กลิ่นหนังสือเก่า

“ถ้าเธอยังทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพแบบนี้ ผมว่าเราเลิกคุยเรื่องนี้กันดีกว่า” เสียงทุ้มต่ำของธามดึงรินรดาหลุดจากภวังค์แห่งความโศกเศร้าที่เกาะกินใจมาตลอดทั้งคืน เธอรีบก้มหน้าลง ซ่อนดวงตาที่ยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้หนักหน่วงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน มือสั่นระริกกำชายเสื้อไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลบเสียงสะอื้นที่ยังติดอยู่ในลำคอ “เปล่าค่ะ... รินแค่... แค่พักผ่อนไม่พอนิดหน่อย” เธอโกหก คำพูดนั้นแห้งผากและไร้น้ำหนักเหลือเกินในความรู้สึกของตนเอง ธามแค่นยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูเหมือนจะหยันเย้ยโชคชะตามากกว่าจะยิ้มให้เธอ เขากระชับกระเป๋าเป้บนไหล่ ก่อนจะหันหลังเดินนำไปยังตรอกเล็กๆ ที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของใจกลางเมือง รินรดาสาวเท้าก้าวตามหลังเขาไปอย่างเงียบเชียบ ระยะห่างระหว่างเราสองคนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกย่างก้าว แม้จะเดินอยู่บนทางเท้าเดียวกัน แต่มันกลับรู้สึกเหมือนมีเหวทอดยาวกั้นกลาง “ไปกับผมหน่อย” เขาพูดโดยไม่หันมามอง “ไปไหนคะ?” “ร้านที่เธอเคยอยากไปไง” ประโยคนั้นทำให้รินรดาชะงัก เธอจำได้แม่นว่าเคยเปรยกับเขาเรื่องร้านหนังสือเก่าที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยแคบๆ เมื่อปีก่อน—ปีที่เธอยังกล้าพอที่จะคาดหวังว่าเขาจะหันมามองความรู้สึกของเธอ ไม่ใช่แค่เพียง ‘ภาระ’ ที่เขากำลังรอวันจะกำจัดทิ้ง บรรยากาศภายในร้านหนังสือ ‘บ้านไม้เก่า’ อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษที่ผ่านกาลเวลา กลิ่นของความอับชื้นที่ปนไปกับกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากหนังสือปกหนังที่วางเรียงรายสูงจรดเพดาน แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเกล็ดตกกระทบละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้าง ทำให้สถานที่แห่งนี้ดูราวกับโลกอีกใบที่กาลเวลาหยุดหมุน ธามเดินสำรวจไปตามชั้นหนังสือ นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามสันหนังสือปกผ้าที่ซีดจาง รินรดาเดินตามเขาห่างๆ สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่หนังสือเล่มใดเลย แต่กลับเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่เธอเฝ้าฝันถึงมาตลอด ความใจร้ายของเขาในเมื่อวานที่บอกว่าเธอเป็นเพียงภาระ ยังคงกรีดลึกในใจเหมือนแผลสดที่ไม่มีวันหาย “รู้ไหมทำไมคนถึงชอบอ่านหนังสือเก่า?” ธามเอ่ยขึ้นโดยที่ยังไม่ได้หันมามอง เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เปิดหน้ากระดาษที่ออกเหลืองกรอบ “เพราะมันมีร่องรอยของคนก่อนหน้าทิ้งไว้ บางทีอาจเป็นคราบน้ำตา รอยพับ หรือแม้แต่ดอกไม้แห้งที่ถูกทับไว้... มันทำให้เรารู้ว่า เราไม่ได้ผ่านความรู้สึกนี้มาเพียงลำพัง” เขาหันมามองรินรดา สายตาคู่นั้นนิ่งสนิทจนเธอไม่อาจเดาใจได้ว่าเขากำลังคิดอะไร “แล้วคุณล่ะคะ...” รินรดากลั้นใจถาม เสียงของเธอเบาหวิว “คุณอ่านหนังสือเก่าเพื่อมองหาความรู้สึกของคนอื่น หรือเพื่อลบเลือนความรู้สึกของตัวเองกันแน่?” ธามชะงัก มือที่ถือหนังสือสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะคลายออก เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าที่ติดตัวเขามา มันเป็นกลิ่นที่เธอหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็เจ็บปวดเหลือเกิน “ผมไม่เคยอ่านหนังสือเพื่อลบเลือนอะไร” เขาตอบเสียงเรียบ แต่แววตาไหววูบ “ผมแค่อ่านเพื่อให้รู้ว่า... การตกหลุมรักจนหมดใจน่ะ มันเป็นแค่ตัวอักษรในหน้ากระดาษ ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างผมควรจะทำ” รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาพูดราวกับความรักเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ และความรู้สึกของเธอก็คงเป็นสิ่งแปลกปลอมที่เขาไม่ต้องการจะสัมผัส เธอหยิบหนังสือเล่มที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดออกมาเพื่อแก้เก้อ แต่มือของเธอกลับไปปัดเอาหนังสืออีกเล่มที่วางซ้อนอยู่ร่วงหล่นลงกับพื้น *พลั่ก!* หนังสือเล่มหนาหล่นลงมาเปิดออก เผยให้เห็นจดหมายที่ซ่อนอยู่ข้างในรอยพับ รินรดารีบย่อตัวลงเก็บ แต่มือของธามกลับคว้ามันไว้ได้ก่อน จดหมายแผ่นนั้นเป็นกระดาษสีเหลืองซีดที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา ดวงตาของธามเบิกกว้างขึ้นทันทีที่อ่านข้อความในนั้น มือของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อจ้องมองลายมือที่เขาจดจำได้ดีกว่าใคร—ลายมือของแม่เขาที่เสียชีวิตไปนานแล้ว “นี่มัน...” ธามพึมพำ เสียงนั้นแหบพร่า “นี่มันจดหมายที่ผมเคยเขียนหาแม่ตอนเด็กๆ แต่ผมไม่เคยส่งมันออกไปเลย... แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่?” รินรดามองชายหนุ่มที่ดูสุขุมนิ่งเฉยเสมอมา บัดนี้กลับดูแตกสลายและสับสนราวกับเด็กหลงทางในพริบตา ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปลอบประโลม จู่ๆ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามา—ผู้หญิงที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับหญิงในรูปถ่ายที่ธามเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์มาตลอดชีวิต “ในที่สุด... ฉันก็หาคุณจนเจอ ธาม” เสียงของหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นเย็นเยียบแต่ทรงพลัง ทุกสายตาในร้านจับจ้องมาที่เขาทั้งสองคน ราวกับว่าความลับที่ธามซุกซ่อนไว้ในกลิ่นหนังสือเก่ากำลังจะถูกเปิดเผยให้โลกได้รับรู้ในวินาทีนี้ ขอบคุณที่เดินทางผ่านบรรทัดเหล่านี้ไปกับฉันด้วยกันนะครับ - สายลมแผ่วเบา -