เวทีประลองโลหิต

ไอกระบี่สีครามสายหนึ่งพุ่งแหวกนภา คำรามก้องดั่งพญามังกรพิโรธ แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านปกคลุมลานประลองกว้างใหญ่ไพศาลนับหมื่นตารางลี้ จนผู้ฝึกตนระดับต่ำกว่าล้วนต้องเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว มวลหมู่เมฆาบนท้องนภากลับถูกรัศมีกระบี่แหวกร่นออกเป็นทางยาว บรรยากาศ ณ ใจกลางลานประลองโลหิตเวลานี้ตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นหยาดเลือด ผู้คนนับหมื่นชีวิตต่างกลั้นหายใจ ไร้ซึ่งเสียงกระซิบกระซาบใดๆ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามรากับกลองศึกประชัน "ดูสิ... นั่นมัน 'กระบี่ผ่าดารา' ของนายน้อยตระกูลหลี่มิใช่หรือ?" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังแว่วมาจากมุมหนึ่งของอัฒจันทร์หินผา ทว่าไม่มีผู้ใดใส่ใจจะหันไปมอง เจ้าของร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราศีนางเซียน มู่หรั่นชิง ยืนสงบนิ่งอยู่บนระเบียงหยกสูงชัน สายตาคู่นั้นทอดมองไปยังเบื้องล่างด้วยความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี ทว่าลึกซึ้งดั่งห้วงสมุทร นางมิได้กังวลต่อความตายหรือความเป็นของบุรุษเบื้องล่างแม้แต่น้อย หากแต่ดวงเนตรคู่สวยกลับสะท้อนภาพของชายหนุ่มผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งกำลังยืนเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์และคมดาบจากทั่วสารทิศด้วยท่าทีอันสงบหยิ่งยโส ไป๋เฉินสะบัดชายเสื้อโอบกอดความหนาแน่นของลมปราณบรรพกาลไว้รอบกาย ร่างกายของเขาผอมบางทว่าแฝงไว้ด้วยพลังที่พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ดวงตาคู่นคมกริบดั่งกระบี่ในฝัก มองสบกับคู่ต่อสู้ระดับมหาปรมาจารย์ที่ยืนขวางทางอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "ไป๋เฉิน เจ้าเด็กสวะแซ่ไป๋ วันนี้บนเวทีประลองโลหิตแห่งนี้ จะไม่มีปาฏิหาริย์ใดช่วยชีวิตเจ้าได้อีก!" น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของผู้อาวุโสตระกูลหลี่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วสารทิศ พร้อมกับจิตสังหารที่พวยพุ่งออกมาดั่งเสือร้ายกระหายเลือด "ปาฏิหาริย์หรือ?" ไป๋เฉินแย้มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นทั้งงดงามและเยียบเย็นจนน่าสะพรึงกลัว "สำหรับข้า... ชะตากรรมไม่เคยต้องพึ่งพาปาฏิหาริย์ มีเพียงคมกระบี่ในมือเท่านั้นที่กำหนดฟ้าดินได้" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋เฉินก็หายวับไปจากจุดเดิม ราวกับภูตผีที่ล่องหน ทิ้งไว้เพียงรอยแยกของมิติที่เกิดจากการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์! *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีทองและสีครามปะทะกันกลางอากาศจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะเทือนทำให้แท่นหินอัคนีโบราณที่หนากว่าร้อยศอกแตกร้าวเป็นใยแมงมุม มู่หรั่นชิงขยับปลายนิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชาถูกสะกดไว้ด้วยความเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่ม นางรู้ดีว่าวิถีกระบี่ที่ไป๋เฉินฝึกฝนนั้นก้าวข้ามขีดจำกัดของโลกหล้าไปไกลโขแล้ว ทว่าศัตรูในวันนี้หาใช่คนธรรมดา หากแต่เป็นขุม1พลังที่สะสมบารมีมานับร้อยปี บรรยากาศรอบลานประลองยิ่งทวีความอึดอัด คลื่นพลังปราณกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่นยักษ์ ผู้ชมหลายคนถึงกับกระثอกเลือดคำโตออกมาเนื่องจากทานแรงกดดันไม่ไหว สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจุดที่แสงกระบี่สาดสว่างเจิดจ้า ไป๋เฉินพลิกกายกลางอากาศ กระบี่โบราณในมือเปล่งประกายอักขระสีทองอร่าม เคล็ดวิชา 'เก้ากระบี่พลิกนภา' ถูกแผ่ซ่านออกมาจนเกิดเป็นภาพลวงตาของค่ายกลกระบี่นับหมื่นเล่มพุ่งเข้าหาเป้าหมายพร้อมกัน การโจมตีนี้ไร้ซึ่งช่องโหว่ งملดงามดั่งบทกวี ทว่าเด็ดขาดและเหี้ยมโหดดั่งพญายมทวงวิญญาณ! "วิชาสวะอันใดกัน... เหตุใดจึงมีอานุภาพสะท้านฟ้าถึงเพียงนี้!" ผู้อาวุโสตระกูลหลี่แผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าเกราะป้องกันปราณแท้ของตนกำลังถูกคมกระบี่สีทองกัดเซาะทีละน้อย ราวกับหยดน้ำตาเซาะหินผา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ผลแพ้ชนะกำลังจะถูกตัดสินและเสียงเฮจากฝูงชนกำลังจะระเบิดขึ้น ท้องนภากลับเปลี่ยนเป็นสีเลือดอย่างฉับพลัน เมฆดำทะม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีม่วงเข้มขนาดเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาตรงกลางลานประลองราวกับพระพิรุณพิโรธ! แรงระเบิดจากสายฟ้าปริศนานี้รุนแรงจนบดบังทุกสรรพสิ่ง ผู้คนต่างปิดตาด้วยความแสบพร่า เมื่อแสงสีขาวเจิดจ้าจางลง ปรากฏร่างของบุคคลผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ยืนขวางอยู่ระหว่างไป๋เฉินและคู่ต่อสู้ ใบหน้าของบุคคลผู้นั้นถูกปกปิดด้วยหน้ากากโลหิตครึ่งซีก ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นกลับทำให้มู่หรั่นชิงบนระเบียงหยกถึงกับหรี่ตาลงด้วยความตกตะลึง "เจ้า... ในที่สุดก็ยอมปรากฏตัวเสียทีนะ 'ผู้เฒ่าเงาโลหิต'" ไป๋เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย กระบี่ในมือยังคงมั่นคง ทว่าแววตากลับฉายประกายความซับซ้อนที่แม้แต่นางเซียนผู้เยือกเย็นก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับข้า ชิงเสวี่ยเหมันต์ นะคะ