การทดสอบประตูสวรรค์

กลิ่นอายโลหิตและสนิมเหล็กคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในห้องโถงหินทมิฬ เบื้องหน้าคือ "ประตูสวรรค์เก้าชั้นฟ้า" ค่ายกลโบราณที่สลักเสลาด้วยอักขระโลหิตของมหาเซียนบรรพกาล มันไม่ใช่เพียงแค่บททดสอบ หากแต่เป็นเครื่องบดขยี้วิญญาณที่คร่าชีวิตอัจฉริยะมาแล้วนับไม่ถ้วนในรอบร้อยปี "หากเจ้าก้าวผ่านธรณีประตูนี้ไปไม่ได้ ก็จงกลายเป็นปุ๋ย หล่อเลี้ยงรากฐานของสำนักกระบี่เมฆาเสียเถอะ, ไป๋เฉิน" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีดังแว่วมาจากผู้วิอาวุโสพิทักษ์หอคอย ทว่าแววตาที่ทอดมองลงมากลับซ่อนความหวั่นวิตกไว้อย่างมิดชิด ไม่มีใครเชื่อว่าเด็กหนุ่มผู้มีขอบเขตพลังเพียงแค่ขั้นหลอมรวมลมปราณ จะกล้าท้าทายค่ายกลทดสอบระดับสวรรค์เช่นนี้ ไป๋เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองเฒ่าชราผู้นั้น ดวงตาหงส์คู่นั้นกวาดมองอักขระเวทที่กำลังหมุนวนดั่งพายุหมุนเบื้องหน้า รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา "สวรรค์หรือ... ต่อให้เบื้องบนคือมหาเทพผู้สร้างโลก หากขวางทางที่ข้าจะเดิน ข้าก็จะผ่ามันให้แยกเป็นสองเสี่ยงเช่นกัน" น้ำเสียงของเขาเรียбеเฉย ทว่าดังก้องกังวานเสียดแทงถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้คน ร่างโปร่งบางในชุดคลุมสีขาวสะอาดสะอ้านก้าวเท้าเข้าสู่เขตแดนของค่ายกลอย่างไม่ลังเล *เปรี้ยง!* ทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสพื้นหินศิลา อาคมนับหมื่นสายก็ระเบิดออกพร้อมกัน แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับลงมาดั่งขุนเขาไท่ซาน กระดูกทั่วร่างของไป๋เฉินส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด หยาดโลหิตสีแดงฉานซึมทะลักผ่านผิวหนังออกมาราวกับหามีผิวหนังไม่ ทว่าแผ่นหลังของเขากลับตั้งตรงสง่าผ่าเผย ดั่งกระบี่คมที่ไม่มีวันหักงอนลงได้ ไกลออกไปบนระเบียงหยกขาว มู่หรั่นชิงยืนนิ่งสงบดั่งรูปสลักนางเซียนผู้ไร้หัวใจ ใบหน้างามล้ำเลิศไร้ที่ติเยือกเย็นราวน้ำแข็งสลัก ทว่ามือเรียวบางที่กำด้ามกระบี่วิเศษไว้แน่นจนข้อต่องอขาวซีด บ่งบอกถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดสาดอย่างรุนแรงในอก นางไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยได้ นี่คือบททดสอบที่เขาต้องก้าวข้ามด้วยตนเองเพื่อประกาศศักดาให้โลกหล้าประจักษ์ *เจ้าต้องรอด... เฉินหลาง...* นางพึมพำในใจอย่างเจ็บปวด ภายในค่ายกล ภาพลวงตาแห่งจิตใจเริ่มเข้าจู่โจม ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตชาติ ภาพโลหิตของสหายร่วมรบที่ล้มตาย และเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้คนนับล้านถาโถมเข้าใส่โสตประสาทของไป๋เฉินราวกับคลื่นสึนามิ จิตใจของเขาถูกบีบคั้นจนแทบแหลกสลาย กระแสลมปราณย้อนกลับตีลังกาเข้าสู่ตันtian (จุดตันเถียน) จนกระอักเลือดคำโตออกมา *คิดจะใช้ภาพลวงตากระจอกงอกง่อยเหล่านี้ มาสั่นคลอนจิตะของมหาเทพเช่นข้าอย่างนั้นหรือ? ช่างฝันเฟื่องสิ้นดี!* ไป๋เฉินหลับตาลง ปล่อยให้จิตสำนึกดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกแห่งวิญญาณ เคล็ดวิชา "กระบี่ไร้ลักษณ์กลืนนภา" ถูกโคจรขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังดั่งมังกรหลับที่กำลังลืมตาตื่น ออร่าสีดำทมิฬพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกมฆหมอกหนาทึบจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ รัศมีปราณอันเกรียงไกรกดดันจนผู้อาวุโสรอบบริเวณต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ชั้นที่หนึ่ง... แตกสลาย! ชั้นที่สอง... พังทลาย! ชั้นที่สาม... แหลกเป็นจุล! ค่ายกลทดสอบที่ตั้งตระหง่านมานับร้อยปีบัดนี้กำลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น อักขระโบราณนับล้านตัวแตกดับสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองโปรยปรายลงมาดั่งหิมะโปรย ไป๋เฉินยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างกายอาบย้อมไปด้วยโลหิต ทว่าดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดาราบนฟากฟ้า มู่หรั่นชิงผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก รอยยิ้มบางเบาที่งดงามราวน้ำค้างยามเช้าปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงไป๋เฉินเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้ยลโฉม ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานประลอง จู่ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันมืดครึ้มลงอย่างกะทันหัน เมฆสีดำสนิทรวมตัวกันเป็นรูปเกลียวพายุหมุนขนาดมหึมา สายฟ้าสีครามแปลบปลาบคำรามกึกก้องเสียดแก้วหู แรงกดดันระดับที่ทำให้แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตกำเนิดวิญญาณยังต้องตัวสั่นเทาแผ่ซ่านลงมา อัสนีทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้า! มันไม่ได้ถูกกระตุ้นโดยค่ายกล... แต่มันถูกเรียกหาโดยพลังบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ในห้วงมิติที่ลึกยิ่งกว่า! ก่อนที่ไป๋เฉินจะทันได้ตั้งตัว เงาร่างสีดำสนิทร่างหนึ่งก็ก้าวทะลุมิติออกมาจากรอยแยกของสายฟ้า แววตาของเงาร่างนั้นจับจ้องมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ชวนให้ขนหัวลุก "ไม่นึกเลยว่า... เจ้าหนอนแมลงตัวนี้ จะบังAอาจครอบครอง 'ดวงจิตแห่งบรรพกาล' ที่ข้าตามหามาสามพันปี..." ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ