สมรภูมิแดนลับแล

ม่านหมอกสีชาดมิใช่เกิดจากหมอกควัน หากแต่หลั่งรินจากโลหิตนับหมื่นปีของเหล่าเซียนมารที่ดับสูญ ณ ดินแดนรกร้างแห่งนี้ "ก้าวเท้าพลาดแม้เพียงครึ่งชốn ศิลาดาราใต้ฝ่าเท้าจะบดขยี้วิญญาณเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่ผงธุลี... หากคิดว่าชีวิตตนไร้ค่า ก็เชิญเดินนำหน้าข้าไปได้เลยค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบดุจธารน้ำแข็งพันปีดังขึ้น ท่ามกลางหมู่ศิลาโบราณที่แหลมคมดั่งซี่ฟ้าราช Sร มู่หรั่นชิงยืนสง่นอยู่บนยอดศิลา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมปราณวิญญาณจนพลิ้วไหวราวกับเทพธิดากลางห้วงนรกภูมิ ดวงพักตร์งดงามล่มเมืองนั้นไร้ซึ่งความรู้สึกใด ทว่าแววตาคู่คมกลับทอดมองบุรุษเบื้องหลังด้วยประกายความห่วงใยที่ซ่อนเร้นอย่างล้ำลึก ไป๋เฉินยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความทระนงและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี เขาหาได้ใส่ใจต่อคำเตือนอันหวังดีนั้นไม่ ดวงตาหงส์กวาดมองค่ายกลสวรรค์เบื้องหน้าที่มีรอยร้าวเป็นทางยาว ออร่ากระบี่โบราณแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาโดยสัญชาตญาณ กดดันให้มวลอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นวงคลื่น "คำเตือนของแม่นางมู่ช่างไพเราะน่าฟังยิ่งนัก..." ไป๋เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำกังวานก้องไปทั่วหุบผาลับแล "แต่สำหรับไป๋เฉินผู้นี้แล้ว ทางที่ไร้ซึ่งความตาย ย่อมมิใช่ทางที่ข้าควรค่าแก่การเดิน" สิ้นคำ ประตูศิลาขนาดยักษ์สลักลวดลายสัตว์อสูรบรรพกาลก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง ผืนดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ไอสังหารพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาจนเมฆฝนสีนิลก่อตัวหนาแน่น นี่คือสัญญาณการเปิดออกของ "แดนลับแลเซียนบรรพกาล" สมรภูมิที่เหล่าสำนักใหญ่มุ่งหมายแย่งชิงสมบัติล้ำค่า ทว่าสำหรับพวกเขาทั้งสอง มันคือบททดสอบแห่งโชคชะตาที่ฟ้าดินกำหนด วิชา "ย่างก้าวไร้เงา" ถูกแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีทองพาดผ่านอากาศ ไป๋เฉินทะยานร่างพุ่งนำเข้าไปในเขตแดนลับแลโดยไม่ลังเล มู่หรั่นชิงขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางสะบัดแขนเสื้อ กระบี่วิญญาณเมฆาครามหลุดออกจากฝัก เปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าพุ่งติดตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปติดๆ ราวกับเงาตามตัว ทันทีที่ก้าวผ่านม่านค่ายกล บรรยากาศโดยรอบก็เปลี่ยนแปรเป็นคนละโลก เบื้องหน้าคือป่าทึบที่ต้นไม้ทุกต้นล้วนกลายสภาพเป็นผลึกคริสตัลสีดำทมิฬ พื้นดินปูลาดด้วยกระดูกเซียนที่เรียงรายสุดลูกหูลูกตา กลิ่นอายกดดันระดับบรรพกาลถาโถมเข้าใส่จนลมหายใจสะดุด นี่คือเขตแดนชั้นนอกของแดนลับแล ที่ซึ่งวิญญาณอาฆาตและค่ายกลโบราณยังคงทำงานอยู่ "ระวังตัวด้วย มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวใต้ฝ่าเท้าเรา" มู่หรั่นชิงเอ่ยเตือนเสียงเบา นางขยับกายเข้าไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับไป๋เฉินโดยสัญชาตญาณ กลิ่นหอมเย็นบริสุทธิ์ประจำกายของนางโชยปะทะนาสิกของชายหนุ่มท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด ไป๋เฉินหรี่ตาลง เขากวาดสายตามองความมืดเบื้องหน้า มือเรียวยาวกุมด้ามกระบี่ข้างกายแน่นขึ้น ปราณกระบี่ในจุดตันtianหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหิว "พวกมันมิได้มาเพื่อเจรจา..." ไป๋เฉินเอ่ยเสียงเยียบเย็น ขณะที่เงาร่างนับร้อยพุ่งแหวกหมู่กอคริสตัลพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง! *ช้ง!* ประกายไฟสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เมื่อกระบี่เมฆาครามของมู่หรั่นชิงตวัดรับกรงเล็บอสูรวิญญาณโบราณที่พุ่งเข้ามาลอบสังหาร แรงปะทะทำให้พื้นศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นจุล นางพลิ้วกายกลางอากาศอย่างงดงามราวกับผีเสื้อกลางพายุ ทว่ากระบวนท่ากลับเฉียบคมและเด็ดขาด ปราณกระบี่น้ำแข็งแช่แข็งร่างของอสูรวิญญาณตนนั้นจนกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งในพริบตา ในขณะเดียวกัน ไป๋เฉินมิได้รอช้า ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นอีกครั้งกลางวงล้อมของอสูรวิญญาณนับสิบตัว เคล็ดวิชา "กระบี่ทะลวงสวรรค์" ถูกปลดปล่อยออกมาในคราเดียว แสงกระบี่สีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานราวกับมังกรคำราม ตัดผ่านร่างอสูรวิญญาณเหล่านั้นจนสลายกลายเป็นไอทมิฬในดาบเดียว ความแข็งแกร่งของทั้งสองผสานเข้ากันอย่างลงตัว ราวกับบทเพลงแห่งการสังหารที่บรรเลงร่วมกันอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... ในขณะที่สถานการณ์กำลังอยู่ในความควบคุม เสียงหัวเราะเยาะหยันอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสะท้อนมาจากห้วงมิติเบื้องบน ราวกับเสียงของปีศาจจากขุมนรกที่แปด "ฮ่าๆๆ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นศิษย์สวะตระกูลไป๋กับนางมารน้ำแข็งแห่งสำนักกระบี่เมฆานี่เอง คิดหรือว่าเข้ามาในแดนลับแลนี้แล้ว จะมีปัญญาเดินออกไปทั้งลมหายใจ?" เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนยอดผาคริสตัล ไอพลังปราณระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่ขยายกดดันลงมาจนมู่หรั่นชิงต้องพ่นโลหิตออกมาคำโต ไป๋เฉินเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ ดวงตาหงส์หรี่แคบลงด้วยจิตสังหารที่รุนแรงถึงขีดสุด... เพราะบุคคลที่ยืนอยู่เบื้องบน มิใช่คนอื่นไกล แต่เป็นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักมารโลหิต ผู้ที่เคยสังหารบิดาของเขาในอดีต! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ