จอมพลผู้น่ารำคาญ

ชามซุปในมือของจอมพลหนุ่มชะงักค้างกลางอากาศ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตา กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นยาจีนที่รินรดาเพิ่งยกมาเสิร์ฟแทบจะถูกความกดอากาศต่ำรอบกายของศิลากลืนหายไปจนหมดสิ้น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองชามกระเบื้องเคลือบสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง "คุณทำซุปนี่... ให้ใครกิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิทแต่น่าเกรงขามจนคนฟังรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นสามีในนามอย่างไม่นึกเกรงกลัว มือเรียวบางวางตะเกียบไม้ไผ่ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างใจเย็น ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ก็ทำให้คนแถวนี้กินค่ะ หรือว่ากลิ่นมันไปรบกวนสมาธิในการฝึกซ้อมรบจำลองของคุณจอมพลผู้สูงศักดิ์เข้าล่ะคะ" ศิลาขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อแกร่งใต้เสื้อยืดสีเข้มไหววูบตามการเคลื่อนไหว เขาวางชามซุปลงบนโต๊ะเสียงดังกว่าปกติด็กน้อย สะท้อนความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึง "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น... แต่หมายถึงไอ้สารเลวที่ไหนมันบังอาจส่งกลิ่นหอมยั่วยวนจนคุณต้องเข้าครัวตั้งแต่ตีห้าต่างหาก" *อ๋อ... เรื่องนี้นี่เอง* รินรดาแอบหัวเราะในใจ ความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของอดีตจอมพลผู้นี้ช่างน่าขันเสียจริง แต่กระนั้นเธอก็ยังคงรักษาท่าทีเย็นชาไว้ได้อย่างแนบเนียน ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในกระท่อมไม้หอมหลังนี้ พร้อมกับระบบมิติวิเศษในจิตสำนึก ชีวิตของเธอก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ แปลงผักหลังบ้านที่เคยแห้งแล้ง บัดนี้กลับเขียวชอุ่มด้วยคะน้าฮ่องกงกรอบหวาน มะเขือเทศราชินีอวบอ้ำ และสมุนไพรหายากที่เติบโตเร็วกว่าปกติถึงสิบเท่า ผลผลิตล็อตแรกยังไม่ทันได้เอาไปขายในตลาดมืด ข่าวลือเรื่องผักวิเศษรสชาติเยี่ยมก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านชายป่าแห่งนี้เสียแล้ว และแน่นอนว่า... ลูกค้าจอมตื๊อรายแรกก็เดินทางมาถึงหน้าประตูบ้านเร็วกว่าที่คาดไว้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ตามมาด้วยเสียงโวยวายคุ้นหูของญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อที่รินรดาเพิ่งจะดัดนิสัยไปเมื่อวาน "รินรดา! ยัยหลานอกตัญญู เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอซ่อนของดีไว้ข้างใน!" ศิลาขมวดคิ้วมุ่น รัศมีสังหารแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทันที "ให้ผมไปหักคอพวกมันให้ไหม" เขาเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมไปกุมด้ามมีดพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ "ไม่ต้องค่ะ" รินรดายกมือขึ้นห้าม แววตาดำขลับทอประกายเจ้าเล่ห์ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเองค่ะ คุณนั่งกินซุปของคุณไปเงียบๆ เถอะ... อ้อ ระวังลิ้นลวกด้วยนะคะ" หญิงสาวเดินนองหน้าออกไปที่ประตูหน้าบ้าน ปลดกลอนไม้ออกอย่างเชื่องช้า ปรากฏร่างของป้าสะใภ้จอมโลภและลูกพี่ลูกน้องหน้าเลือดที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่หน้าบ้าน ทว่า... ข้างกายของคนทั้งสองกลับมีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวสะอาดตา ยืนกอดอกมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มพราวระยับ "สวัสดีครับคุณรินรดา ผม 'ศิลา' เจ้าของบริษัทส่งออกผลผลิตการเกษตรรายใหญ่... เอ๊ะ หรือจะเรียกว่า 'ศิลา' คนเดิมที่เคยสัญญาว่าจะมาสู่ขอคุณเมื่อสัปดาห์ก่อนดีล่ะครับ" รินรดาชะงักกึก หันขวับกลับไปมองทางห้องครัวทันที ในขณะเดียวกัน ศิลา (สามีตัวจริงผู้เป็นอดีตจอมพล) ก้าวออกมาจากประตูหลังบ้านด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาดุจพญาอินทรีจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มาใหม่ซึ่งใช้ชื่อและใบหน้าคล้ายคลึงกับตนเองราวกับแกะ บรรยากาศรอบตัวในรัศมีสามเมตรลดฮวบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "แกเป็นใคร?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาบังร่างของรินรดาไว้มิดชิด ชายหนุ่มในชุดลินินยิ้มเยาะ สายตาคมกวาดมองอดีตจอมพลตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความท้าทาย "ผมก็คือ 'ศิลาตัวจริง' ที่จะมาขอซื้อผักวิเศษ... และขอซื้อหัวใจเจ้าของบ้านหลังนี้ยังไงล่ะครับ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดคอ เมื่อตระหนักได้ว่า... บททดสอบความวุ่นวายในชีวิตสโลว์ไลฟ์ของเธอนั้น เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงเท่านั้น! *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ