รอยร้าวของความสัมพันธ์

“คุณมาที่นี่ทำไมครับ... คุณกวิน” น้ำเสียงของธามเรียบสนิท ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องนั่งเล่นดูเบาบางลงจนน่าอึดอัด ร่างสูงยืนขวางหน้าประตูราวกับปราการเหล็กกล้า สายตาคมกริบจ้องมองชายหนุ่มผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ท่ามกลางมวลไอเย็นจากฝนที่เพิ่งซาเม็ด กวินไม่ได้ตอบในทันที เขาทำเพียงขยับยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยหยันมากกว่าเป็นมิตร ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังโซฟา “ห้องพักคุณรินดูจะเข้าถึงยากกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะครับ ธาม” กวินกล่าวพลางปัดหยดน้ำออกจากบ่าเสื้อโค้ท “ผมแค่ผ่านมา... และพอดีได้ยินมาว่าคุณรินกำลังมีปัญหาเรื่องโปรเจกต์งาน เลยตั้งใจจะมาช่วยเคลียร์ให้จบก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป” รินรดาสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นที่แล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ เธอรู้ดีว่าที่กวินพูดนั้นคือคำโกหกที่ฉาบด้วยความปรารถนาดีจอมปลอม แต่มันกลับตอกย้ำให้ความรู้สึกผิดในใจของเธอเด่นชัดขึ้น เธอหันไปมองธาม เห็นสันกรามที่ขบแน่นจนนูนเด่นของเขาแล้วก็ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตา “ขอบคุณครับ” ธามเอ่ยเสียงต่ำ ก้าวเดินเข้าไปหากวินหนึ่งก้าว “แต่ผมเชื่อว่ารินรดาจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง และผมก็ไม่คิดว่าเวลาเที่ยงคืนแบบนี้จะเป็นเวลาที่เหมาะสมในการมาปรึกษางาน” “งั้นเหรอครับ?” กวินหัวเราะหึในลำคอ “แต่จากที่ผมเห็น... ดูเหมือนรินรดาจะต้องการใครสักคนที่ไม่ใช่ ‘คนนอก’ มานานแล้วนะ คุณเองก็ยุ่งกับงานบริษัทจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะถามไถ่ไม่ใช่หรือไง” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนรอยแผลที่กำลังสมานตัว ธามชะงักไปครู่หนึ่ง รินรดารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ เธอพยายามจะเอ่ยปากแก้ต่างให้เขา ทว่าเสียงของเธอกลับติดอยู่ในลำคอเมื่อเห็นแววตาของธามที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความผิดหวัง... ความผิดหวังที่เขาเลือกจะเก็บงำไว้ภายใต้ความนิ่งงัน “ถ้าอย่างนั้นคุณก็เข้ามาสิครับ” ธามถอยหลังเปิดทางให้กวินอย่างเยือกเย็น “ในเมื่อคุณมั่นใจขนาดนั้นว่าเธอต้องการคุณ” รินรดาหน้าซีดเผือด “ธาม... ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” ธามหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที สายตาที่เคยอบอุ่นในห้วงคำนึง บัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับผืนน้ำในคืนไร้ดาว “ผมคงต้องขอตัวไปพักผ่อนครับ ในเมื่อมีคนที่พร้อมจะดูแลคุณดีกว่าผมแล้ว ผมก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนเวลาของคุณ” เขาก้าวเดินผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับมามอง มือหนาที่เผลอสัมผัสไหล่เธอเพียงแผ่วเบาในจังหวะที่เดินผ่านกลับให้ความรู้สึกเหมือนการร่ำลาที่ถาวร รินรดาปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นขณะที่ประตูห้องถูกปิดลงเบาๆ ทิ้งให้เธอยืนเคว้งอยู่กับกวินในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว นาทีนั้น รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังแตกสลาย ความเข้าใจผิดเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอไม่อาจอธิบายได้ กลับกลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่ขวางกั้นระหว่างเธอกับธาม การมาของกวินในเวลานี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล และเธอก็เผลอเดินเข้าไปในนั้นโดยไม่รู้ตัว เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือเรื่อง ‘คนในห้องพัก’ แพร่สะพัดไปทั่วออฟฟิศ รินรดานั่งทำงานด้วยความอ่อนแรง เสียงซุบซิบนินทาที่ดังผ่านหูทำให้เธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ เมษาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับแก้วกาแฟ สีหน้าของเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความกังวล “ริน... เรื่องเมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง ธามเขา... เขาไม่ได้พูดอะไรเลยเหรอ?” เมษาถามเบาๆ รินรดาส่ายหน้าช้าๆ “เขาเงียบไปเลยเมย์ ตั้งแต่เช้าฉันพยายามส่งข้อความหาเขา แต่เขาก็ไม่อ่าน... มันจบแล้วใช่ไหมเมย์?” “อย่าเพิ่งตัดสินใจเองสิ” เมษาบีบมือเพื่อน “เรื่องแบบนี้ต้องคุยกันตรงๆ ธามเป็นคนคิดมาก ถ้าเราไม่เข้าไปอธิบาย เขาก็จะจมอยู่กับความคิดของตัวเองแบบนั้นแหละ” รินรดาตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะทำงานของธามในตอนบ่าย แต่ภาพที่เธอเห็นกลับทำให้ฝีเท้าหยุดชะงัก ธามกำลังยืนคุยกับหัวหน้าแผนกด้วยสีหน้าที่ดูเย็นชาและห่างเหินกว่าที่เคย และข้างๆ เขานั้นคือพนักงานสาวคนหนึ่งที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ ซึ่งกำลังหัวเราะร่าไปกับมุกตลกที่เธอไม่เคยเห็นธามยอมเล่นกับใคร เขาสังเกตเห็นรินรดาที่ยืนอยู่ตรงประตู แต่เขากลับเลือกที่จะหันหลังให้เธอ ราวกับเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ตัวตนในสายตาเขา รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจขาดห้วง ความเสียใจที่สะสมมานานกลายเป็นความชาหนึบที่หัวใจ เธอตัดสินใจหันหลังกลับ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ในมือก็สั่นไหว ข้อความจากเบอร์แปลกส่งเข้ามาในวินาทีที่เธอเดินพ้นมุมตึกมาได้เพียงไม่กี่ก้าว *‘อยากรู้ความจริงไหมว่าทำไมธามถึงยอมให้ผมเข้าไปในห้องเมื่อคืน? เขาไม่ได้โกรธคุณหรอกรินรดา... แต่เขากำลังหนีความจริงบางอย่างที่เขาไม่อยากให้คุณรู้มากกว่า’* รินรดานิ่งค้าง ใจเต้นรัวด้วยความกลัวและอยากรู้อยากเห็น เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างสั่นเทา *‘นั่นหมายความว่ายังไง?’* ข้อความตอบกลับส่งมาทันทีราวกับอีกฝ่ายเฝ้ารออยู่แล้ว *‘มาเจอผมที่ดาดฟ้าตึกตอนนี้ แล้วผมจะมอบกุญแจที่จะทำให้คุณเห็นตัวตนที่แท้จริงของธาม... คนที่คุณไม่เคยรู้จักมาก่อน’* สายลมพัดผ่านช่องว่างระหว่างตึก หอบเอาความหนาวเหน็บมาปะทะกาย รินรดามองย้อนกลับไปที่โต๊ะทำงานของธามอีกครั้ง เห็นแผ่นหลังกว้างของเขากำลังก้มหน้าทำงานอย่างหนักแน่น แต่ดูโดดเดี่ยวเกินกว่าที่หัวใจจะทนมองได้ เธอตัดสินใจหันหลังและเดินมุ่งหน้าไปทางบันไดหนีไฟ เธอไม่รู้เลยว่า การก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้าในครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การไขปริศนาเรื่องความเข้าใจผิด แต่จะเป็นการก้าวไปสู่จุดแตกหักที่อาจไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้อีกตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองรอยร้าวนี้ไปด้วยกันนะครับ - สายลมแผ่วเบา