ความลับในสมุดบันทึก

“คุณรู้จักเขาจริง ๆ เหรอคะ... ถึงได้กล้าเรียกชื่อเขาเต็มปากเต็มคำขนาดนั้น” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในร้านหนังสือ ‘ความทรงจำสีซีด’ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่หญิงสาวแปลกหน้าในชุดโค้ทสีดำสนิท ซึ่งยืนเผชิญหน้ากับธามอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว หญิงคนนั้นไม่ได้ตอบคำถามเธอ เพียงแต่หันไปมองธามด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย—ความหมายที่รินรดาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใจ ธามนิ่งเงียบ แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวน้อยๆ ราวกับพยายามสะกดกลั้นพายุลูกใหญ่ไม่ให้โถมออกมา เขาไม่หันมามองรินรดา ไม่แม้แต่จะเอ่ยคำปฏิเสธ หรือคำแก้ตัวใดๆ “ริน กลับไปก่อนเถอะ” เสียงของธามแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่เขาไม่เคยใช้กับเธอมาก่อน มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นและความพยายามที่จะผลักไส รินรดาทำได้เพียงเม้มปากแน่นจนรสฝาดของเลือดจางๆ ปรากฏขึ้นในลำคอ เธอหันหลังเดินออกมาจากร้าน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายความลับที่ลอยฟุ้งในอากาศ เธอไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้าน แต่ขาของเธอกลับพาตัวเองมาหยุดลงที่สวนสาธารณะท้ายหมู่บ้าน ที่ซึ่งฝนเริ่มตั้งเค้าโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ เธอนั่งลงบนม้านั่งไม้ตัวเก่า หยิบสมุดบันทึกเล่มหนาปกหนังสีน้ำตาลที่เธอพกติดตัวเสมอออกมาเปิด *‘ธาม... วันนี้คุณใจดีกับฉันอีกแล้วนะ’* เธอเริ่มเขียนด้วยลายมือบรรจง *‘คุณสอนฉันอ่านบทกวีบทนั้น ความอดทนของคุณในตอนที่ฉันทำหนังสือตกพื้น มันทำให้ฉันแอบหวัง... หวังว่าความรู้สึกที่ฉันสะสมไว้ในมุมมืดของหัวใจ จะมีวันที่แสงแดดส่องถึงบ้าง แต่ดูเหมือนว่าโลกของฉันกับโลกของคุณ จะเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกันได้จริงๆ สินะ’* เมษาเพื่อนสนิทของเธอเคยเตือนเสมอว่า *‘การรักคนที่ปิดกั้นประตูหัวใจ ไม่ต่างอะไรกับการขุดหลุมฝังตัวเอง’* รินรดาเริ่มเข้าใจคำนั้นอย่างถ่องแท้ในวินาทีที่หยดน้ำตาผสมกับหมึกปากกาจนมันเริ่มเลอะเลือน เธอไม่ได้รักธามเพียงเพราะเขาคือชายหนุ่มที่สุขุม แต่เธอรักเขาเพราะเขามองเห็น ‘ตัวตน’ ที่ซ่อนอยู่หลังความเงียบของเธอ เขาคือคนเดียวที่เคยบอกว่าความเศร้าในดวงตาของเธอไม่ได้น่ากลัว แต่มันสวยงามราวกับบทเพลงที่ไม่มีวันจบ *‘แต่ใครคือผู้หญิงคนนั้น?’* เธอเขียนประโยคถัดไป มือสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ *‘ทำไมคุณถึงดูหวาดกลัว... หรือความรักที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมในบันทึกเล่มนี้ จะเป็นเพียงภาพลวงตาที่ฉันสร้างขึ้นเองเพียงลำพัง?’* รินรดาปิดสมุดลง ความเย็นของละอองฝนที่ปะทะใบหน้าไม่เท่ากับความหนาวเหน็บในใจ เธอตัดสินใจจะทิ้งบันทึกเล่มนี้ไว้ที่นี่—ทิ้งความลับที่ไม่มีวันได้เปิดเผยไว้กับสายฝน เพื่อที่เธอจะได้เดินออกจากวงจรของธามเสียที ทว่า ขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืน เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ แต่เป็นจังหวะที่มั่นคงและคุ้นเคยจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น “คุณลืมของไว้ที่ร้าน...” เสียงของธามดังขึ้นเหนือหัว รินรดารีบปาดน้ำตาแล้วหันกลับไป แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เธอต้องชะงักงัน ธามไม่ได้ถือสมุดบันทึกของเธอมาเพียงเล่มเดียว แต่ในมืออีกข้าง เขากำลังถือกรอบรูปเก่าๆ ที่เคยตกแต่งอยู่ในห้องพักส่วนตัวของเขา... รูปของหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นที่ถ่ายคู่กับเขาเมื่อหลายปีก่อน “ผมไม่ได้มาคืนของให้คุณเพียงอย่างเดียว” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นสบู่ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าของเขาอบอวลไปทั่วบริเวณ “แต่ผมมาเพื่อบอกว่า... สมุดบันทึกเล่มนี้ ผมอ่านมันจนจบตั้งแต่วันแรกที่คุณลืมทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของผมแล้ว” รินรดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอจ้องมองเขาด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ธามจะโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงคืบ แววตาที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้สั่นไหวและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่เก็บงำมานาน “ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่ผมรัก... เธอคือคนที่จะมาพรากทุกอย่างไปจากชีวิตผม” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะดึงสมุดบันทึกไปจากมือของเธอแล้วพลิกเปิดหน้าล่าสุด “รวมถึงโอกาสที่ผมจะบอกคุณว่า... ผมรอวันที่คุณจะกล้าเปิดเผยความในใจแบบนี้มานานแค่ไหน” ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครอีกคนก็แทรกเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับประโยคที่ทำลายจังหวะการหายใจของทั้งคู่ “ถ้าไม่อยากให้เขาต้องตายเพราะความลับที่คุณเพิ่งอ่านจบ ก็ส่งสมุดเล่มนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้... รินรดา” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกที่ซ่อนเร้นในสายฝนนี้กับผมนะครับ - สายลมแผ่วเบา