ศัตรูหน้าเก่าบุกถิ่น

เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างหยาบคาย ตามด้วยเสียงโวยวายแหลมปรี๊ดที่รินรดาจำได้แม่นยิ่งกว่าเสียงจิ้งหรีดข้างบ้าน "รินรดา! นังหลานอกตần เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! คิดว่าหนีมาซุกหัวอยู่ที่นี่แล้วจะรอดเรอะ!" เสียงแหลมเล็กของป้าสะใภ้ใหญ่—นางชื่นจิต—แผดเผาทำลายบรรยากาศยามบ่ายอันแสนสงบสุขของกระท่อมไม้หอมจนยับเยิน บนโต๊ะไม้สนขัดมันในครัวเวลานี้ กลีบดอกอัญชันสีครามสดเพิ่งถูกคัดแยกเพื่อเตรียมนำไปอบแห้งทำชาสมุนไพร กลิ่นหอมจางๆ ของไอน้ำที่กำลังต้มรากบัวเคี่ยวกับน้ำตาลกรวดลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ แต่มันกลับถูกกลบด้วยกลิ่นความโลภและกลิ่นไอความสกปรกของคนพวกนั้น รินรดาชะựngมือที่กำลังถือตะหลิวไม้ไผ่ ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชาขึ้นวับหนึ่ง เธอยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไป ศิลาที่นั่งผ่าฟืนอยู่ใต้ต้นมะม่วงหิมพานต์ก็วางขวานในมือลงอย่างเชื่องช้า ร่างสูงใหญ่ในเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นที่ชุ่มด้วยเหงื่อบางๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ย่างสามขุมไปที่ประตูรั้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่นัยน์ตากลับคมกริบดุจพญาอินทรีที่มองเหยื่อ "พวกคุณไม่มีสิทธิ์มาส่งเสียงดังรบกวนที่นี่" เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังลอดออกไป ทรงพลังและเย็นเยียบจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง "อ้าว! ไอ้ทหารปลดประจำการหน้าเลือด! แกกล้าดียังไงมาขวางทางฉัน นี่มันเรื่องในครอบครัวนังรินรดา หลานอกตัญญูที่กล้าขโมยสมบัติของตระกูลหนีมาซุกหัวนอนกับแก! ถอยไปนะ ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งผู้ใหญ่บ้านข้อหาลักทรัพย์และกักขังหน่วงเหนี่ยว!" ชื่นจิตแผดเสียงสู้ พร้อมกับดันประตูรั้วไม้ไผ่จนสั่นคลอน ด้านข้างเธอยังมีลุงแท้ๆ ของรินรดา—นายประเสริฐ—ยืนกอดอกทำหน้าถมึงทึงถือท่อนไม้ติดมือมาด้วย หมายจะใช้กำลังข่มขู่ให้หวาดกลัว รินรดาก้าวเท้าออกมายืนเคียงข้างสามี ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "สมบัติของตระกูลเหรอคะป้า?" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ที่ดินผืนนี้ฉันซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงและเงินเก็บก้อนสุดท้ายก่อนลาออกจากภัตตาคาร ส่วนบ้านหลังนี้ศิลากับฉันช่วยกันสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ... ตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะที่สิ่งเหล่านี้กลายเป็นสมบัติของครอบครัวที่เคยแม้แต่จะไล่ฉันออกจากบ้านในคืนที่ฝนตกหนัก?" ประเสริฐหน้าดำคร่ำเครือ ชี้หน้าด่ากราด "นังเด็กเนรคุณ! แกกล้าเถียงผู้ใหญ่เรอะ! ถึงยังไงสายเลือดในตัวแกก็มาจากตระกูลเรา เงินที่แกเอาไปจากร้านอาหารวันนั้น แกต้องคายออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้น... วันนี้ฉันจะพังบ้านหลังนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!" สิ้นคำพูดของประเสริฐ บรรยากาศรอบบริเวณก็เงียบกริบลงชั่วขณะ ลมหนาวพัดโชยผ่านยอดไม้ไผ่เสียดสีกันดังซ่าๆ แต่กลับไม่มีใครกล้าขยับตัว ทว่าในห้วงมิติลับของรินรดา พลังงานสีเขียวมรกตกลับหมุนวนพลุ่งพล่านอย่างรุนแรงราวกับรับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเจ้าของ เชฟสาวสตรีทสมองเพชรไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ในสมองของเธอกำลังคำนวณต้นทุนความเสียหายที่คนพวกนี้กำลังจะได้รับ หากพวกมันกล้าก้าวล้ำเข้ามาในเขตบ้านของเธอแม้แต่ก้าวเดียว ศิลาเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง เมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของเธอ เขาก็รู้ทันทีว่าแม่เสือสาวในร่างภรรยาตัวน้อยกำลังจะ "เล่นสนุก" เสียแล้ว มือหนาเอื้อมไปจับมือเรียวบางของเธอไว้บีบเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุน พร้อมกับก้าวออกไปบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองราวกับมองมดปลวก "ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเท้าเข้ามาในรั้วนี้แม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือน" เสียงของศิลากดต่ำลงจนน่ากลัว บรรยากาศกดดันแผ่ซ่านจนชื่นจิตถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ความโลภบังตาทำให้เธอยังคงกรีดร้องต่อ "แกขู่ฉันเหรอไอ้ทหารกระจอก! คิดว่ามีดีกรีเคยเป็นถึงจอมพลแล้วจะทำอะไรก็ได้เรอะ! พวกแกมันก็แค่..." ชื่นจิตยังไม่ทันได้แผดเสียงด่าจนจบประโยค จู่ๆ กลิ่นหอมหวานอันล้ำลึกและรัญจวนใจก็ลอยอบอวลตัดผ่านอากาศเข้ามาเตะจมูกของทุกคนเข้าอย่างจัง! มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่เป็นกลิ่นหอมละมุนของ "ซี่โครงหมูตุ๋นรากบัวและพุทราจีน" ที่รินรดาเคี่ยวทิ้งไว้ในหม้อดินเผาบนเตาถ่านหลังบ้านตั้งแต่วันก่อน ทว่าด้วยปฏิกิริยาเร่งการเติบโตและยกระดับวัตถุดิบในมิติลับ ทำให้กลิ่นหอมของสมุนไพรจีนผสมผสานกับความหวานฉ่ำของเนื้อหมูที่เปื่อยนุ่มละลายในปาก ทะลุทะลวงประสาทรับกลิ่นของทุกคนจนน้ำลายสอขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้ตัว ท้องของประเสริฐส่งเสียงโครกครากออกมาดังสนั่นท่ามกลางความเงียบ รินรดากะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยดหยยาดที่ชวนให้คนมองรู้สึกขนลุกเกรียว "อุ๊ย... ดูเหมือนว่าซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนสูตรลับของฉันจะเคี่ยวได้ที่พอดีเลยนะคะเนี่ย..." รินรดาเอ่ยเสียงหวานหยด หันไปมองหน้าสามีที่พยักหน้ารับรู้เคมีตรงกันอย่างรู้ใจ "ในเมื่อพวกคุณอุตส่าห์เดินตากแดดมาไกลถึงนี่... อยู่กินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหมคะ? รับรองว่ากินแล้ว... พวกคุณจะไม่มีวันลืมรสชาตินี้ไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่ประเสริฐและชื่นจิตกำลังกลืนน้ำลายด้วยความอยากอาหาร ประตูรั้วไม้ไผ่ที่สั่นคลอนก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรงโดยฝีมือใครบางคนที่แอบซุ่มดูอยู่มุมถนน พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "รินรดา! ศิลา! รีบหนีเร็วเข้า! ทางการ... ทางการกำลังส่งคนมาตรวจค้นกระท่อมของพวกเธอ ข้อหามีสิ่งผิดกฎหมายซุกซ่อนอยู่!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ