พันธสัญญาสัตว์อสูรหมื่นปี

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายนิ้วเรียวยาว กระทบลงบนพื้นดินศิลาสีดำสนิทของป่าอสูรโลกันตร์ เกิดเป็นเสียงดังกังวานคล้ายเสียงระฆังสำริดโบราณ กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ ท้องนภามืดครึ้มด้วยเมฆหมอกโลหิต อณูพลังปราณรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นคมดาบอันแหลมคมที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพชีวิตให้แหลกสลาย แต่มหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดในร่างเด็กหนุ่มตระกูลตกอับอย่างไป๋เฉิน กลับยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหยกหินผา สายตาคมกริบดั่งกระบี่เทพจับจ้องไปยังเบื้องหน้า—ณ ใจกลางหุบเหวอัสนีบาต "มนุษย์สามหาว... เจ้าหาญกล้าดียังไง ถึงบังAอาจก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตแห่งราชัน!" เสียงคำรามราวกับฟ้าผ่าสะท้อนก้องกวาดผ่านผืนป่า พญาสิงโตเพลิงเก้าหัวอสูรบรรพกาลขั้นกำเนิดวิญญาณหมื่นปีปรากฏกายขึ้น มันคือภู1เขาเพลิงเคลื่อนที่ เปลวเพลิงสีครามและสีชาดลุกโชนท่วมร่าง หัวทั้งเก้าต่างพ่นไออัคคีที่สามารถหลอมละลายเหล็กไหลให้กลายเป็นจุล ดวงตาทั้งสิบแปดคู่จ้องมองเป้าหมายด้วยความกระหายเลือด ไป๋เฉินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เย็นชาและทรงอำนาจ "ราชันงั้นหรือ? ในสายตาของข้า เจ้าก็เป็นเพียงสุนัขรับใช้ที่ติดอยู่ก้นบ่อ... หากคิดจะสยบใต้เงาของข้า จงก้มหัวลงเสียดีๆ มิฉะนั้น วันนี้จะเป็นวันตายครั้งที่สองของเจ้า" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋เฉินก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี *ตูม!* คลื่นกระแทกจากการปะทะระเบิดออกอย่างรุนแรงจนแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ พญาสิงโตเพลิงเก้าหัวคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด เมื่อกรงเล็บเพลิงอันทรงพลังของมันไม่สามารถแตะต้องแม้แต่ชายผ้าของเด็กหนุ่มได้เลย ไป๋เฉินเหยียบย่างบนอากาศราวกับเดินบนขั้นบันไดเซียน ฝ่ามือข้างหนึ่งสะบัดออก เกิดเป็นค่ายกลอักขระโบราณสีทองอร่ามพุ่งเข้าตรึงร่างมหึมาของอสูรหมื่นปีไว้ในพริบตา "วิชากระบี่สะท้านภพ... ขั้นที่สาม, ดับดาราพิชิตมาร!" ลำแสงกระบี่สีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานจากปลายนิ้วของไป๋เฉิน ทะลวงผ่านชั้นป้องกันปราณอัคคีของพญาสิงโตเพลิงอย่างง่ายดายราวกับมีดตัดเต้าหู้ หัวทั้งเก้าของมันแข็งค้าง ดวงตาทั้งสิบแปดคู่เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แรงกดดันจากวิญญาณมหาเทพในอดีตชาติกดทับจนร่างมหึมาต้องคุกเข่าลงกระแทกพื้นศิลาจนยุบตัวลงไปเป็นหลุมลึก มู่หรั่นชิงที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนยอดไม้สูง นางเซียนผู้เยือกเย็นและงดงามล่มเมืองแห่งสำนักกระบี่เมฆา แววตาคู่สวยฉายประกายความห่วงใยเจือความทึ่ง นางกระชับกระบี่วิเศษในมือแน่น แม้ปากจะบอกว่าให้เขาจัดการเอง แต่นางก็พร้อมจะทะยานเข้าไปช่วยเหลือเขาทุกเมื่อหากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น "ไป๋เฉิน..." นางพึมพำกับตนเองเบาๆ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นชาต่อโลกหล้า มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับความอบอุ่นจากนาง "จำนนซะ!" ไป๋เฉินคำรามก้อง ทั่วร่างเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยง เขาแผ่ขยายจิตวิญญาณมหาเทพเข้าครอบงำจิตสำนึกของพญาสิงโตเพลิงเก้าหัวโดยตรง เม็ดโลหิตแห่งพันธสัญญาถูกบีบออกมาจากหว่างคิ้วของเด็กหนุ่ม พุ่งเข้าไปผสานกับดวงจิตของอสูรบรรพกาลอย่างดุดัน *โฮก————!* เสียงคำรามสุดท้ายของพญาสิงโตเพลิงสะท้อนก้องฟ้าดิน ก่อนที่ร่างมหึมาจะหดเล็กลง และยอมจำนนหมอบกราบแทบเท้าของไป๋เฉินแต่โดยดี พันธสัญญาสัตว์อสูรหมื่นปีถูกหลอมรวมสำเร็จอย่างสมบูรณ์แบบ! ไป๋เฉินผ่อนลมหายใจยาว เหงื่อกาฬซึมตามไรผมเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรกับมู่หรั่นชิง สายลมรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นความหนាប់หน่วงผิดปกติ มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงราวกับกระจกที่กำลังแตกสลาย เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิท ปรากฏขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียงที่เบื้องหลังของมู่หรั่นชิง พร้อมกับคมมีดอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้าสู่จุดตายของนางในเสี้ยววินาที! "ระวัง!" ไป๋เฉินตะโกนลั่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนไปกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ