ช่องว่างของคำว่าเพื่อน

"ถ้าเธอคิดจะมาเพื่อแค่ถามคำถามนี้ งั้นเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อแล้วล่ะ" น้ำเสียงของธามราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นกระจกที่รินรดาพยายามประคองไว้ให้คงรูปมาตลอดหลายปี เขาหมุนตัวกลับหลังหัน สายตาที่เคยอ่อนโยนในความทรงจำวัยเด็ก บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบดุจก้อนน้ำแข็ง รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้องสมุดเก่าแก่ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศดูจะหนักอึ้งจนเธอแทบหายใจไม่ออก ในใจของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับคำถามที่ค้างคาใจมาจากคืนก่อน—*ถ้าเขากลับมา... ธามจะยังต้องการความเชื่อใจจากฉันอยู่ไหม?*—แต่ดูเหมือนคำตอบที่ได้จะชัดเจนจนเกินไป "ธาม..." เธอเรียกเขา เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงัน "เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ทำไมพอกลับมา... นายถึงต้องสร้างกำแพงกั้นฉันไว้ขนาดนี้ด้วย?" ธามชะงักฝีเท้า แต่เขาไม่หันกลับมา แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ดูสุขุมนิ่งเงียบจนน่ากลัวคือระยะห่างที่รินรดารู้สึกว่ามันกว้างไกลกว่ามหาสมุทร เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับตัวก้าวเดินต่อไปอย่างไม่แยแสราวกับว่าถ้อยคำของเธอเป็นเพียงเสียงกระซิบของสายลมที่ไร้ความหมาย รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่มันกลับไม่เท่ากับความรู้สึก ‘ไม่รู้จัก’ ที่เกิดขึ้นภายในใจของเขาคนเดิมที่เธอเคยแอบรักมาตลอด "เพราะคนที่เป็นเพื่อนกันน่ะ เขาไม่เก็บความลับที่ทำลายความเชื่อใจเอาไว้หรอก ริน" ธามพูดทิ้งท้ายโดยไม่หันมามอง ก่อนจะเดินลับหายเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดมิด ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง ท่ามกลางความเงียบที่กัดกินหัวใจ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ที่ร้านกาแฟเล็กๆ หัวมุมถนน เมษาเพื่อนสนิทของรินรดาทำเพียงแค่นั่งมองเพื่อนรักที่เอาแต่เขี่ยฟองนมในแก้วไปมาด้วยแววตาเหม่อลอย เมษารู้ดีว่ารินรดากำลังเผชิญกับพายุที่มองไม่เห็น มันเป็นพายุแห่งความสัมพันธ์ที่ชื่อว่า ‘เพื่อน’ ซึ่งมีเส้นกั้นบางๆ ที่ไม่มีวันข้ามผ่านไปได้ "เขาเปลี่ยนไปแล้ว ริน" เมษาพูดขึ้นทำลายความเงียบ มือเรียววางลงบนหลังมือของเพื่อนสาว "หรือจริงๆ แล้วเขาไม่ได้เปลี่ยน แต่นายไม่เคยเผยเนื้อแท้ส่วนนั้นให้เห็นต่างหาก" "ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันทำอะไรผิด" รินรดาสบตาเพื่อน ดวงตาคู่สวยคลอด้วยหยาดน้ำใส "ทำไมความเชื่อใจที่ฉันเคยมีให้เขา มันถึงกลายเป็นกำแพงที่เขาใช้กั้นฉันออกจากชีวิตเขาไปเสียสนิท" "เพราะความเชื่อใจของเขามันราคาแพงเกินไปสำหรับคนธรรมดาอย่างเราไงล่ะ" เมษาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ "เขากลัว... กลัวว่าถ้าเขาเปิดใจให้ใครสักคนแล้วคนคนนั้นจะทำลายมันลงเหมือนที่คนในอดีตเคยทำ เขาถึงเลือกจะ ‘ไม่เริ่ม’ กับใครเลย" รินรดานิ่งงันไป คำพูดของเมษาเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความลับในใจของธาม แต่มันกลับไม่ใช่กุญแจที่เปิดประตูหัวใจของเขา หากแต่เป็นกุญแจที่ล็อกขังเธอไว้ในพื้นที่ของคนที่ไม่สำคัญ บ่ายวันนั้น รินรดาตัดสินใจเดินกลับไปยังห้องสมุดอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้น อาจเป็นเพราะความดื้อรั้น หรืออาจเป็นเพราะหัวใจที่ยังคงหวังลมๆ แล้งๆ ว่าคำพูดของธามในตอนเช้าเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ เธอเดินลึกเข้าไปในโซนหนังสือประวัติศาสตร์ที่เงียบเชียบที่สุด กระทั่งได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาดังออกมาจากหลังชั้นหนังสือสูงตระหง่าน รินรดาหยุดฝีเท้า หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่น เธอพยายามชะโงกหน้ามองผ่านช่องว่างของชั้นวางหนังสือ ธามไม่ได้อยู่คนเดียว... ตรงหน้าเขาคือหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีครีมดูสง่างาม หญิงสาวคนนั้นยืนประจันหน้ากับธามอย่างใกล้ชิดเกินกว่าคำว่าเพื่อน ก่อนที่เธอจะเอื้อมมือไปแตะที่แก้มของธามอย่างแผ่วเบา และสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้นไม่ใช่สัมผัสนั้น แต่เป็นแววตาของธาม... แววตาที่ว่างเปล่าเมื่อเช้า บัดนี้มันกลับมีความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยได้รับพาดผ่านอยู่ และสิ่งที่ทำให้โลกของรินรดาพังทลายลงในพริบตา คือประโยคที่ธามเอ่ยกับหญิงสาวคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "เรื่องที่ฉันขอให้เธอช่วยปิดบัง... ตอนนี้รินเริ่มสงสัยแล้ว เราคงต้องหาวิธีจัดการให้เธอออกไปจากชีวิตฉันให้เร็วที่สุด" รินรดากลั้นหายใจจนตัวสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมาเงียบๆ เธอเพิ่งรู้ตัวในนาทีนั้นเองว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่ได้เป็นแม้กระทั่ง ‘เพื่อน’ สำหรับเขา แต่เป็นเพียง ‘ภาระ’ ที่เขากำลังรอเวลาจะกำจัดทิ้งไปให้พ้นทาง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะครับ - สายลมแผ่วเบา