สวนครัวขยายอาณาจักร

“ถ้าคุณคิดว่าราคาที่เสนอมาคือการเมตตาสงเคราะห์ ดิฉันแนะนำให้คุณเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากสวนของดิฉันตั้งแต่ตอนนี้เลยค่ะ ก่อนที่ดิฉันจะเปลี่ยนใจไม่ส่งของให้คุณแม้แต่ก้านเดียว” รินรดาวางจอกชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง ‘กริ๊ก’ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของเธอทำเอาชายร่างท้วมตรงหน้าสะดุ้งโหยง เหงื่อกาฬซึมตามไรผมอย่างเห็นได้ชัด ในกระท่อมไม้หอมบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นมะกรูดและสมุนไพรสดที่เพิ่งเก็บมาจากสวน แสงแดดที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเผยให้เห็นศิลาที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายดิบดูน่าเกรงขามดุจขุนเขา ดวงตาคมกริบของเขาจดจ้องไปยังพ่อค้าคนกลางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเสือที่กำลังรอจังหวะตะปบเหยื่อหากรินรดาเอ่ยปากสั่งเพียงคำเดียว “คุณรินรดาครับ... ราคานี้มันสูงกว่าตลาดถึงสามเท่าตัวเลยนะ พืชผักพวกนี้ถึงจะดูสดสวย แต่มันก็แค่ผักพื้นบ้าน...” “ผักพื้นบ้านที่รสชาติหอมหวานจนภัตตาคารในเมืองแย่งกันจองตัว คุณมั่นใจนะคะว่าจะเรียกมันว่า ‘แค่’ ผักพื้นบ้าน?” รินรดายกยิ้มมุมปาก เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายคนนั้นช้าๆ กลิ่นอายของความมั่นใจที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับนักเจรจาธุรกิจที่เคี่ยวกรำที่สุด “ถ้าคุณไม่อยากได้ ก็ยังมีคนอื่นที่ต่อคิวรออยู่หน้าสวนอีกเพียบ คุณศิลาคะ... เชิญแขกค่ะ” ศิลาเดินก้าวเข้ามาเพียงหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่พ่อค้าคนนั้นทันที จนเขาต้องรีบพยักหน้ากุลีกุจอ “ตกลง! ตกลงครับ ผมรับราคาที่คุณเสนอ ขอนัดส่งของล็อตแรกพรุ่งนี้เช้ามืดเลยได้ไหมครับ!” เมื่อแขกที่ไม่ได้รับเชิญรีบร้อนจากไป รินรดาก็ถอนหายใจยาว ความเกร็งที่หัวไหล่คลายลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรับรู้ได้ถึงสัมผัสอบอุ่นที่ไหล่ ศิลาโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา กลิ่นดินและกลิ่นสาบป่าจางๆ จากตัวเขาทำให้เธอมั่นใจเสมอว่า ไม่ว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายเพียงใด ในกระท่อมหลังนี้เธอจะมีที่พิงพักเสมอ “เธอเก่งมาก” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยข้างหู “แต่ถ้าเหนื่อยเกินไป บอกฉันนะ ของในมิติพวกนั้น... ให้ฉันช่วยจัดการ” “ความลับของฉัน มีแค่คุณคนเดียวที่รู้ก็พอแล้วค่ะ” รินรดาหันไปยิ้มให้สามี “วันนี้เราต้องเริ่มกระบวนการคัดแยกผักออร์แกนิกพิเศษล็อตใหญ่ที่ฉัน ‘เร่ง’ ไว้ในมิติ พวกมันต้องสมบูรณ์แบบที่สุดก่อนถึงมือลูกค้าเกรดพรีเมียม” ทั้งสองเดินเข้าไปในสวน ผักสวนครัวที่รินรดาใช้พลังจากมิติลับดูแลเติบโตอย่างงดงามผิดธรรมชาติ แต่มันไม่ใช่ความน่ากลัว มันคือความอุดมสมบูรณ์ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต แครอทสีส้มสด หัวไชเท้าที่อวบอิ่ม และผักสลัดที่ใบกรอบราวกับเพิ่งเด็ดมาจากสวรรค์ ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระบบ ขณะที่พวกเขากำลังคัดผักลงตะกร้าสานไม้ไผ่ เสียงล้อรถยนต์ดังมาจากทางเข้าสวน รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะในเวลาเย็นป่านนี้ไม่ควรมีใครกล้าบุกเข้ามา ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมราคาแพงเดินนวยนาดเข้ามาพร้อมกับท่าทางถือดี ‘แม่สามีจอมปลอม’ ที่เคยสร้างความเดือดร้อนให้เธอสารพัดครั้งในอดีตมาปรากฏตัวถึงที่นี่ “ไม่นึกเลยนะว่ารินรดาจะเปลี่ยนจากคนไร้ค่า มาเป็นชาวสวนที่ดูภูมิฐานขนาดนี้” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงถากถาง สายตามองไปรอบๆ สวนด้วยความริษยา “แต่ธุรกิจการเกษตรแบบนี้... ถ้าไม่มีผู้ใหญ่คอยหนุนหลัง ก็คงไปไม่รอดหรอกนะ” รินรดาลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากมืออย่างใจเย็น เธอไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนตรงหน้าเกินความจำเป็น “ถ้าธุระของคุณคือการมาดูว่าดิฉันรอดไหม ก็เห็นด้วยตาแล้วนะคะ งั้นเชิญกลับไปได้แล้วค่ะ สวนของดิฉันไม่ต้อนรับคนที่ชอบเอาเปรียบคนอื่น” “แก!” แม่สามีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ นางหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมา “ดี! งั้นก็เตรียมตัวรับหมายศาลเรื่องที่ดินผืนนี้ได้เลย เพราะฉันไปสืบมาแล้วว่าที่ดินตรงนี้... มันไม่ใช่ของพวกแกแต่แรก!” ศิลาขยับตัวก้าวขึ้นมาขวางหน้าภรรยา ดวงตาดุจดั่งแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบจ้องมองอีกฝ่ายจนนางต้องถอยกรูด แต่สิ่งที่รินรดาหยิบออกมาจากมิติในจังหวะนั้นเอง คือสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ มันคือโฉนดที่ดินตัวจริงที่ระบุชื่อของศิลาอย่างถูกต้องตามกฎหมายและมีตราประทับของทางการชัดเจน แต่ทว่า... เมื่อเธอกางกระดาษแผ่นนั้นออกมา ข้อความในนั้นกลับไม่ใช่ชื่อของศิลาเพียงคนเดียว “ดิฉันว่าคุณควรอ่านบรรทัดสุดท้ายให้ชัดๆ นะคะ” รินรดาเอ่ยเสียงเย็น “เพราะคนที่ถือครองกรรมสิทธิ์ที่ดินแปลงนี้ร่วมกับสามีของดิฉัน ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบุคคลที่คุณเพิ่งจะขับไล่ออกจากตระกูลไปเมื่อเดือนก่อนไงคะ” รอยยิ้มของรินรดาในวินาทีนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก ท่ามกลางความตกตะลึงของแม่สามี เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเงามืดหลังพุ่มไม้ พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังช้าๆ อย่างเยือกเย็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ