เมนูเด็ดจากผลไม้ในมิติ

เสียงตบโต๊ะไม้สนฝรั่งเศสดังปังจนจานกระเบื้องเคลือบสั่นสะเทือน ป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลหลี่หน้าดำคร่ำเครียดจนแทบจะกลายเป็นสีเดียวกับถ่านไม้ ดวงตาคู่เล็กหรี่มองตะกร้าไม้ไผ่สานตรงหน้าด้วยความริษยาแกมดูแคลน "รินรดา! อย่าคิดว่าเจ้าเอาผลไม้หน้าตาประหลาดพวกนี้มาหลอกลวงชาวบ้านในตลาด แล้วตระกูลเราจะต้องยอมรับเจ้านะ!" เสียงแหลมสูงกรีดแทรกบรรยากาศยามบ่ายในห้องโถงของเรือนใหญ่ "ลูกพลับสีทองอร่ามกับสาลี่เนื้อใสราวกับหยกขาวนี่... เจ้าไปขโมยมาจากสวนหลวงของทางการหรือไง ถึงได้กล้าเอามาวางขายตัดหน้าสินค้าเกรดพรีเมียมของตระกูลเรา!" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เรียวปากอิ่มระบายยิ้มเย็นชาแต่น่ามอง เธอกำลังใช้ผ้าเช็ดมือเนื้อนุ่มเช็ดคราบแป้งสาลีออกอย่างใจเย็น ท่วงท่าอิริยาบถช่างสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ มากกว่าจะเป็นแค่ภรรยาชาวสวนป่า "ถ้าป้าสะใภ้ใหญ่มีเวลาว่างมานั่งจินตนาการเรื่องไร้สาระ เอาเวลาไปตรวจดูบัญชีร้านค้าของตัวเองที่กำลังจะเจ๊งไม่เป็นท่าเสียดีกว่าไหมคะ? ผลไม้ในตะกร้าของฉัน จะเป็นของขโมยหรือของจากที่ไหน... มันก็ยังขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่ยังไม่ทันวางแผงเต็มโต๊ะดีเลยค่ะ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำเอาใบหน้าของป้าสะใภ้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น สินค้าล็อตแรกที่รินรดานำออกสู่ตลาดวันนี้ สร้างความฮือฮาจนพ่อค้าคนกลางจากเมืองหลวงถึงกับแย่งชิงกันจนแทบจะเหยียบกันตาย ผลไม้จากมิติวิเศษของรินรดา ไม่เพียงแต่มีรสชาติหวานฉ่ำล้ำเลิศจนเกินบรรยาย แต่ยังมีพลังงานปราณบริสุทธิ์ที่ช่วยฟื้น บำรุงร่างกาย ทำให้ใครก็ตามที่ได้ลิ้มลองต่างติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น และที่สำคัญที่สุด... ต่อให้ตระกูลหลี่จะส่งสายสืบไปลักลอบตัดกิ่งพันธุ์มาสักกี่ครั้ง พวกเขาก็จะได้แค่ต้นไม้ตายซาก เพราะความลับทั้งหมดอยู่ในพื้นที่มิติส่วนตัวที่ไม่มีใครแตะต้องได้นอกจากเธอคนเดียว ศิลาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ปรายตามองหญิงสูงวัยผู้มาเยือนด้วยแววตาดุดันดั่งพญาเสือโคร่งที่กำลังปกป้องอาณาเขต แม้เขาจะไม่ได้เอวาจาขู่ คำใดออกมาสักคำ แต่รัศมีกดดันรอบตัวก็มากพอที่จะทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ถอยหลังกรูดไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่มีธุระอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ "เชิญกลับทางเดิมเถอะค่ะ ภรรยาของผมต้องพักผ่อน และผมไม่ชอบให้ใครมาส่งเสียงน่ารำคาญในอาณาเขตของเรา" "พวก... พวกเจ้าจำไว้เถอะ!" ป้าสะใภ้ใหญ่ชี้หน้าคาดโทษด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดชายเสื้อเดินกระแทกเท้าออกไปจากเรือนด้วยความแค้นเคือง เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา รินรดาก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่มุมปากจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มซุกซน เธอหันไปมองสามีหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาใกล้ มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางไว้อย่างธรรมชาติ พร้อมกับก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ "เหนื่อยไหมคะภรรยาคนเก่งของพี่?" เสียงกระซิบพร่าfชิดใบหูทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ แต่ตอนนี้... ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว ได้เวลาทำเมนูเด็ดจากผลไม้ในมิติเพื่อฉลองยอดขายถล่มทลายวันนี้แล้วล่ะค่ะ" รินรดาหันไปยิ้มพลอยประกายตาสดใส มือเรียวบางจัดการหยิบลูกพีชสีชมพูระเรื่อจากมิติออกมา เนื้อผลไม้ฉ่ำน้ำส่งกลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วห้องครัว เธอลงมือทำ "พุดดิ้งพีชมิติพิเศษราดน้ำผึ้งป่าเคี่ยวกับดอกไม้นานาพันธุ์" อย่างคล่องแคล่ว ทุกขั้นตอนเต็มไปด้วยความประณีต กลิ่นหอมหวานละมุนของผลไม้ผสมผสานกับความหอมละมุนของครีมสดและน้ำผึ้ง ค่อยๆ ฟุ้งกระจายข้ามรั้วบ้าน ลอยไปตามสายลมยามเย็นจนเพื่อนบ้านต่างต้องสูดจมูกด้วยความอิจฉา ในขณะที่รินรดากำลังบรรจงตกแต่งจานสุดท้ายด้วยกลีบดอกไม้กินได้ เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นเบาๆ สามครั้งที่หน้าบ้าน... ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินไปเปิดประตูด้วยความระแวดระวัง แต่ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไป หรือแม้แต่คนจากตระกูลหลี่ ชายชราในชุดคลุมโบราณราคาแพง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นจางๆ แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับเหยี่ยว ยืนแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตร พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้รินรดาถึงกับชะงักมือที่ถือช้อน "ขออภัยที่มารบกวนยามวิกาล... แม่นางรินรดา พอจะมีพุดดิ้งถ้วยนั้น แบ่งขายให้คนแก่สักถ้วยไหม? หรือว่า... เจ้าจำ 'คนคุ้นเคย' คนนี้ไม่ได้เสียแล้วล่ะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ