เส้นขนาน

“ถ้าการลืมมันง่ายขนาดนั้น... ทำไมคุณถึงไม่ลืมผมไปเสียเลยล่ะ ริน” น้ำเสียงของธามราบเรียบ ทว่าทุกคำที่เอ่ยออกมากลับบาดลึกราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด รินรดานิ่งงันอยู่ตรงหน้าเขา ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงของตัวเอง บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งมีเพียงเอกสารที่เขาเพิ่งยื่นให้เธอดู—เอกสารชิ้นเดียวกับที่เขาเคยมอบให้หญิงสาวอีกคนเมื่อปีก่อน ด้วยรายละเอียดที่เหมือนกันทุกประการ รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา มันเป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด เธอค่อยๆ ปลายนิ้วแตะลงบนกระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะเลื่อนมันกลับไปหาเขาอย่างช้าๆ “เพราะฉันไม่ใช่คุณไงคะ ธาม” เธอเว้นจังหวะ กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ “ฉันไม่ได้มองความสัมพันธ์เป็นแค่ตัวเลขในสมุดบัญชี หรือเป็นเพียงบทเรียนที่ต้องรีบผ่านไปเพื่อให้ถึงบทใหม่ ฉันมีหัวใจ... และหัวใจของฉันมันไม่ฉลาดพอที่จะหัด ‘เลิกจดจำ’ เหมือนที่คุณทำ” ธามชะงัก สายตาที่เคยสุขุมไร้อารมณ์ไหววูบไปชั่วขณะ เขาวางปากกาในมือลง เสียงโลหะกระทบโต๊ะฟังดูดังก้องกังวานในความรู้สึกของรินรดา มันคือเสียงระฆังบอกลาที่เธอกำลังเลือกที่จะสั่นมันด้วยตัวเอง “คุณกำลังจะพูดอะไร” เขาถาม เสียงต่ำลงกว่าเดิม “ฉันกำลังจะพูดว่า... พอเถอะค่ะ” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวของความกล้าหาญที่เหลืออยู่ทั้งหมดในชีวิต “พื้นที่ตรงนี้ ที่ที่เรายืนอยู่... มันเคยเป็นเส้นขนานที่ฉันหวังว่าวันหนึ่งจะบรรจบกันได้ แต่ตอนนี้ฉันตระหนักแล้วว่า ต่อให้ฉันพยายามวิ่งตามคุณไปจนสุดขอบฟ้า เส้นขนานก็คือเส้นขนาน เราไม่มีวันมาบรรจบกันได้จริงหรอก เพราะคุณไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนทิศทางเพื่อใครเลย แม้แต่กับฉัน” “ริน คุณกำลังใช้อารมณ์ตัดสิน...” “เปล่าเลยค่ะ” เธอแทรกขึ้นเบาๆ แต่เด็ดขาด “ฉันตัดสินด้วยเหตุผลที่เจ็บปวดที่สุดต่างหาก ฉันขอลาออก จากโปรเจกต์นี้ และจาก... สถานะที่เราเป็นอยู่ตอนนี้” เธอไม่รอให้เขาตอบโต้ หญิงสาวหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธามนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาจับจ้องแผ่นหลังบางที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบงันในห้องทำงานบีบคั้นจนแทบขาดใจ สำหรับเขา... นี่ไม่ใช่แค่การลาออก แต่มันคือการถอนตัวของ ‘คนคนเดียว’ ที่รู้วิธีจัดการกับความพังทลายในใจเขาได้ดีที่สุด *** สองชั่วโมงต่อมา ที่ร้านกาแฟเล็กๆ ท้ายซอย เมษานั่งมองเพื่อนสนิทที่เอาแต่นั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยมองหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่บนกระจกหน้าต่าง “แกตัดสินใจถูกแล้วริน” เมษาเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน มือเรียววางลงบนหลังมือของรินรดา “การถอยออกมาอาจจะเจ็บ แต่การทนอยู่ให้เขาเหยียบย่ำความทรงจำของเราซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันคือการฆ่าตัวตายทางความรู้สึก” “ฉันแค่... คิดว่าตัวเองทำได้มากกว่านี้” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงแผ่วพร่า “ฉันคิดว่าความอดทนของฉันจะเปลี่ยนเขาได้ ความเข้าใจของฉันจะทำให้เขามองเห็น แต่ลืมไปว่า... คนที่เขาไม่เคยอยากจะมอง ไม่ว่าฉันจะพยายามดีแค่ไหน เขาก็จะมองข้ามไปเสมอ” “เขาไม่ได้มองข้ามหรอก” เมษาแย้ง แววตาของเพื่อนรักเต็มไปด้วยความเห็นใจ “เขาแค่เลือกที่จะ ‘ไม่มอง’ เพราะถ้าเขามองเห็นความรักของแก เขาต้องยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง... และธามไม่ใช่ผู้ชายที่ยอมรับความอ่อนแอได้ง่ายๆ ริน” รินรดานิ่งฟัง คำพูดของเมษาคือความจริงที่เธอพยายามหนีมาตลอด เธอหยิบแก้วกาแฟเย็นชืดขึ้นจิบเพียงเพื่อให้ปากไม่สั่น ความเงียบระหว่างเพื่อนสองคนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความคิดถึงที่กำลังจะกลายเป็นอดีต “พรุ่งนี้ฉันจะย้ายไปพักที่อื่นสักพัก คงไม่ได้เข้ามาที่นี่แล้วล่ะเมษา” “ย้าย? จะหนีไปไหนอีกล่ะ?” “ไปที่ที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขา” รินรดาหลับตาลง “ฉันอยากลืม... ลืมแม้กระทั่งวันที่ฉันเคยคิดว่าเขารักฉัน” คืนนั้น รินรดากลับมาที่ห้องพักเพื่อเก็บของ เธอหยิบกล่องไม้ใบเก่าขึ้นมา ในนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งที่เธอแอบถ่ายธามตอนเธอยังไม่รู้ตัวว่าเขากำลังมองมาที่กล้อง รูปนั้น... คือหลักฐานเดียวที่บอกว่าครั้งหนึ่งเขาก็เคย ‘มอง’ เธอ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่และหนักหน่วง รินรดาใจหายวูบ เธอคิดว่าเป็นเจ้าของหอพัก แต่เมื่อมองผ่านช่องตาแมว หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น ธามยืนอยู่ตรงนั้น... สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เสื้อเชิ้ตที่เนี้ยบกริบยับยู่ยี่ เนคไทถูกปลดออก และที่สำคัญที่สุด... ในมือของเขาถือ ‘สร้อยข้อมือ’ เส้นที่เธอทำหายไปเมื่อหลายเดือนก่อน “เปิดประตูเดี๋ยวนี้ รินรดา” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ “อย่าบังคับให้ผมต้องพังประตูนี้เข้าไป... เพราะถ้าผมพังมันเข้ามาจริงๆ ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเดินออกจากชีวิตผมไปอีกแล้ว” รินรดากุมมือที่สั่นเทาไว้กับอก ความกลัวและความหวังตีรวนกันจนแยกไม่ออก เธอควรจะเปิด... หรือควรจะปล่อยให้เขาพังมันเข้ามา และรอดูว่าหลังประตูบานนี้... สิ่งที่รอเธออยู่คือความรักหรือเพียงแค่ความเห็นแก่ตัวที่เขามอบให้มาตลอด? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในห้วงคำนึงนี้ด้วยกันนะครับ - สายลมแผ่วเบา