ความจริงที่ถูกเก็บงำ

เอกสารในซองสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาดูราวกับก้อนหินหนักอึ้งที่กดทับบรรยากาศในห้องทำงานของธามให้หยุดนิ่ง ธามไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววสุขุมอยู่เสมอ บัดนี้กลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง มือของเขาที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แม่เป็นคนส่งมันมางั้นหรือ..." เสียงของธามแหบพร่า ราวกับถูกเศษแก้วบาดลึกในลำคอ เมษาที่ยืนอยู่ข้างรินรดาไม่ตอบคำถามนั้น เธอเพียงแค่มองไปที่รินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทนเพื่อนรัก รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าเนียนใสไร้สีเลือด หยาดน้ำใสเริ่มเอ่อล้นคลอหน่วยตา เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ความเงียบของเธอนั้นกรีดลึกยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ "ริน... ฟังผมก่อน" ธามลุกขึ้นพรวดพราด แต่แล้วเขากลับหยุดชะงักราวกับมีโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นรั้งตัวเขาไว้ "คุณจะบอกว่ายังไงหรือคะธาม" รินรดาเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าชัดเจน "จะบอกว่าคุณไม่รู้เรื่อง? หรือจะบอกว่ามันไม่สำคัญเท่ากับเหตุผลที่ทำไมคุณถึงเฝ้าคอยปิดกั้นฉันมาตลอดชีวิต..." ธามหลับตาลงแน่น กลิ่นอายของความขมขื่นย้อนกลับมาหาเขาอีกครั้ง ภาพเหตุการณ์ในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้กองธุลีของความสำเร็จกลับผุดพรายขึ้นมาเหมือนเงาหลอน เขาเดินไปที่หน้าต่างบานสูง มองออกไปสู่ความมืดมิดของยามค่ำคืนที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ "คุณรู้ไหมริน..." ธามเริ่มพูดโดยไม่หันมามอง "ทำไมผมถึงเป็นคนที่เย็นชาและไม่กล้าแม้แต่จะเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาในชีวิต... เพราะผมเห็นภาพความแตกสลายของครอบครัวผมด้วยตาตัวเองมาโดยตลอด" เขาหมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลที่ไม่มีวันหาย "แม่ของผม... ท่านรักพ่อมาก จนความรักนั้นกลายเป็นความบ้าคลั่ง ท่านสามารถทำลายทุกอย่างที่พ่อรัก เพื่อให้พ่ออยู่กับท่านเพียงคนเดียว และผม... คือผลผลิตของความรักที่บิดเบี้ยวนั้น" ธามเดินเข้ามาใกล้รินรดาอีกนิด ทิ้งระยะห่างที่เปราะบางไว้ตรงกลาง "ผมเติบโตมากับการเห็นท่านใช้ 'ความรัก' เป็นเครื่องมือในการกักขัง ผมเห็นท่านทำลายชีวิตคนที่พ่อรัก เพียงเพราะท่านกลัวว่าพ่อจะจากไป... พอผมโตขึ้น สิ่งที่ผมกลัวที่สุดไม่ใช่การไม่มีใครรัก แต่คือการที่ผมจะกลายเป็นคนแบบท่าน คนที่รักใครแล้วใช้ความเห็นแก่ตัวครอบงำชีวิตเขา" "แล้วเรื่องหลักฐานพวกนี้..." เมษาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "มันต่างอะไรกับสิ่งที่แม่คุณทำล่ะธาม?" "ผมไม่รู้..." ธามทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานด้วยความหมดแรง "ผมไม่เคยรู้เลยว่าท่านยังคอยเฝ้ามองและจัดการชีวิตของผมอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ผมทำมาตลอด... การที่ผมผลักไสคุณ การที่ผมทำเป็นเมินเฉยต่อความรู้สึกของคุณ... จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เพราะผมไม่รู้สึกอะไร แต่ผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมเดินหน้าเข้าหาคุณ ผมจะเป็นจุดอ่อนที่ทำให้ท่านทำลายชีวิตคุณเหมือนที่ท่านทำกับคนอื่นๆ ในอดีต" รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะที่เจ็บปวด เธอเพิ่งเข้าใจว่ากำแพงที่ธามสร้างขึ้น ไม่ใช่เพราะเขารังเกียจเธอ แต่เพราะเขากำลังปกป้องเธอด้วยวิธีการที่ผิดพลาดที่สุด "คุณกำลังบอกว่า... การที่ฉันเจ็บปวดเพราะความห่างเหินของคุณ คือวิธีที่คุณใช้ปกป้องฉันงั้นหรือ?" รินรดาถามด้วยเสียงแผ่วเบา ธามเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนแอและความต้องการที่จะหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งอดีต "ผมอาจจะโง่... ที่คิดว่าการอยู่ห่างจากคุณคือการปลอดภัยที่สุด แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า สิ่งที่ผมทำมันไม่ได้ปกป้องใครเลย นอกจากปกป้องความกลัวของตัวผมเอง" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ได้ยินเพียงเสียงหยาดฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะเนิบนาบ รินรดาเดินเข้าไปหาธามช้าๆ ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านไปถึงหัวใจที่หนาวเหน็บของชายหนุ่ม เขาเงยหน้ามองเธอ ราวกับเพิ่งพบว่าท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำในใจของเขา ยังมีดอกไม้ดอกหนึ่งที่บานสะพรั่งโดยไม่เกรงกลัวต่อความเย็นเยียบ "ถ้าแม่ของคุณเป็นคนทำเรื่องนี้... แปลว่าท่านกำลังเริ่มเกมที่โหดร้ายที่สุด" เมษาพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน พร้อมกับเดินมาดูเอกสารในซองนั้นอีกครั้ง "และถ้าฉันจำไม่ผิด ข้อมูลบางอย่างในนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่คนนอกจะรู้ได้ง่ายๆ ถ้าไม่มี 'คนใน' ช่วยส่งให้" ธามขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือไปหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างละเอียดอีกครั้ง มือของเขาหยุดกึกที่หน้าสุดท้าย ซึ่งเป็นบันทึกการโอนเงินและรายชื่อผู้ติดต่อที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี สีหน้าของธามเปลี่ยนไปทันที เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่อ่อนแอเพราะความกลัวอีกต่อไป แต่ตอนนี้เขากำลังกลายเป็นชายหนุ่มที่โกรธเกรี้ยวเพราะความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้พรม "ไม่จริง..." ธามพึมพำ ก่อนจะโยนเอกสารนั้นลงบนโต๊ะด้วยความสั่นเทา "คนที่ส่งข้อมูลพวกนี้ให้แม่ผม... ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน" เขามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่าความเชื่อมั่นทั้งหมดของเขากำลังพังทลายลงในวินาทีนั้น "ริน... ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ธามตะโกนก้อง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่ดังขึ้นจากนอกประตูห้องทำงานของเขา ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเป็นผู้มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ ขอบคุณที่เดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางนี้ไปกับตัวละครของผมนะครับ สายลมแผ่วเบา