ความห่างไกล

"ถ้าคุณจะไป ก็ไปเลยครับ ไม่ต้องรอให้ผมอนุญาต หรือหันมาถามความเห็นอะไรทั้งนั้น เพราะถึงอย่างไร เสียงของผมมันก็เป็นได้แค่ลมที่พัดผ่านหูคุณไปวันๆ อยู่ดี" น้ำเสียงของธามเรียบสนิท ทว่ามันกลับสั่นสะท้านอยู่ในใจของรินรดา เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาที่พุ่งออกมาจากดวงตาคู่นั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานของเขา กลิ่นกระดาษเอกสารและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของธามที่เธอคุ้นเคย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงสูงชันที่ขวางกั้นเราสองคนออกจากกันอย่างไม่มีวันบรรจบ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอพยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ ความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นบนดาดฟ้าในคืนนั้นยังไม่ทันได้รับการสะสาง วันนี้เขากลับเดินเข้ามาบอกเธอว่าต้องเดินทางไปประจำการที่สาขาเชียงใหม่เป็นเวลาสามเดือนเพื่อเคลียร์โครงการใหญ่ "ธาม... ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นคะ" เธอพยายามเรียกสติ แต่คำว่า 'คะ' ที่เผลอหลุดออกไปกลับทำให้ธามขมวดคิ้ว เขาหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึง "ผมพูดความจริง ริน" เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก "เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าสถานะของเรามันเป็นอย่างไร ความใกล้ชิดที่ผ่านมา... ผมเองที่ผิดที่ปล่อยให้มันเลยเถิด จนทำให้คุณเผลอคิดไปว่าความสงสารของผมมันคืออย่างอื่น" รินรดาชะงักไป ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย เธอเคยคิดว่าความอดทนของเธอจะสามารถละลายน้ำแข็งในใจเขาได้ แต่ในวันนี้ เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าน้ำแข็งก้อนนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอจะละลายได้ด้วยความรัก เพราะมันเป็นปราการที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นเพื่อขังตัวเองไว้ในโลกที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป "ธาม... ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ ทำไมคืนนั้นบนดาดฟ้า... คุณถึงจูบฉัน" คำถามนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา แต่หนักอึ้งในความรู้สึก ธามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนน่าใจหาย ร่างสูงใหญ่ของเขากดดันให้เธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นๆ "มันเป็นความผิดพลาด" เขาโน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "และผมจะไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดนั้นเกิดขึ้นอีกริน คุณไม่ควรค่าพอที่จะให้ผมต้องยอมแลกความสงบในชีวิตมาเพื่อรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น" คำพูดนั้นรุนแรงและป่าเถื่อนเกินกว่าที่รินรดาจะรับไหว เธอได้แต่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา เธออยากจะกรีดร้อง อยากจะถามหาหัวใจของเขาท่ามกลางความห่างไกลที่กำลังจะมาถึง แต่ทว่า เธอกลับเลือกที่จะเงียบ ในขณะที่เมษา เพื่อนสนิทของเธอที่แอบยืนหลบมุมอยู่หน้าห้องทำงาน พยายามกลั้นใจไม่ให้ตัวเองผลักประตูเข้าไปจัดการผู้ชายคนนี้แทนเพื่อนรัก เธอมองผ่านช่องว่างของบานประตูที่เปิดแง้มไว้ เห็นท่าทางที่สั่นไหวของรินรดาแล้วก็รู้สึกเจ็บแทน แต่นางไม่ได้รู้เลยว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นเป็นเพียงส่วนเสี้ยวเดียวของพายุที่กำลังก่อตัว ธามหยิบกระเป๋าเอกสารขึ้นมา เขาเดินผ่านหน้าเธอไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่อบอวลด้วยความโศกเศร้า "ริน" เขาหยุดชะงักที่หน้าประตูโดยไม่หันกลับมา "อย่ารอเลยนะ เพราะเมื่อผมกลับมา... ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป" เขาเดินจากไปแล้ว ทิ้งรินรดาไว้กับความว่างเปล่าที่หนักอึ้ง เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง น้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลรินออกมาเงียบๆ ราวกับสายฝนที่โปรยปรายในใจไม่เคยหยุดหย่อน เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การจากลาชั่วคราว แต่เป็นการปิดประตูใส่หน้าหัวใจของเธออย่างไม่มีวันเปิดออก แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของธามที่เขาลืมไว้ก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นข้อความจากบุคคลหนึ่ง... บุคคลที่รินรดาไม่เคยคิดว่าจะมีความสัมพันธ์อันใดกับธาม 'คุณธามคะ เรื่องที่ให้จัดการเรียบร้อยแล้วนะคะ เอกสารใบหย่า... พร้อมให้คุณเซ็นแล้วค่ะ' รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง เธอขยับเข้าไปใกล้หน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะตระหนักได้ว่าสิ่งที่ธามปิดบังไว้ตลอดมานั้น ไม่ใช่แค่ความเย็นชา... แต่มันคือชีวิตคู่ที่เขายังไม่เคยจบสิ้นมันลงจริงๆ ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปในทันที เมื่อเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกำลังเดินย้อนกลับมาทางประตูห้องทำงานพร้อมกับลูกบิดที่ค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างช้าๆ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครในตอนนี้ หวังว่าสายลมแผ่วเบาจะส่งผ่านความรู้สึกไปถึงหัวใจของรี้ดเดอร์ทุกท่านนะครับ