จดหมายที่ไม่ได้ส่ง

“ชื่อนั้นไม่ใช่ชื่อผม... ริน ทำไมถึงเป็นเขา?” ธามพึมพำกับความว่างเปล่าใต้ร่มเงาไม้หน้าบ้าน เสียงฝนที่ตกลงมากระทบหลังคาเหล็กสังกะสีดังกลบเสียงหายใจที่สั่นพร่าของเขา จดหมายในมือเริ่มเปื่อยยุ่ย น้ำหมึกสีน้ำเงินซึมกระจายราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน เขาไม่ได้อ่านเนื้อหาที่รินรดาพยายามสื่อสารทั้งหมด เขาจดจ้องเพียงบรรทัดสุดท้ายที่กรีดลึกลงไปในอกข้างซ้าย ชื่อของชายอีกคน... คนที่เขาไม่เคยนึกระแวงมาก่อน ในขณะเดียวกัน ภายในห้องนอนที่ปิดสนิท รินรดากำลังนั่งอยู่บนพื้นพรม ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอสั่นระริกขณะวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ กระดาษแผ่นสุดท้ายถูกวางทับด้วยกองจดหมายนับสิบฉบับที่เธอเขียนขึ้นในคืนที่ฝนตกหนัก เธอไม่ได้เขียนเพื่อส่งให้ใคร แต่เธอเขียนเพื่อระบายสิ่งที่หัวใจแบกรับไว้จนแทบจะแหลกสลาย “ริน... ถ้าแกยังนั่งจ้องกระดาษพวกนั้นอยู่แบบนี้ พรุ่งนี้เช้าแกคงได้เป็นไข้หัวโกร๋นแน่” เมษาที่นั่งอยู่บนปลายเตียงถอนหายใจยาว เธอเฝ้ามองเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ รินรดาไม่ตอบ เธอเพียงแค่นแหงนหน้ามองเพดาน ความเงียบในห้องนั้นกดดันเสียจนเสียงหัวใจเต้นยังกลายเป็นเสียงรบกวนที่ดังที่สุด “ฉันแค่อยากให้เขารู้เม... แต่พอเขียนลงไปจริงๆ ฉันกลับรู้สึกว่าความรู้สึกพวกนี้มันช่างไร้ค่า เกินกว่าที่จะมีคนอย่างเขามานั่งเสียเวลาอ่าน” “ไร้ค่า? ริน ฟังนะ ความรักที่แกเก็บไว้เกือบสามปีเนี่ยนะไร้ค่า? แกกำลังจะไปเริ่มต้นใหม่กับคนที่ดีกว่า หรือแกแค่กำลังหนีธามกันแน่?” เมษาถามพลางขยับเข้าไปใกล้ มือเรียวจับไหล่ของเพื่อนที่กำลังสั่นไหว รินรดานิ่งไปนาน ความทรงจำย้อนกลับไปวันที่เธอตัดสินใจเขียนชื่อ 'คนนั้น' ลงไปในจดหมาย เธอไม่ได้เขียนเพราะรักเขา แต่มันคือการโกหกตัวเองครั้งสุดท้าย... เธอแค่อยากให้ธามเกลียดเธอ เธออยากให้ความทรงจำเกี่ยวกับเธอในใจเขามีเพียงแค่ภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่ทอดทิ้งเขาไปหาคนที่ดีกว่า เพื่อที่ธามจะได้ไม่ต้องหันกลับมามองผู้หญิงที่อ่อนแออย่างเธออีก “ถ้าเขาเกลียดฉันได้ นั่นคือความเมตตาที่สุดที่เขาจะมอบให้ฉันแล้วล่ะ” รินรดากระซิบ น้ำตาเม็ดใสกลิ้งหล่นลงมาบนหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรบรรจง ธามที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านในตอนนี้ เขาไม่ได้เคาะเรียก เขาเพียงแค่ยืนนิ่งงัน ความคิดของเขาตีรวนกันไปหมด เขาเคยคิดมาตลอดว่ารินรดาคือคนที่อยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่ว่าเขาจะผลักไสหรือหมางเมินอย่างไร แต่ในวินาทีที่จดหมายฉบับนั้นบอกว่าเธอมีจุดหมายปลายทางใหม่ โลกทั้งใบของเขาก็พังทลายลงเหมือนภาพฝันที่ถูกกระชากออกอย่างโหดร้าย เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นไอฝนผสมกับกลิ่นดินจางๆ ทำให้เขาได้สติ เขาตัดสินใจผลักประตูรั้วที่ล็อกไว้ไม่ได้แน่นหนาอย่างที่คิด เสียงเหล็กกระทบกันดังแกรกกราก ธามก้าวเดินผ่านม่านฝนเข้าไปในตัวบ้าน ความโกรธแค้น ความเสียใจ และความสงสัยหลอมรวมกันจนเขาลืมไปว่าเขาควรจะทำตัวอย่างไรในฐานะสุภาพบุรุษ เมื่อถึงหน้าประตูห้องนอน รินรดากำลังเก็บจดหมายเข้าซองอย่างลุกลี้ลุกลนเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยจนฝังใจ “ธาม...” เธออุทาน เสียงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ธามผลักประตูเปิดออก ภาพที่เขาเห็นคือรินรดาที่ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ในมือถือซองจดหมายฉบับที่เขารู้จักดีที่สุด เขาไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้าไปประชิดตัว ความกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำเอาเมษาต้องถอยร่นไปยืนหลบมุมอย่างรู้หน้าที่ “ที่เขียนลงไปในนั้น... มันคือความจริงทั้งหมดใช่ไหมริน?” ธามถาม เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ แววตาที่เคยสุขุมบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายของพายุที่พร้อมจะทำลายทุกอย่าง รินรดาก้มหน้าลง หลบสายตาที่เขารุกไล่ “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงเรื่องอะไร” “อย่าโกหก!” ธามตวาดเบาๆ ก่อนจะหยุดชะงักเหมือนนึกขึ้นได้ว่าเขาทำร้ายจิตใจเธอ เขาเปลี่ยนเป็นคว้าข้อมือเธอเบาๆ แต่หนักแน่น “ชื่อในจดหมายนั่น... ผู้ชายคนนั้นน่ะหรือ ที่แกจะไปอยู่ด้วย? แกไม่ได้รักฉันเลยใช่ไหม? ที่ผ่านมาทั้งหมด... มันคือละครฉากใหญ่ที่แกเล่นกับความรู้สึกของฉันมาตลอดงั้นเหรอ?” รินรดาเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอที่มองเขาครั้งนี้ช่างว่างเปล่าและเจ็บปวดเหลือเกิน “ถ้าฉันตอบว่าใช่... คุณจะปล่อยฉันไปไหมคะ?” ธามนิ่งงันไป ราวกับคำถามนั้นคือกรงขังที่รัดตัวเขาแน่นขึ้น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ ในขณะที่เมษาที่มองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... บนโต๊ะทำงานของรินรดา มีซองจดหมายฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้ปิดผนึก และตัวอักษรบนหัวกระดาษแผ่นนั้นไม่ได้ถูกจ่าหน้าถึงชายในจดหมายที่ธามเข้าใจ ธามก้าวไปที่โต๊ะทำงานด้วยสัญชาตญาณ เขาปัดกองกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่ออกจนหมด และในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบจดหมายฉบับนั้น รินรดาก็ถลาเข้ามาขวางไว้ด้วยความตื่นตระหนก ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังยื้อแย่งกระดาษแผ่นนั้นกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นชื่อที่โทรเข้ามา... เป็นชื่อของคนคนเดียวกับในจดหมายฉบับนั้น แต่ทว่าเนื้อหาที่แสดงขึ้นบนหน้าจอแชทที่เด้งขึ้นมาพร้อมกันนั้นกลับทำให้ธามหยุดชะงักไปทันที 'พรุ่งนี้สิบโมงเช้า เจอกันที่ศาล... อย่าลืมเตรียมใบหย่าไปให้ครบด้วยนะ ริน' ธามปล่อยข้อมือรินรดาทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เขาเข้าใจมาตลอดนั้นผิดมหันต์... และคนที่รินรดาพยายามจะจากไปหา แท้จริงแล้วไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากเขาในวันพรุ่งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของตัวละครในบทนี้กับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา