กับดักที่ไม่มีวันพลาด

“เอกสารสิทธิ์การจัดจำหน่ายผักออร์แกนيكเกรดพรีเมียมของตำบลห้วยสำราญ... เกรงว่าจะต้องผ่านการอนุมัติจากสมาคมการค้าภาคเหนือเสียก่อนนะคะ คุณผู้จัดการเฉิน ถึงจะถือว่าสมบูรณ์ตามกฎหมาย” เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมรับรองแขกวีไอพีแห่งสหกรณ์การเกษตรอำเภอ รินรดาในชุดเดรสผ้าฝ้ายทอมือสีครามเรียบหรูแต่น่าเกรงขาม นั่งไขว่ห้างประสานมือไว้บนโต๊ะไม้สักทองอย่างผ่อนคลาย ดวงตาคู่คมกวาดมองชายวัยกลางคนสวมสูทสั่งตัดเนื้อดีที่กำลังหน้าถอดสีทีละน้อย เฉินเทียนเฟิง กรรมการผู้จัดการบริษัทนำเข้าส่งออก ‘เฟิงหยางกรุ๊ป’ คู่แข่งรายใหญ่ที่พยายามผูกขาดตลาดพืชผลเกษตรในภูมิภาคนี้ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กสาวบ้านนาที่เขาเคยส่งคนมาข่มขู่ถึงหน้ากระท่อมไม้หอมเมื่อเดือนก่อน จะพลิกเกมกลายมาเป็นผู้ถือครองสิทธิบัตรสายพันธุ์พืชป่าดั้งเดิมที่ผ่านการรับรองมาตรฐานสากลไปเสียแล้ว “คุณรินรดาครับ... เรื่องสมาคมการค้า เราสามารถตกลงกันเป็นกรณีพิเศษได้ ค่าคอมมิชชันสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่ผมเสนอให้ น่าจะเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นเป็นพาร์ทเนอร์...” เฉินเทียนเฟิงพยายามฉีกยิ้มฝืดเจื่อน ยื่นข้อเสนอที่คิดว่าอีกฝ่ายไม่มีทางปฏิเสธลง รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปลายเรียวนิ้วเรียวสวยเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความมั่นใจที่เปี่ยมล้น เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้บรรยากาศกดดันเข้าครอบงำห้องประชุมจนเฉินเทียนเฟิงเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม “สามสิบเปอร์เซ็นต์เหรอคะ? น่าสนใจทีเดียวค่ะ... แต่เสียดายที่ทางเราเพิ่งจรดปากกาเซ็นสัญญากับ ‘กลุ่มทุนทหารผ่านศึกและสหกรณ์ชุมชนอิสระ’ ไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เอง” รินรดาผายมือไปยังเอกสารแฟ้มสีน้ำตาลที่วางอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับรอยยิ้มพิมใจที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนกำลังตกลงไปในหลุมพรางที่ขุดไว้รอท่า “คุณหมายความว่ายังไง! คุณเอาสินค้าไปตัดหน้าขายให้พวกกองกำลังชายแดนงั้นหรือ พวกนั้นไม่มีกำลังซื้อราคาสูงขนาดนั้นหรอกนะ!” เฉินเทียนเฟิงผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความลืมตัว สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ทว่า ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมส่วนและรอยแผลเป็นจางๆ ที่บ่งบอกถึงอดีตอันโชกโชนก้าวเข้ามา ศิลายืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังภรรยา สายตาดุดันคมกริบราวกับพญาอินทรีที่มองเหยื่อถูกส่งตรงไปยังผู้จัดการเฉินทันที แรงกดดันระดับอดีตนายทหารระดับสูงแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด “ใครบอกว่าไม่มีกำลังซื้อล่ะครับ คุณเฉิน” ศิลาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาโอบไหล่บางของรินรดาไว้หลวมๆ เป็นการประกาศความเป็นเจ้าของและพร้อมปกป้องอย่างชัดเจน “กองทุนพัฒนาพื้นที่ชายแดนและเครือข่ายสหกรณ์ของผม เพิ่งอนุมัติงบประมาณก้อนใหญ่เพื่อสนับสนุนผลผลิตจากกระท่อมไผ่ริมธาร และที่สำคัญ... ผมเป็นสามีของเธอ สิทธิ์ขาดในการตัดสินใจทั้งหมด อยู่ที่ภรรยาผมคนเดียวครับ” เฉินเทียนเฟิงหน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด เขารู้ซึ้งทันทีว่าตนเองไม่ได้กำลังต่อกรกับเกษตรกรรายย่อย แต่กำลังเหยียบย่างเข้ามาในอาณาจักรที่ถูกปกป้องไว้ด้วยทั้งมันสมองระดับอัจฉริยะและอำนาจมืดเบื้องหลังที่แตะต้องไม่ได้ หลังจากการเจรจาอันดุเดือดสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะอันงดงามของฝ่ายหญิง รินรดาก็ผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอกขณะนั่งอยู่บนเบาะรถกระบะคันเก่าที่ศิลาเป็นคนขับ สองข้างทางคือทิวทัศน์สีเขียวขจีของผืนป่าที่ทอดยยาวรับแสงอาทิตย์ยามอัสดง ความเหนื่อยล้าจากการฟาดฟันทางธุรกิจมลายหายไปทันทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆ ของสามีเอื้อมมาจับมือเธอไว้และบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ “เหนื่อยไหมครับคนเก่ง วันนี้ภรรยาผมเก่งจนผมแทบจะต้องทำความเคารพเลยนะเนี่ย” ศิลาเหลือบมองภรรยาด้วยแววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความรักใคร่ระคนเอ็นดู “ถ้าไม่ได้ท่านอดีตจอมพลมาช่วยยืนค้ำหัวขู่ขวัญคู่แข่งให้ในช่วงท้าย ฉันอาจจะต้องเหนื่อยกว่านี้อีกหน่อยนะคะ” รินรดาอมยิ้มบางๆ พลางซบศีรษะลงกับลาดไหล่กว้างของสามีระหว่างรถวิ่งเลี้ยวเข้าสู่เขตหมู่บ้านห้วยสำราญ กลิ่นอายธรรมชาติและไอดินหลังฝนตกช่วยชะล้างความวุ่นวายในเมืองหลวงออกไปจนหมดสิ้น ทว่า เมื่อรถขับมาจอดสนิทหน้าประตูรั้วกระท่อมไม้หอม ทั้งสองกลับต้องชะงักฝีเท้า แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ระเบียงบ้านส่องสว่างไสวผิดปกติ และกลิ่นหอมหวลอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘แกงฮังเลหมูสามชั้นเคี่ยวกับขิงดองและน้ำมะขามเปียกสูตรโบราณ’ กำลังลอยคละคลุ้งอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณสวนป่า—แต่วันนี้... พวกเขาไม่ได้ลงมือทำอาหารเมนูนี้เลยแม้แต่น้อย! รินรดากวาดสายตาคมกริบมองไปยังเงาร่างหนึ่งที่กำลังนั่งไขว่ห้างรออยู่บนเก้าอี้โยกไม้ไผ่ตรงชานเรือนอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าปริศนาที่หันกลับมาส่งยิ้มทักทายภายใต้แสงไฟสลัว ทำเอาเลือดในกายของรินรดาและศิลาเย็นเฉียบลงในพริบตา... เพราะนั่นคือบุคคลที่ควรจะอยู่ในเรือนจำกลางไม่ใช่หรือ? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ