เมื่อความเหงาเข้าแทรก

"ถ้าคุณจะมาเพื่อบอกลา ผมว่าเราจบเรื่องนี้กันตั้งแต่วินาทีที่เดินออกจากห้องทำงานของคุณดีกว่าครับ" ธามวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเสียงดังจนเกิดเสียงกระทบหนักแน่น เขาไม่ได้เงยหน้ามองเมษาที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ทว่าความกดดันในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้อากาศในห้องทำงานที่เคยดูโอ่โถงกว้างขวาง ดูแคบลงถนัดตา "รินไม่ได้อยากบอกลาคุณหรอกธาม แต่คนเราต่อให้รักมากแค่ไหน ถ้ามันเป็นได้แค่เงา... เธอก็มีสิทธิ์จะเดินออกไปหาแสงแดดของตัวเองไม่ใช่หรือครับ?" เมษาโต้กลับ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคมมีดที่กรีดลึก ธามชะงัก นิ้วมือที่กำลังจะหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่มักจะสุขุมเยือกเย็นบัดนี้สั่นไหวอย่างยากจะควบคุม "เงา? คุณหมายความว่ายังไง" "รินรดาไม่เคยเป็นเงาใครครับ เธอเป็นตัวของเธอเองที่พยายามจะเป็น 'พื้นที่ปลอดภัย' ให้คุณมาตลอดสามปี แต่ดูเหมือนคนแถวนี้จะมองเห็นแต่ความมืดจนมองข้ามความอบอุ่นไปหมด" เมษาวางซองจดหมายสีครีมลงบนโต๊ะก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ธามนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่เริ่มกัดกินหัวใจ เมื่อบานประตูห้องปิดสนิทลง ความเงียบที่เคยเป็นมิตรกลับกลายเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด ธามมองซองจดหมายนั้นด้วยใจที่เต้นจังหวะแปลกๆ เขาตัดสินใจเปิดมันออก ลายมือคุ้นตาของรินรดาที่เขาเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันในรายงานสรุปงาน บัดนี้มันไม่ได้เป็นเพียงตัวอักษรรายงาน แต่มันคือคำลาที่บรรจุอยู่ในคำพูดเพียงไม่กี่บรรทัด *‘ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะธาม รินคิดว่าถึงเวลาที่รินต้องกลับไปเป็นรินรดาคนเดิมที่ไม่มีคุณในชีวิตแล้ว การรอดูความสำเร็จของคุณจากที่ไกลๆ มันเหนื่อยกว่าที่รินคิดไว้มากเลยค่ะ’* รอยยิ้มจางๆ ที่รินรดามักจะมีให้เขาทุกครั้งที่ชงกาแฟมาวางให้ ลอยเข้ามาในห้วงความคิด ธามหลับตาลง ภาพที่เขามองข้ามไปหลายต่อหลายครั้งปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเธอเวลาที่เขาแกล้งทำเป็นดุเรื่องงาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ติดตัวเธอมาเสมอ... ทุกอย่างที่เขาเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา บัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่หนักอึ้งในอก เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ ฝนด้านนอกเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ราวกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้เป็นเพื่อนความรู้สึกที่เขากำลังเผชิญ ธามเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า 'ความเหงา' ไม่ใช่การอยู่คนเดียว แต่มันคือการมีพื้นที่ที่เคยมีใครบางคนเติมเต็มอยู่เสมอ... แล้วจู่ๆ พื้นที่นั้นก็กลายเป็นสีเทา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหาชื่อเธอ แต่หน้าจอที่มืดมิดกลับไร้สัญญาณตอบรับ บล็อก? ธามหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอ ความขมขื่นแล่นพล่านในปาก นี่คือบทลงโทษของคนที่ประมาทต่อความรู้สึกของผู้อื่นอย่างนั้นหรือ เขาตัดสินใจคว้ากุญแจรถแล้วพุ่งตัวออกไปท่ามกลางสายฝนที่เริ่มทวีความรุนแรง เขาต้องเจอเธอ ต้องบอกให้เธอรู้ว่าที่ผ่านมาเขาก็แค่ไอ้คนโง่ที่กลัวการเปิดใจจนมองข้ามหัวใจตัวเองไป รถหรูทะยานออกไปตามถนนที่เปียกชื้น หัวใจของธามเต้นรัวด้วยความร้อนรนที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในหัวมีแต่ภาพของรินรดาที่กำลังจะหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล รถเลี้ยวเข้าจอดหน้าอพาร์ตเมนต์เก่าๆ แห่งหนึ่งที่เขาจำได้ว่าเธอเคยเอ่ยถึง ธามก้าวลงจากรถโดยไม่สนใจร่ม เขาวิ่งฝ่าฝนไปจนถึงหน้าห้องพักชั้นสอง เสียงหัวเราะแว่วออกมาจากด้านใน แต่ทว่า... มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของรินรดาเพียงคนเดียว เขาชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยเต้นรัวกลับหยุดกึก ราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก เมื่อเห็นเงาร่างของชายหนุ่มอีกคนผ่านช่องกระจกขุ่นของประตูห้อง รินรดากำลังยิ้ม... ยิ้มที่เขานึกว่าเธอจะมีให้เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ความหึงหวงที่ไร้สิทธิ์พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเขากำมือแน่น ธามตัดสินใจเคาะประตูเสียงดังด้วยความขาดสติ ประตูเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือดเมื่อเห็นเขา แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำใด ชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอก็ขยับมาบังไว้ พร้อมกับคำพูดที่ทิ่มแทงหัวใจเขาจนแทบกระอัก "คุณธามครับ... รินบอกผมหมดแล้วว่าคุณคือ 'อดีต' ที่เธอไม่อยากจำ เพราะฉะนั้น กรุณาให้เกียรติเธอด้วยการกลับไปซะนะครับ" ธามมองผ่านไหล่ของชายคนนั้นไปเห็นแววตาของรินรดาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์เหมือนที่เขากลัว แต่มันกลับเป็นความเฉยชา... ความเฉยชาที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง เพราะนั่นหมายความว่า 'เขา' ไม่มีความหมายใดๆ ในหัวใจของเธออีกต่อไปแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเหงาในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ สายลมแผ่วเบา