เพื่อนบ้านผู้หวงสวน

"ถ้าพวกคุณยังกล้าก้าวเข้ามาในเขตปริมณฑลของกระท่อมไผ่ริมธารอีกแม้แต่ก้าวเดียว ฉันรับรองว่าครั้งนี้ไม่ใช่แค่น้ำแกงร้อนๆ ที่สาดใส่หน้าแน่ค่ะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากริมรั้วไม้ไผ่ รินรดายืนกอดอกมองร่างของป้าสะใภ้จอมโลภและลูกพี่ลูกน้องหน้าเงินที่กำลังถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สภาพของทั้งคู่ตอนนี้เนื้อตัวมอมแมมเปรอะเปื้อนโคลนจากการถูกระบบป้องกันอัตโนมัติในมิติพิเศษของเธอดักเล่นงานจนสะบักสะบอม พวกเขาพยายามจะมาขโมยผักออร์แกนิกเกรดพรีเมียมที่รินรดาเพิ่งเร่งการเติบโตด้วยน้ำค้างมิติเพื่อเตรียมนำไปส่งให้ภัตตาคารในเมือง แต่ฝันร้ายยังไม่จบแค่นั้น เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ดั่งภูผาของใครบางคนก้าวออกมาจากแนวไม้ พร้อมกับสายตาดุดันราวกับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ ศิลาไม่ได้พูดอะไรสักคำ ร่างกำยำในชุดเสื้อยืดสีเข้มรับกับมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรีเดินมาหยุดยืนเคียงข้างรินรดา มือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน แรงกดดันจากอดีตจอมพลผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม รีบพยุงลูกชายวิ่งหนีหายเข้ากลีบเมฆไปอย่างไม่คิดชีวิต รินรดาผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างกาย มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "คุณนี่นะ... ทำไมต้องทำหน้าดุขนาดนั้นด้วยคะ เดี๋ยวพวกเขาก็หัวใจวายตายกันพอดี" "ใครกล้ามายุ่งกับสวนของภรรยาผม ผมไม่ปล่อยไว้แน่ครับ" ศิลาตอบเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันเมื่อครู่กลับทอประกายอ่อนโยนยวดยศยามมองสำรวจเรือนร่างอรชรเพื่อเช็คความเรียบร้อย "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า หืม?" "ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะคะ ถึงได้จะบอบบางขนาดนั้น" รินรดาอมยิ้มแก้มตุ่ย แม้ปากจะปฏิเสธแต่หัวใจกลับเต้นรัวระส่ำด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก มือเรียวเล็กยื่นไปหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อบริเวณขมับให้ชายหนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ เป็นภาพความสนิทสนมที่ลึกซึ้งขึ้นทุกวันจนคนมองหัวใจพองโต นับตั้งแต่เหตุการณ์วุ่นวายในตระกูลเดิมถูกจัดการจนราบคาบ ชีวิตในกระท่อมไม้หอมก็เข้าสู่โหมดสโลว์ไลฟ์ที่รื่นรมย์อย่างแท้จริง รินรดายังคงสนุกกับการใช้มิติพิเศษในการเพาะปลูกพืชหายากและคิดค้นสูตรอาหารพื้นบ้านรสชาติเลิศล้ำ ขณะที่ศิลาก็ผันตัวมาเป็น "ผู้พิทักษ์สวน" อย่างเต็มตัว คอยดูแลความปลอดภัย ซ่อมแซมบ้านพัก และจัดการงานหนักทั้งหมดไม่ให้หญิงสาวต้องระคายผิว แต่ดูเหมือนว่าความสงบสุขมักจะมีแขกไม่ได้รับเชิญแวะเวียนมาท้าทายอยู่เสมอ... ช่วงบ่ายแก่ๆ แสงแดดสีทองสาดส่องลอดผ่านใบไม้ไผ่ลงมาตกกระทบพื้นดิน กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณครัวเปิดโล่ง รินรดากำลังงละมุนอยู่กับการเคี่ยว "แกงฮังเลหมูสามชั้นสูตรโบราณ" ในหม้อดินเผา เนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษถูกเคี่ยวจนนุ่มละมุนลิ้นแทบละลายในปาก ผสมผสานกับขิงซอย ถั่วลิสงคั่ว และกลิ่นหอมหวลของน้ำมะขามเปียกและน้ำตาลอ้อยแท้ สีสันของแกงเข้มข้นน่ารับประทานจนคนที่เดินตรวจรอบสวนอย่างศิลาต้องสาวเท้าเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ "หอมมากครับ" ศิลาโน้มใบลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว จนรินรดาต้องเอี้ยวตัวหลบพร้อมกับใช้ทัพพีเคาะหน้าผากเขาเบาๆ "ไปล้างมือเลยค่ะ อีกเดี๋ยวเดียวก็ได้กินแล้ว วันนี้ฉันทำน้ำพริกอ่องกับผักสดกรอบๆ จากมิติมาแกล้มด้วยนะ รับรองว่าคุณต้องเจริญอาหารแน่ๆ" บรรยากาศแสนอบอุ่นและเรียบง่ายดำเนินไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ทั้งสองนั่งรับประทานอาหารร่วมกันที่ระเบียงไม้ไผ่ มองทิวทัศน์ยามเย็นที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ทว่าในขณะที่ความสุขกำลังโอบล้อมหัวใจของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย ศิลาวางช้อนในมือลงทันที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาระแวดระวังขึ้นมาฉับพลัน ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกไปที่ประตูรั้วเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ เมื่อศิลาเปิดประตูออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้รินรดาที่เดินตามหลังมาถึงกับชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกทันที ชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดสูทสากลราคาแพงระยับ ท่าทางภูมิฐานและใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับรินรดาราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังยืนยิ้มเยาะอยู่หน้าประรั้ว ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในกระท่อมไม้หอมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหญิงสาวเย็นเฉียบ "สวัสดีครับน้องสาว... ไม่คิดเลยนะว่าเชฟอัจฉริยะที่หนีคดีฉ้อโกงมา จะซ่อนตัวอยู่กับอดีตนายทหารตกอับในสถานที่กันดารแบบนี้ สนุกมากไหมครับกับการเล่นบทบาทสมมติเป็นชาวสวน?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ