คำเตือนจากเพื่อนร่วมงาน

"ถ้านายยังมองไอ้หัวหน้าวิศวะเถื่อนนั่นด้วยสายตาแบบเมื่อกี้ ฉันจะถือว่านายยอมจำนนให้มันเคี้ยวเล่นจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกนะ คิราห์" เสียงกระซิบของรินดังลอดผ่านกองกระดาษพิมพ์เขียวแปลนอาคารชุด เจือด้วยรอยยิ้มรู้ทันที่จุดขึ้นมุมปากของสถาปนิกสาวตัวจี๊ด อคิราห์สะดุ้งเล็กน้อยราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ สะกิดเข้าที่กลางใจ ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองเพื่อนร่วมงานทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "พูดอะไรไม่เข้าท่า ริน ฉันแค่กำลังประเมินโครงสร้างเสาเข็มกับท่อระบบ ไม่ได้มองหน้าใครทั้งนั้น" "เหรอจ๊ะ? แต่คนที่ยืนกำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปนเมื่อกี้ ไม่ใช่ฉันนะ... โน่น เจ้าตัวยืนส่งรังสีอำมหิตอยู่หน้าประตูโน่นแล้ว อยากเดินไปอธิบายให้เขาหายหึงไหมล่ะ?" อคิราห์แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากโต๊ะทำงาน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงร้อนผ่าวอยู่ที่ต้นแขน ธันวา ผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่พกพาความดุดันและกลิ่นอายของหน้างานก่อสร้างมาเต็มพิกัดคนนั้น ไม่ใช่ประเภทที่จะปล่อยให้ใครมาล้ำเส้นได้ง่ายๆ และยิ่งกับสายตาของผู้มาใหม่ที่มองอคิราห์เมื่อสักครู่ มันชัดเจนเสียจนวิศวกรหนุ่มแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาตรงนั้น บรรยากาศในห้องประชุมชั่วคราวอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่จับต้องได้ กลิ่นกาแฟดำเข้มข้นผสมกับฝุ่นปูนจางๆ จากหน้างานสร้างความรู้สึกดิบเถื่อนแต่มีชีวิตชีวา อคิราห์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เพอร์เฟกต์ชันนิสต์อย่างเขาไม่มีวันยอมให้ใครมามองว่าหวั่นไหวกับผู้ชายปากร้ายเด็ดขาด โดยเฉพาะกับธันวา วิศวกรสายเถื่อนที่ชอบทำตัวเหนือกว่าเขาอยู่เรื่อย "นายกำลังพลาด, คิราห์" รินวางปากกาในมือลง น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเงียบไป "ฉันทำงานกับนายมานาน ฉันดูออกว่าช่วงนี้นายยอมให้ธันวาเข้ามามีอิทธิพลกับตารางงาน... และตารางใจของนายมากเกินไปแล้ว" "ฉันไม่ได้..." "ฟังให้จบก่อน" รินขัดขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก "ผู้ชายแบบธันวาน่ะ ดุ ปากแข็ง แล้วก็โคตรจะหัวดื้อ แต่ข้อเสียที่น่ากลัวที่สุดคือ เขาใส่ใจแบบเงียบๆ และนั่นแหละคือหลุมพราง ถ้านายเผลอใจไปคล้อยตามความดุแต่แฝงความปกป้องของเขา นายจะเจ็บหนัก เพราะคนแบบนั้นไม่รู้หรอกว่าต้องแสดงออกยังไงนอกจากทำตัวเป็นศัตรู" คำพูดของรินเหมือนค้อนทุบลงตรงกลางความรู้สึก อคิราห์นิ่งงันไปชั่วขณะ ภาพเหตุการณ์เมื่อวานซืนผุดขึ้นมาในหัว—ตอนที่ฝุ่นปูนกำลังจะถล่มลงมาใส่แล้วธันวาพุ่งเข้ามาคว้าเอวเขาไว้จนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวกระซิบบนขมับ และดวงตาคู่นคมที่ฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะบอกว่าเขาซุ่มซ่าม แต่การกระทำกลับปกป้องยิ่งกว่าไข่ในหิน "ฉันแค่ทำงานร่วมกับเขา เพื่อให้โปรเจกต์นี้มันจบๆ ไป ริน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น" อคิราห์เค้นเสียงตอบ พยายามเน้นย้ำทุกพยางค์เพื่อยืนยันกับตัวเองมากกว่าคนตรงหน้า "มั่นใจแค่นั้นจริงๆ เหรอ?" รินเลิกคิ้วท้าทาย ก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางประตูกระจกฝ้า "งั้นก็ลองหันไปตอบไอ้คนที่กำลังเดินตรงมาด้วยสีหน้าเหมือนจะกินหัวคนนี้ดูสิ ว่านายไม่ได้คิดอะไรเลย" เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยหยุดลงตรงหน้าโต๊ะทำงาน อคิราห์หัวใจกระตุกวูบหนึ่งเมื่อเงาของร่างสูงทาบทับลงมา ธันวาไม่ได้พูดอะไรในวินาทีแรก ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของสถาปนิกหนุ่ม รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "คุยอะไรกันอยู่ หน้าเครียดเชียว" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนเจือความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ธันวายืนกอดอก สายตาคมจ้องมองอคิราห์ไม่วางตา ราวกับต้องการคาดคั้นคำตอบจากสิ่งที่ค้างคาใจเมื่อครู่ "เรื่องของโครงสร้าง... และเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับวิศวกรหน้าไหนทั้งนั้นแหละครับ" อคิราห์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สู้สายตากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะจากระยะห่างที่ใกล้เกินไป ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอันตราย เขาก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะจนอคิราห์ต้องเผลอถอยหลังติดพนักเก้าอี้ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นอายแดดและฝุ่นปูนเฉพาะตัวของวิศวกรหนุ่มโชยเข้าจมูกจนสถาปนิกหนุ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "งั้นเหรอ... แต่เท่าที่ฉันเห็น ดูเหมือนสถาปนิกคนเก่งกำลังสนใจอย่างอื่นมากกว่าเรื่องโครงสร้างนะ" ธันวาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ "โดยเฉพาะกับพวกผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งโผล่หัวเข้ามาในเขตรับผิดชอบของฉัน" อคิราห์เม้มปากแน่น ความรู้สึกต่อต้านพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที "คุณไม่มีสิทธิ์มาควบคุมว่าฉันจะคุยกับใคร ธันวา เราเป็นแค่พาร์ทเนอร์ร่วมงานกัน!" พาร์ทเนอร์... คำนี้หลุดออกจากปากของอคิราห์ด้วยน้ำเสียงที่ตั้งใจจะให้ห่างเหิน แต่วินาทีที่ธันวาได้ยิน ดวงตาคมคู่นั้นก็ไหววูบไปชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก วิศวกรหนุ่มโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้มขาวเนียน จนอคิราห์ต้องกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ สมองขาวโพลนคิดคำพูดโต้แย้งไม่ออก "งั้นเหรอ..." ธันวากระซิบเสียงต่ำชิดริมหีบปากของคนดื้อรั้น "ถ้าเป็นแค่พาร์ทเนอร์... ทำไมเวลาฉันเข้าใกล้ นายถึงต้องหลบสายตาทุกทีล่ะ, อคิราห์?" คำถามนั้นทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจของสถาปนิกหนุ่ม รินที่แอบมองอยู่มุมห้องถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยความลุ้นระทึก ก่อนที่อคิราห์จะทันได้อ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยรอยยิ้มกว้าง "สวัสดีครับ ทุกคน... พอดีผมเอกสารสัญญาเพิ่มเติมจากฝ่ายบริหารมาส่งครับ" ธันวาชะงัก ร่างหนาผละออกจากโต๊ะทันทีด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ดวงตาคมดุหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสิ่งในรัศมีสามเมตร และเมื่ออคิราห์เหลือบไปเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดๆ ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึกทันที เพราะคนคนนั้นคืออดีตแฟนเก่าที่เพิ่งวนกลับมาขอคืนดีเมื่อสัปดาห์ก่อน—คนเดียวกับที่ธันวาเพิ่งส่งสายตาฆาตกรใส่เมื่อครู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความเดือดในตอนนี้ด้วยกันนะครับ!