไม่ คมกระบี่ในมือยังคงหลงเหลือไอสังหารสีครามจางๆ สะท้อนกับแสงอัสดงที่สาดส่องลงมาจากยอดเขาสูงตระหง่าน เบื้องหน้าของเขาในยามนี้คือป้ายศิลาหินหยกขาวสลักอักษรโบราณสามตัว—"สำนักเมฆา" สถานที่แห่งนี้... คือเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วหล้าต่างโหยหาและยำเกรง เป็นดินแดนที่ค้ำจุนด้วยค่ายกลกระบี่สวรรค์อันลึกล้ำ และที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด ที่แห่งนั้นมีสตรีผู้เป็นเจ้าของดวงใจของเขากำลังรอคอยอยู่ "นึกไม่ถึงเลยว่า ศรปักษาโลหิตของตระกูลไป๋จะไล่ล่าเจ้ามาได้ไกลถึงชาย1แดนสำนักเมฆา... ไป๋เฉิน เจ้าช่างกล้าหาญหรือว่าโง่เขลากันแน่?" น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดูพลันดังขึ้นจากเบื้องบน เมื่อเงาร่างสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งลอยลงมาจากยอดซุ้มประตูสำนัก นางหาได้ใช้แรงกระโดดไม่ หากแต่เหยียบย่างอยู่บนกลีบเมฆหมอกและไอศักดิ์สิทธิ์ ปราณกระบี่รอบกายหมุนวนเป็นรัศมีสีเงินยวง งดงามราวกับเทพเซียนหลุดลอยมาจากภาพวาดโบราณ ทว่ากลับแผ่รังสีคุกคามที่ทำให้สรรพสิ่งต้องสยบยอม มู่หรั่นชิง—นางเซียนผู้เย็นชาต่อโลกหล้า ไร้ซึ่งความรู้สึกต่อบุรุษใดในใต้หล้า ดวงเนตรคู่คมกริบดั่งหยกดำมองสำรวจชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องล่าง ร่างกายของไป๋เฉินเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ อาภรณ์ขาดวิ่น มีคราบเลือดประปราย แต่ทว่าแววตาคู่นั้นกลับมิได้มีความหวาดกลัวหรืออ่อนล้าแม้แต่น้อย กลับทอประกายเจิดจ้าดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด ความทะนงองอาจที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น ทำให้หัวใจที่เคยนิ่งสงบดั่งน้ำในบึงลึกของนางเกิดระลอกคลื่นไหวอย่างรุนแรง "หากข้าไม่มาที่นี่..." ไป๋เฉินแย้มยิ้มบางเบา ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดเผยให้เห็นรอยยิ้มอันดุดันและทรงเสน่ห์ "แล้วข้าจะได้พบเจ้าได้อย่างไรเล่า รั่นชิง" คำพูดที่สนิทสนมและอาจหาญถึงเพียงนี้ หากเป็นผู้อื่นกล่าวออกwมาคงถูกพลังปราณกระบี่ของนางตัดศีรษะขาดสะบั้นไปนานแล้ว ทว่ามู่หรั่นชิงกลับเพียงแค่ขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย ไอเย็นรอบกายวูบไหว นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้เขาอย่างรวดเร็วจนแทบไร้เสียง ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวเอื้อมไปแตะที่บาดแผลลึกบริเวณหัวไหล่ของเขาโดยไม่ลังเล "เจ้าบาดเจ็บ..." น้ำเสียงของนางแม้จะยังคงความราบเรียบและเยือกเย็น ทว่ากลับซ่อนความสั่นไหวระคนห่วงใยไว้อย่างแนบเนียน "ตระกูลไป๋ส่งมือสังหารระดับปรมาจารย์มาถึงเจ็ดคน... เจ้าใช้เคล็ดวิชาใดจึงรอดชีวิตมาได้?" "วิถีกระบี่บรรพกาล... เพลงกระบี่ที่ข้าเคยใช้เมื่อชาติภพก่อน" ไป๋เฉินตอบเสียงกระซิบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงเนตรของนาง "และพลังใจที่บอกว่า... ข้าต้องมาพบเจ้าให้จงได้" บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงบลง ชั่วขณะนั้นราวกับกาลเวลาหยุดหมุน หิมะที่โปรยปรายลงมาถูกความร้อนระอุจากลมปราณของทั้งสองหลอมละลายกลายเป็นหยาดน้ำใส มู่หรั่นชิงชะงักงันไปชั่วขณะ นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้มีความลับมากมายซ่อนอยู่ ร่างกายที่แท้จริงอาจเป็นเพียงศิษย์สวะตระกูลตกอับตามคำเล่าลือ แต่จิตวิญญาณและแววตานั้น... กลับยิ่งใหญ่และลึกล้ำราวนภากาศกว้างใหญ่ไพศาลเกินกว่าที่ผู้ใดจะหยั่งถึง ทว่า... ความเงียบงันอันน่าหลงใหลนี้กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงระฆังสำนักเมฆาท่ีดังสนั่นหวั่นไหวถึงเก้าครั้งติดต่อกัน! *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* สีหน้าของมู่หรั่นชิงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา นางดึงมือกลับทันที รัศมีกระบี่รอบกายแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทด้วยความตื่นตระหนก ประตูหินยักษ์ด้านหลังของสำนักเมฆาที่ปิดตายมานับร้อยปีค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับกลุ่มหมอกโลหิตที่พวยพุ่งทะลักออกมาจากมิติเร้นลับเบื้องล่าง "เกิดอะไรขึ้น?" ไป๋เฉินหรี่ตาลง สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันชั่วร้ายที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวด "แย่แล้ว..." มู่หรั่นชิงสูดลมหายใจเข้าลึก นางหันมามองหน้าไป๋เฉินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตระหนกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี "ค่ายกลผนึกมารฟ้าที่ท่านอาจารย์บรรพชนใช้ชีวิตเข้าแลกเพื่อสะกดไว้... กำลังจะแตกสลายแล้ว!" ยังไม่ทันที่ไป๋เฉินจะได้กล่าววาจาใดโต้ตอบ พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างมหึมาสีดำทะมึนสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากห้วงเหวลึก ท้องนภากลายเป็นสีเลือดในพริบตา พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งยุทธภพ— "ฮ่าๆๆๆ ผ่านไปสามร้อยปี ในที่สุด... ข้าก็ได้กลับคืนสู่โลกหล้าแล้ว!" ดวงตาของไป๋เฉินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง เมื่อเงาร่างมหึมานั้นปรากฏชัดเจนขึ้น และพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ