วันที่ฝนตกหนัก

"ผมถามคุณอีกครั้ง... ริน คุณเป็นคนทำเรื่องนี้จริงหรือ?" น้ำเสียงของธามแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานเก่าที่ไร้ผู้คนเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง รินรดายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกล่องเอกสารที่ถูกปิดตาย เธอไม่ได้หันไปมองคนถาม สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หยาดฝนที่สาดซัดกระทบหน้าต่างบานเก่าจนเป็นละอองมัวหมอง เสียงฟ้าร้องคำรามก้องราวกับจะฉีกกระชากความอดทนที่เธอเพียรเก็บรักษาไว้มาตลอดหลายปี "คุณอยากให้ฉันเป็นคนทำอย่างนั้นหรือครับ คุณธาม" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่สั่นเครือ "ถ้าคำตอบของผมว่า 'ใช่' จะทำให้ความรู้สึกผิดในใจคุณลดน้อยลงไปบ้าง ผมก็ยินดีที่จะแบกรับมันไว้" ธามก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความชื้นของฝนที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านรอยร้าวของหน้าต่างทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้... ความรู้สึกที่เหมือนกำลังจะสูญเสียบางอย่างไปตลอดกาล แต่เขาก็ไม่อาจข่มใจให้ละทิ้งทิฐิที่เขามีต่อหลักฐานชิ้นนั้นได้ "ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเป็นคนทำ" ธามเว้นจังหวะ ลมหายใจของเขาติดขัด "ผมแค่ต้องการ... ความจริง" "ความจริงงั้นหรือ" รินรดาหันกลับมา ดวงตาคู่สวยที่มักจะอ่อนหวานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อคลอ "ความจริงสำหรับคุณคือเอกสารในแฟ้มสีน้ำเงินเล่มนั้นใช่ไหมครับ คุณไม่เคยเชื่อในสิ่งที่ผมเป็น แต่คุณกลับเชื่อในสิ่งที่คนอื่นปั้นแต่งขึ้นมาเพียงเพราะมันสอดคล้องกับความสงสัยของคุณ" เธอเดินเบี่ยงตัวผ่านเขาไป แต่ธามคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ทว่ามั่นคง แรงสัมผัสนั้นไม่ได้กักขัง แต่กลับทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักอยู่ในพื้นที่แคบๆ ท่ามกลางเสียงฝนที่โหมกระหน่ำจนมืดมิดไปทั่วบริเวณ "ริน... อย่าเพิ่งไป" "เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วครับ" เธอพยายามดึงมือออก แต่เขากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้น แม้จะไม่ได้ตั้งใจใช้แรงบังคับ แต่ความโหยหาที่ซ่อนอยู่ในสัมผัสนั้นกลับแผ่ซ่านจนน่าใจหาย "ฝนตกหนักขนาดนี้ คุณกลับไปไม่ได้หรอก" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่ตั้งใจ "รอให้ฝนซาอีกสักนิดเถอะนะ ผมไม่ได้อยากให้คุณไปในสภาพแบบนี้" รินรดานิ่งงัน เธอสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาในมือของเขา เป็นครั้งแรกที่ชายผู้แสนสุขุมคนนี้ดูประหม่าและไร้ทางออก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานเก่าที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างเขาและเธอ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าด้านนอกวูบวาบตามจังหวะกระแสไฟที่ติดๆ ดับๆ เงาของพวกเขาบนผนังทอดยาวทับซ้อนกันราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย "ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้ด้วยครับ" รินรดาถามเบาๆ พลางก้มหน้าลงซ่อนความอ่อนแอ "ถ้าคุณเกลียดผมอย่างที่ผมคิดจริงๆ ทำไมคุณไม่ปล่อยให้ผมออกไปตากฝนให้มันจบๆ ไปล่ะครับ" ธามปล่อยข้อมือเธอ แต่เขากลับก้าวเข้าไปชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ เขาใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะกักขังเธอไว้ในอ้อมแขนที่ไม่ได้สัมผัสตัว แต่มันหนักแน่นเสียจนเธอไร้หนทางหนี "เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไป..." ธามมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "โลกที่ผมสร้างไว้ด้วยเหตุผลและความเย็นชาทั้งหมดที่มี มันคงพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานทำให้ความทรงจำที่เธอพยายามลืมเลือนไหลย้อนกลับมา ความรักข้างเดียวที่เธอเฝ้าถนอมเหมือนดอกไม้ในที่มืดกำลังถูกแสงไฟวูบวาบจากภายนอกฉายให้เห็นความจริงที่แสนเจ็บปวด "คุณไม่เคยรักผม" เธอเอ่ยเสียงสั่น "คุณแค่เสพติดการมีผมอยู่ข้างๆ ในวันที่คุณต้องการใครสักคนให้เป็นที่รองรับอารมณ์... วันนี้คุณก็แค่ต้องการรู้ว่าผมยังเป็นคนเดิมที่โง่งมรอคอยคุณอยู่หรือเปล่าใช่ไหมครับ" ธามนิ่งไป แววตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง เขายื่นมือออกไปหวังจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่สุดท้ายก็ชะงักค้างไว้เพียงแค่ปลายนิ้วห่างจากแก้มเนียนเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "ผมไม่รู้..." เสียงของเขาแห้งผาก "ผมรู้แค่ว่าทุกครั้งที่ผมเห็นคุณร้องไห้ โลกของผมมันหยุดหมุนไปเสียดื้อๆ... ริน ผมอาจจะเลวร้ายในสายตาคุณ แต่ผมไม่เคยโกหกตัวเองเรื่องความรู้สึกที่มีต่อคุณเลย" จังหวะนั้นเอง เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงใหญ่ดังขึ้นจนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน รินรดาสะดุ้งสุดตัวและโผเข้ากอดธามโดยสัญชาตญาณ ธามโอบกอดเธอไว้แน่นโดยอัตโนมัติ กลิ่นอายความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดหลายปีแผ่ซ่านเข้ามาในอ้อมแขน เขารู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของเขา ไม่ใช่จากน้ำฝน... แต่มันคือน้ำตาของเธอ "อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะ" ธามกระซิบข้างใบหู ความเย่อหยิ่งทิฐิถูกทำลายลงจนหมดสิ้น ในวินาทีที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มคลี่คลาย เสียงเคาะประตูห้องทำงานที่ดังขึ้นอย่างรัวและบ้าคลั่งก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง รินรดาสะดุ้งและผละออกจากอ้อมกอดของเขาด้วยความตกใจ ขณะที่ธามหันไปมองบานประตูด้วยความไม่พอใจ "คุณธามครับ! ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น!" เสียงของเมษาตะโกนแทรกเสียงฝนเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรน "อย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่เห็นรินรดาทำ! ไอ้เรื่องแฟ้มเอกสารนั่น... มันคือแผนการที่จัดฉากขึ้นมาเพื่อกำจัดคุณออกจากตำแหน่งกรรมการบริษัท! และคนที่อยู่เบื้องหลัง... คือคนที่คุณไว้ใจที่สุด!" ธามชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉยที่น่ากลัว รินรดามองเขาด้วยความหวาดหวั่น ก่อนที่ธามจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เขารีบก้าวไปที่ประตูและกระชากมันเปิดออก เผยให้เห็นเมษาที่ยืนตัวเปียกโชกและยื่นจดหมายซองหนึ่งส่งให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา "ถ้าคุณไม่อยากเสียรินรดาไปตลอดกาล คุณต้องดูนี่" เมษากล่าวด้วยลมหายใจหอบถี่ ก่อนจะมองไปที่รินรดาด้วยความสงสาร "หลักฐานทั้งหมดที่ว่ารินทำผิด... มันถูกส่งมาจากคนที่คุณเรียกว่า 'แม่' ของคุณเองครับ" สายลมแผ่วเบาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจมาให้กันเสมอในทุกบรรทัดนะครับ