คนซึนที่ไม่มีใครเข้าใจ

"ถ้าสเปกงานแค่นี้แล้วคุณยังทำโครงสร้างพังไม่เป็นท่า ผมว่าคุณควรพับแปลนแล้วกลับไปเรียนปวช. ใหม่สักรอบดีไหมครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางเศษฝุ่นปูนและกลิ่นสีทาผนังที่ยังไม่แห้งสนิท ธันวาใช้ปลายนิ้วเขี่ยแปลนกระดาษพิมพ์เขียวในมือจนเกิดเสียงดังแกรก กรามคมสันขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาคมกริบมองร่างเพรียวของอคิราห์ที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าสู้ด้วยแววตาวาวโรจน์ "ปากเสียไม่เปลี่ยนเลยนะคุณวิศวกร" อคิราห์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววพยศไม่ยอมแพ้ "โครงสร้างตรงนี้ผมคำนวณตามหลักการยศาสตร์และสุนทรียะเชิงพื้นที่อย่างละเอียดแล้ว มันไม่ได้พังเพราะแบบผมมีปัญหาหรอกครับ แต่มันพังเพราะคนหน้างานบางคนขี้เกียจตรวจสอบความเรียบร้อยตามมาตรฐานต่างหาก ถึงได้ทำหน้าตาถมึงทึงใส่ผมแบบนี้" "ผมขี้เกียจ?" ธันวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีอันตรายรอบตัวทำให้อคิราห์เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แม้ปากจะยังเก่งแต่แผ่นหลังกลับแนบชิดกับเสาปูนเปลือยของห้องชุดสตูดิโอขนาดใหญ่ที่กำลังรีโนเวท "ถ้าผมขี้เกียจ ป่านนี้คุณคงยืนเถียงผมไม่อยู่บนซากตึกนี่หรอกครับ... รู้ตัวบ้างไหมว่าคุณดื้อตาใสขนาดไหน" ไดอะล็อกปะทะฝีปากยังคงดำเนินต่อด้วยความเร่าร้อน เคมีระหว่างความซึนปากร้ายของวิศวกรหนุ่มกับความปากจัดแต่ซ่อนความหงุดหงิดใจสั่นของสถาปนิกคนเก่งปะทะกันจนอากาศรอบตัวคล้ายมีประจุไฟฟ้าสถิต รินที่ยืนแอบมองอยู่หลังเสาอีกต้นถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นยิ้มจนแก้มปริ กับความปากแข็งของหัวหน้าทีมวิศวกรรมที่คอยตามเช็ดตามล้างให้เขาตลอดเวลาแต่ปากกลับบอกว่ารำคาญ เหตุการณ์ความขัดแย้งเมื่อครู่ยังคงค้างคาอยู่ในใจอคิราห์ แม้ปากจะเถียงฉอดๆ แต่สายตากลับกวาดมองสภาพรอบกายอย่างพิจารณา ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา สถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบอย่างเขาต้องหัวเสียกับความเข้มงวดของธันวามานักต่อนัก แต่ทุกครั้งที่เกิดปัญหาหน้างาน ไม่เคยมีสักครั้งที่วิศวกรหนุ่มคนนี้ปล่อยให้เขาต้องแก้ปัญหาตามลำพัง เมื่อวานนี้... ตอนที่คิราห์เกือบจะทำกาแฟร้อนๆ หกใส่โน้ตบุ๊กงานออกแบบชิ้นสำคัญ ธันวาก็เป็นคนคว้าข้อมือเขาไว้แรงจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง พร้อมกับดุเขายับว่าไม่มีความระมัดระวังตัว แต่ลับหลัง... ธันวากลับแอบเอาแก้วกาแฟแก้วใหม่มาวางไว้บนโต๊ะทำงานพร้อมโพสต์อินวิซิเบิลโน้ตเตือนสติด้วยลายมือหวัดๆ ว่า 'กินกาแฟให้มันมีสติหน่อย อย่ามัวแต่ทำงานจนลืมดูแลตัวเอง' และในวันนี้... ท่ามกลางเศษฝุ่นและกองวัสดุก่อสร้างที่ระเกะระกะ อคิราห์เพิ่งสังเกตเห็นว่า รองเท้าเซฟตี้คู่เก่งที่ธันวาบังคับให้เขาสวมใส่ทุกครั้งที่เดินเข้าไซต์งานนั้น เป็นรุ่นเสริมพิเศษที่ป้องกันการเจาะทะลุได้ดีที่สุด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ธันวาบอกแค่ว่า "ถ้าไม่อยากให้เท้าเจ็บจนเป็นภาระผม ก็ใส่ซะ" "มองอะไรครับ หน้าผมมีรอยปูนติดอยู่หรือไง" เสียงห้วนจัดเอ่ยขัดจังหวะความคิดของอคิราห์ ธันวายืนกอดอกมองร่างบางที่เอาแต่มองหน้าเขานิ่งโดยไม่ยอมเถียงกลับเหมือนเคย ดวงตาคมคายฉายแววระแวดระวังระคนความหงุดหงิดที่ถูกจ้องมองนานเกินไป "เปล่าครับ..." อคิราห์กะพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความไหววูบในอก "แค่กำลังคิดว่า... บางทีคุณอาจจะไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ปากพูดหรอกมั้งครับ" ธันวาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมเข้มหลบวูบไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว กรามขบเข้าหากันแน่นขึ้นก่อนจะแค่นเสียงฮึในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งชน "อย่ามาเพ้อเจ้อแถวนี้ครับ กลับไปตรวจหน้างานในส่วนของคุณต่อได้แล้ว ก่อนที่ผมจะหักคะแนนประเมินผลงานคุณจริงๆ" ธันวารemวตวา.ปัดมือไล่อย่างรำکار แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดระเรื่อกลับทรยศคำพูดทั้งหมดโดยสิ้นเชิง อคิราห์ลอบยิ้มมุมปาก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในอก ความซึนเดระบะที่แสดงออกทางคำพูดแต่กลับพ่ายแพ้ต่อการกระทำอันแสนใส่ใจนั้น มันชวนให้หัวใจที่เคยด้านชาจากการทำงานหนักเต้นผิดจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความหวานปนความซึนอันน่าหมั่นไส้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นก้องโถงทางเดิน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาเหยียบไซต์งานนี้ในเวลาวิกาล... "อ้าว... น้องคิราห์ครับ ยังทำงานอยู่เหรอเนี่ย? พี่บอกแล้วว่างานรีโนเวทแค่นี้ ให้พี่พาไปทานข้าวดีกว่า มาทนให้วิศวกรปากร้ายแถวนี้บ่นอยู่ได้ทำไมกัน" ธันวาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที ดวงตาคมดุหรี่แคบลงจนกลายเป็นเส้นตรง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาจนอคิราห์ยังต้องสะดุ้งเมื่อเหลือบไปเห็นกำปั้นที่ถูกกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" มาโดยตลอดนะครับ