เสียงคำรามจากทัณฑ์สวรรค์หนแรก

กริชอาบยาพิษสีม่วงเข้มสะท้อนแสงจันทร์จนกลายเป็นประกายระยิบระยับดั่งหางอสรพิษพิษร้าย กลิ่นอายพลังปราณขอบเขตเบิกนภาขั้นที่เก้าแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศรอบกายจนแทบหยุดหายใจ เงาดำลึกลับใต้หน้ากากครึ่งซีกแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงแหบพร่าคล้ายเสียงเสียดสีของโลหะ "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าปาฏิหาริย์จะมีจริงไปตลอดหรือ? คืนนี้ ศาลา้างร้างแห่งนี้คือสุสานของเจ้า!" สิ้นเสียง เงาร่างนั้นก็พุ่งทะยานเข้ามาดั่งสายอสนีบาต กริชในมือกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูง เป้าหมายคือจุดตายตรงกลางหว่างคิ้วของไป๋เฉินอย่างไร้ความปรานี ทว่า ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบ ไป๋เฉินกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นคมกริบดั่งกระบี่โบราณฉายแววเย้ยหยัน ลมหายใจของเขายาวลึกและมั่นคง ทั่วร่างเริ่มเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ออกมา นี่คือสภาวะการโคจรพลังของ "เคล็ดวิชาบรรพกาลเก้าสวรรค์" ที่ถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด "รวดเร็ว... แต่ไร้แก่นสาร" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiนเอ่ยอย่างเยือกเย็น ไป๋เฉินไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว เขายกมือขึ้นวาดผ่านความมืดอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกตารางนิ้วที่ปลายนิ้วเคลื่อนผ่านกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ฉีกกระชากมิติอากาศรอบข้างจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะ! *เปรี้ยง!* แรงปะทะระหว่างพลังปราณขอบเขตเบิกนภาขั้นที่เก้ากับพลังลมปราณเริ่มต้นของไป๋เฉินระเบิดออกอย่างรุนแรง แรงอัดอากาศกวาดเอาฝุ่นผงและซากอิฐหักพังปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง เงาลึกลับใต้หน้ากากเบิกAตาค้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่ากริชอาบพิษของตนไม่สามารถเจาะทะลวงผ่านม่านพลังสีทองรอบตัวเด็กหนุ่มเข้าไปได้แม้แต่น้อย "เป็นไป1ม่ได้! เจ้า... เจ้าเพิ่งจะอยู่ในขอบเขตหลอมรวมลมปราณขั้นต้นเท่านั้นมิใช่หรือ!" น้ำเสียงของมือสังหารสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด "โลกใบนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่กบในกะลาอย่างเจ้าจะจินตนาการได้" ไป๋เฉินยิ้มเยาะ แววตาคมปลาบดั่งพญายมที่ก้าวออกมาจากขุมนรก "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเร่งเวลาตายด้วยมือตนเอง เช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจที่จะใช้ก้อนหินก้อนนี้... เป็นบันไดก้าวแรกสู่วิถีเซียนของข้า!" สิ้นคำพูดของไป๋เฉิน ทั่วทั้งร่างของเขาก็เกิดเสียงคำรามต่ำในลำคอ ราวกับมีมังกรโบราณตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับหมื่นปี จุดตันtيเถียน (จุดศูนย์กลางพลังปราณ) ภายในร่างกายสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง เมล็ดพันธุ์แห่งพลังปราณที่อัดแน่นจนถึงขีดจำกัดกำลังขยายตัวและระเบิดออก ราวกับเขื่อนกั้นน้ำที่รองรับกระแสน้ำป่าไม่ไหว กำแพงขอบเขตที่ขวางกั้นระหว่างขั้นหลอมรวมและขั้นเบิกนภาถูกกระแทกด้วยพายุพลังอันบ้าคลั่ง *ตูมมม!* พลังปราณไร้รูปสายหนึ่งพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับเสาอัคคีค้ำยันสวรรค์ แรงกดดันระดับนี้รุนแรงเสียจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าของไป๋เฉินแตกร้าวเป็นใยแมงมุม มือสังหารลึกลับกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา นี่ไม่ใช่การทะลวงผ่านธรรมดา... นี่คือการฝืนลิขิตฟ้าเพื่อสร้างรากฐานที่สมบูรณ์แบบที่สุด! ทันใดนั้น ท้องน้ายามราตรีที่เคยประดับด้วยหมู่ดาวระยิบระยับกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทอย่างไร้เหตุผล เมฆฝนสีนิลทมิฬก่อตัวหมุนวนอย่างรวดเร็วเหนือศาลาร้าง สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดมหึมาเลื้อยวนไปมาภายในก้อนเมฆ ส่งเสียงคำรามกึกก้องกังวานเสียดแก้วหู ราวกับเทพเจ้าแห่งการลงทัณฑ์กำลังพิโรธที่มนุษย์บังอาจอาจหาญท้าทายกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ "นั่น... นั่นมันอัสนีทัณฑ์สวรรค์!" มือสังหารลึกลับกรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง ลืมเลือนแม้แต่จะสังหารเป้าหมาย รีบพลิ้วกายถหนีตายสุดชีวิตด้วยความหวาดกลัวต่อพลังแห่งธรรมชาติที่กำลังจะลงมาบดขยี้ทุกสิ่ง ไป๋เฉินแหงนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เส้นผมสีดำสนิทปลิวสสวอนตามกระแสลมปราณที่แปรปรวน รอยยิ้มทระนงปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ร่างเงาอันบอบบางแต่สง่างามดั่งนางพญาในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏกายขึ้นบนยอดไม้สูง นางคือมู่หรั่นชิงผู้เยือกเย็นและงดงามล่มเมือง ดวงตาคู่สวยมองตรงมาที่ชายหนุ่มด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงัน ทว่านางเลือกที่จะไม่เข้าไปขัดขวาง เพราะนางรู้ดีว่า... บุรุษผู้ยืนหยัดอยู่เบื้องล่างผู้นี้ ไม่มีทางก้มหัวให้ผู้ใด แม้แต่สวรรค์เบื้องบนก็ตามที เสียงฟ้าคำรามระลอกที่สองดังสนั่นหวั่นไหว แสงสีม่วงสว่างวาบจนกลBบรัศมีของแสงจันทร์จนหมดสิ้น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์เส้นแรกก็ผ่าผ่าลงมาตรงกลางศีรษะของไป๋เฉินอย่างเหี้ยมเกรียม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่วิถีเซียนไปกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ