ความคิดถึงในถ้อยคำ

"กลับไปซะริน... ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจ" เสียงทุ้มต่ำของธามดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานที่แคบลงถนัดตา รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาของเธอจับจ้องไปที่ลูกบิดประตูที่หยุดหมุนกะทันหัน ความกดดันมหาศาลไหลบ่าเข้าปกคลุมบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก ธามไม่ได้ก้าวเข้ามาข้างใน เขาเพียงแค่ยืนพิงกรอบประตูทิ้งน้ำหนักลงบนความอ้างว้าง แผ่นหลังกว้างของเขายังคงหันให้เธอ ท่าทางของเขาดูคล้ายกับคนที่กำลังต่อสู้กับกำแพงน้ำแข็งในใจตัวเอง "ทำไมต้องเป็นริน... ทำไมถึงเป็นรินที่ต้องคอยวิ่งหนี ทั้งที่คนเริ่มเรื่องทั้งหมดคือคุณ" รินรดารวบรวมความกล้าเอ่ยออกไป แม้เสียงจะสั่นพร่าแต่ทว่าหนักแน่นในความรู้สึก ธามนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอจนดูเหมือนจงใจบังคับความรู้สึก เขาไม่ได้หันกลับมา แต่ฝ่ามือที่เกาะขอบประตูอยู่กลับจิกแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน "เพราะรินคือความผิดพลาดที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นซ้ำสอง... ยิ่งอยู่ใกล้ ผมยิ่งรู้สึกเหมือนคนโง่ที่กำลังหลงทาง" เขาก้าวจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยกับความว่างเปล่าที่บาดลึก รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงข้อความค้างไว้จากเมื่อสิบนาทีก่อนที่เธอยังไม่ได้ส่งออกไป *‘ถ้าความกลัวมันทำให้เรามองไม่เห็นทางข้างหน้า... อย่างน้อยก็ลองหันกลับมามองคนที่ยืนรออยู่ตรงนี้ได้ไหมคะ’* เธอลบข้อความนั้นทิ้ง ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพิมพ์ประโยคใหม่ด้วยหัวใจที่บีบรัด [รินไม่ได้ต้องการคำตอบตอนนี้ แต่รินอยากให้คุณรู้ว่า... ในทุกครั้งที่ฝนตก รินมองเห็นเงาของคุณเสมอ ไม่ใช่ในฐานะคนแปลกหน้า แต่ในฐานะคนที่รินปรารถนาจะเดินร่วมทาง แม้มันจะเป็นเพียงแค่ความฝันก็ตาม] นิ้วของเธอสั่นขณะกดส่ง ข้อความถูกส่งออกไปในความมืดมิดของค่ำคืนที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ห้านาทีผ่านไป... ไม่มีสัญญาณตอบรับ สิบนาทีผ่านไป... ห้องทั้งห้องดูเงียบเชียบเกินไปจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะที่ขมขื่น จู่ๆ แสงสว่างจากหน้าจอก็วาบขึ้น ข้อความตอบกลับจากธามสั้นและคมกริบจนหัวใจของเธอแทบหยุดเต้น [อย่ามาเห็นค่าความเหงาของผมเป็นที่ระบายเลยริน... เพราะลึกๆ แล้ว คุณก็รู้ดีว่าโลกของเรามันไม่มีทางบรรจบกันได้จริงๆ หรอก ผมกำลังจะไปต่างประเทศในอีกสามวัน และผมหวังว่าคุณจะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา] ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหวแล่นปราดไปทั่วร่าง รินรดารีบลุกขึ้นวิ่งไปที่หน้าต่าง บานกระจกใสสะท้อนภาพใบหน้าที่นองด้วยน้ำตา เธอมองออกไปที่ลานจอดรถด้านล่าง เห็นร่างสูงของธามยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่ไร้วิญญาณ เขากำลังโกหก... เขากำลังโกหกตัวเองอยู่ชัดๆ รินรดาตัดสินใจคว้าเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที ความปรารถนาในใจมันแรงกล้าจนเธอไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไป เธอวิ่งผ่านทางเดินที่มืดมิด ลงบันไดทีละขั้นด้วยความรีบร้อน จนกระทั่งถึงประตูทางออกชั้นล่าง เธอเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับพายุฝน ลมแรงพัดเอาละอองน้ำปะทะใบหน้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เธอกวาดสายตาหาธามท่ามกลางความมืดมิดของลานจอดรถ แสงไฟจากเสาไฟฟ้ากะพริบถี่ๆ เหมือนจะดับลง “ธาม!” เธอตะโกนเรียกเสียงดังแข่งกับเสียงฝน ร่างสูงที่ยืนอยู่ไกลออกไปหยุดชะงัก เขาค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขาในวินาทีนั้นดูแตกสลายและเปราะบางอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เขาเคยใช้ป้องกันตัว แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างยาวนาน เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ท่ามกลางสายฝนที่ชะล้างทุกอย่างจนหมดสิ้น แต่ทว่า ก่อนที่เขาจะเดินมาถึงตัวเธอ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อความจากเมษา เพื่อนสนิทที่เธอเพิ่งคุยด้วยเมื่อเย็น [ริน... อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่ธามพูด พี่ชายของธามเพิ่งติดต่อมาหาฉัน เขาบอกว่าเรื่องที่ธามจะไปต่างประเทศน่ะ... มันคือการไปรักษาตัวจากอาการป่วยที่เขาปกปิดทุกคนมาตลอดสองปี!] มือของรินรดาร่วงหล่นลงข้างกาย โลกทั้งใบดูเหมือนหยุดหมุนในพริบตา เมื่อธามหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว พร้อมกับใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนและน้ำตาที่เจ้าตัวพยายามกลั้นเอาไว้ เขายกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แล้วก็ชะงักงัน เหมือนกำลังลังเลว่าเขามีสิทธิ์นั้นหรือไม่ "ริน... ถ้าผมบอกว่าผมเหลือเวลาอีกไม่นาน คุณยังจะอยากร่วมทางไปกับคนที่กำลังจะหายไปจากโลกนี้จริงๆ หรือครับ?" รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง คำถามของเขาไม่ใช่แค่การตัดพ้อ แต่มันคือความจริงที่แหลมคมกว่ามีดเล่มไหนๆ ที่เคยบาดลึกลงไปในใจของเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับห้วงคำนึงนี้ด้วยกันนะครับ สายลมแผ่วเบา