คำถามที่ไร้คำตอบ

“ถอยห่างออกไปทำไมครับริน” เสียงของธามไม่ได้ดุดัน แต่มันหนักแน่นและเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่แตกร้าวในแก้วเหล้า บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของเขาอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืด รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊ค มือที่กำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนขึ้นข้อขาว เธอไม่ได้ตั้งใจจะให้เรื่องมันมาถึงจุดนี้ จุดที่กำแพงที่เธอเพียรสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองกำลังถูกเขาพังทลายลงด้วยคำถามเพียงประโยคเดียว รินรดาไม่ตอบ เธอทำเพียงเสมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงฝั่งตรงข้ามที่สะท้อนกับหยดฝนที่เกาะพราวอยู่บนกระจก ราวกับน้ำตาที่ไม่มีวันไหลออกมา “ถ้าคุณคิดว่าความเงียบคือคำตอบที่ถนอมน้ำใจกัน... คุณเข้าใจผิดครับริน” ธามลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังตัวเก่ง ร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่เธอสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากตัวเขา เขาหยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว “เราเป็นคนแปลกหน้าต่อกันตั้งแต่วันไหนครับ? หรือจริงๆ แล้ว เราไม่เคยรู้จักกันเลยตั้งแต่แรก” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกที่ถูกกดทับไว้ในส่วนลึกสุดของใจเริ่มสั่นคลอน เธออยากจะหันไปตะโกนใส่หน้าเขาว่าที่เธอถอยออกมา ก็เพราะเขานั่นแหละที่ผลักไสเธอด้วยความเย็นชาตลอดมา แต่นั่นคือความจริงที่เธอไม่กล้าเผชิญ เธอเลือกที่จะสวมหน้ากากแห่งความนิ่งเฉยเอาไว้เสมอมา “รินก็แค่... อยากมีพื้นที่ส่วนตัวบ้างค่ะ” เธอใช้สรรพนามที่ห่างเหิน ธามชะงักไปครู่หนึ่ง “พื้นที่ส่วนตัว? หรือพื้นที่สำหรับเอาไว้ลืมผมครับ” เขาย้ำ คำพูดของเขามีดคมกริบ กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของหญิงสาวจนเธอสะท้าน “ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมให้คุณเข้ามาในชีวิตในแบบที่ผมไม่เคยให้ใคร แต่ทุกครั้งที่ผมพยายามจะขยับเข้าไปใกล้ คุณกลับถอยหนีเหมือนผมเป็นสิ่งแปลกปลอมที่น่ารังเกียจ คุณทำแบบนี้ทำไมรินรดา?” รินรดาสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยสั่นไหวแต่ทว่าแน่วแน่ “คุณอยากรู้จริงๆ เหรอคะธาม ว่าทำไมรินถึงต้องถอย... ถ้าคำตอบนั้นมันอาจจะทำลายความสัมพันธ์ที่เรามีอยู่ให้พังไม่เป็นท่า คุณยังจะอยากฟังอยู่ไหมคะ?” ธามนิ่งงันไป แววตาของเขาที่เคยสงบนิ่งกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนต้องลม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง “พูดมาครับ” เขาเอ่ยเสียงพร่า “ถึงมันจะพัง แต่มันก็ยังดีกว่าการต้องทนมองคุณค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาผมทีละนิดแบบนี้” รินรดาแค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่เศร้าสร้อยจนน่าใจหาย “คุณไม่เคยเข้าใจหรอกค่ะธาม... เพราะสำหรับคุณ ความรักอาจเป็นแค่สมการที่คุณคำนวณได้ว่าควรจะอยู่ตรงไหน หรือถอยออกมาเมื่อไหร่ แต่สำหรับริน ความรักมันเหมือนการยืนอยู่บนหน้าผา ยิ่งเราเข้าใกล้คุณมากเท่าไหร่ รินก็ยิ่งกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งรินจะร่วงหล่นลงไปเพียงเพราะคุณตัดสินใจก้าวถอยหลังเพื่อไปหาคนอื่นที่เหมาะสมกว่า” เธอเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้นลงคอ “คุณมักจะพูดถึงความรับผิดชอบ พูดถึงความเป็นเพื่อน แต่คุณไม่เคยพูดถึง ‘ความรู้สึก’ ที่แท้จริงของคุณเลย แล้วจะให้รินเอาความมั่นใจที่ไหนไปยืนอยู่ข้างๆ คุณคะ ในเมื่อที่ตรงนั้นมันไม่เคยเป็นที่ของรินจริงๆ ตั้งแต่ต้น” ธามนิ่งอึ้งไปกับคำพูดที่เหมือนหยดหมึกซึมลงในเนื้อผ้า เธอไม่รอให้เขาโต้ตอบ เธอหันหลังกลับเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องนี้ หนีไปให้พ้นจากสถานการณ์ที่บีบคั้นหัวใจเกินกว่าจะรับไหว ทว่า ทันทีที่มือเรียวแตะลงบนลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำของธามก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของบางสิ่งที่เปลี่ยนความหมายของค่ำคืนนี้ไปตลอดกาล “ถ้าผมบอกว่า... สาเหตุที่ผมถอยห่าง เพราะผมกลัวว่าตัวเองจะ ‘รัก’ คุณจนไม่สามารถควบคุมชีวิตตัวเองได้อีกต่อไปล่ะครับ” รินรดาชะงักงัน มือที่กุมลูกบิดสั่นเทา เธอไม่กล้าหันกลับไป เพราะเสียงฝีเท้าของเขาที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ มันหนักแน่นและรวดเร็วเสียจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้น แสงไฟในห้องทำงานก็ดับลงกะทันหัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามถึงความผิดปกติ สิ่งที่เธอสัมผัสได้คือฝ่ามือหนาที่คว้าข้อมือเธอไว้แน่น ตามด้วยเสียงกระซิบข้างหูที่สั่นพร่าไปด้วยอารมณ์ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน “อย่าเพิ่งไป... เพราะคนที่คุณเพิ่งเห็นเขาก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ เมื่อห้านาทีก่อน... ไม่ใช่คนที่คุณควรจะให้เขาเห็นเราในสภาพนี้ครับริน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเฝ้ามองความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวในห้วงคำนึงนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หากมีสิ่งใดขาดตกบกพร่องต้องขออภัยและหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้กันในตอนต่อไปครับ สายลมแผ่วเบา