การกลับมาพบกัน

"นี่ริน... ถ้าเธอคิดจะถอยกลับไปตอนนี้ ฉันจะถือว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนะ" เสียงกระซิบของเมษาดังแทรกผ่านเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในห้องโถงโรงแรมหรูที่จัดงานเลี้ยงรุ่น รินรดายืนนิ่งราวกับรูปสลัก มือที่กำแก้วแชมเปญไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนสนิทไป เพียงแค่กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตา แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนลงบนพื้นหินอ่อน ราวกับเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกกระจาย เธอไม่ได้กลัวคนอื่นหรอกครับ แต่เธอกลัว... กลัวว่าหัวใจที่เธออุตส่าห์ปิดตายไว้ตลอดหลายปี จะทำงานหนักจนน่ารำคาญอีกครั้งเมื่อเห็นใบหน้าของใครบางคน "ไม่ต้องห่วงหรอกเมษา ฉันแค่... อึดอัดนิดหน่อย" รินรดาเอ่ยเสียงเบา จังหวะการหายใจของเธอขัดๆ เหมือนอากาศในห้องนี้เริ่มบางตาลง "อึดอัดเพราะคนในอดีต หรืออึดอัดเพราะกลัวว่าตัวเองจะยังลืมไม่ได้กันแน่" เมษาถามย้ำพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่เศร้าของเพื่อน รินรดาไม่ตอบ เธอเลือกที่จะเบือนหน้าหนีไปยังมุมหนึ่งของห้อง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับเงาร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากทางเข้าหลัก ธามในชุดสูทสีเทาเข้มดูสุขุมและเย็นชาจนน่าประหลาด เขายังคงเป็นธามคนเดิม คนที่ดูเหมือนจะยืนอยู่เหนือความวุ่นวายทั้งปวง แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยุดลงที่... รินรดา ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะเกิดขึ้นจริงครับ รินรดารู้สึกได้ถึงไอความเย็นที่แล่นผ่านสันหลัง ธามไม่ได้หลบสายตา เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านกลุ่มเพื่อนที่พยายามกรูเข้าไปทักทายเขาตรงดิ่งมาทางนี้ "ไม่เจอกันนานเลยนะ" ธามเอ่ยขึ้นเมื่อมาหยุดยืนตรงหน้าเขา รอยยิ้มของเขาจางจนแทบมองไม่เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่สุภาพจนน่าใจหาย "ค่ะ... ก็หลายปีแล้ว" รินรดากลั้นใจตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยจนต้องรีบกลืนก้อนความรู้สึกบางอย่างลงคอ "คุณสบายดีนะคะ" ธามไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขาวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย มันคือกลิ่นสะอาดๆ เหมือนฝนที่เพิ่งตกใหม่บนพื้นดินแห้งแล้ง กลิ่นที่เคยเป็นดั่งความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในห้วงคำนึงของเธอ "สบายดีในแบบที่คนเรามักจะตอบเวลาไม่ได้เจอกันนานๆ" ธามมองลึกเข้าไปในดวงตาเธอ "แต่จริงๆ แล้ว... การกลับมาเจอหน้าใครบางคนที่ทำเหมือนเราไม่มีตัวตนมาตลอดสามปี มันก็ไม่ได้สบายอย่างที่พูดหรอก" คำพูดของธามเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงหัวใจ รินรดาเม้มปากแน่น ความน้อยเนื้อต่ำใจที่เธอเก็บงำไว้พุ่งขึ้นมาจนแทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่ "คนที่มีตัวตนมาตลอดไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ แต่เป็นคุณต่างหาก... คุณที่เดินไปข้างหน้าโดยไม่เคยหันกลับมามองเลยว่า ใครที่ยังยืนรออยู่ที่จุดเดิม" บทสนทนาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเพลงที่ดังขึ้นกะทันหัน เมษาที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์จึงรีบผละออกไปทิ้งให้ทั้งคู่เผชิญหน้ากันในพื้นที่เล็กๆ ที่ราวกับมีกำแพงล่องหนกั้นไว้ บรรยากาศอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณนั้น ธามก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ "เธอคิดว่าฉันไม่หันกลับมามองเลยจริงๆ เหรอ รินรดา" เขาไม่ได้รอคำตอบ แต่โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ "เธอไม่เคยรู้เลยใช่ไหมว่า ในงานเลี้ยงทุกครั้งที่ฉันไป ในค่ำคืนที่ฝนตกทุกครั้งที่ฉันเหงา ภาพที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนอื่น... แต่เป็นแผ่นหลังของเธอที่เดินจากไปในวันนั้น" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แววตาของธามในตอนนี้ไม่ได้ดูสุขุมนิ่งเฉยเหมือนที่เคย แต่มันเต็มไปด้วยรอยร้าวที่เขาทุ่มเทปิดบังมาตลอด "ธาม... คุณพูดเรื่องอะไร" "ผมพูดเรื่องความจริงที่เราต่างคนต่างปิดบังไว้ไง" ธามผละออกมาเล็กน้อย สายตาของเขาจ้องเขม็งราวกับจะอ่านใจเธอให้ทะลุปรุโปร่ง "แต่ก่อนที่เธอจะตอบอะไร... รินรดา ลองหันกลับไปมองที่ประตูห้องโถงนั่นสิ" รินรดาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เธอค่อยๆ หันไปตามที่เขาบอก หัวใจของเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่มเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในงาน เธอคนนั้นสวยสง่าในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดที่รินรดาและธามที่ยืนเคียงข้างกัน หญิงสาวคนนั้นยิ้มกว้างแล้วก้าวตรงเข้ามา ไม่ใช่เพื่อทักทายใคร แต่มือของเธอคว้าหมับไปที่แขนของธามอย่างสนิทสนม "รอนานไหมคะธาม? พอดีรถติดนิดหน่อยค่ะ" เธอกล่าวทักทายก่อนจะเบนสายตามาที่รินรดาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้รินรดาหนาวสั่น "สวัสดีค่ะ คุณคือรินรดาเพื่อนสมัยมหาลัยของธามใช่ไหมคะ? ฉัน 'พราว' คู่หมั้นของธามค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" โลกทั้งใบของรินรดาราวกับถล่มลงมาตรงหน้าในวินาทีนั้นเองครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความทรงจำสีจางไปกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา