ฟาดให้หงายด้วยจานข้าว

"ถ้าพวกแกยังกล้าเหยียบเข้ามาในเขตกระท่อมไม้หอมแล้วทำลายแปลงผักของฉันอีกแม้แต่ต้นเดียว ฉันจะทำให้พวกแกได้รู้ซึ้งว่า... นรกบนดินที่ปรุงด้วยรสชาติแห่งความพินาศมันหน้าตาเป็นอย่างไร!" เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นจนกระดูกสันหลังวาบของรินรดา ดังแทรกเสียงหัวเราะกรุ้มกริ่มของกลุ่มนักเลงเจ้าถิ่นที่บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของเธอ ร่างเพรียวระหงในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายยืนสงบนิ่งอยู่หน้าห้องครัว มือเรียวยังคงถือตะหลิวไม้ไผ่ไว้มั่น ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายประกายอันตรายราวกับพญาเสือสาวที่กำลังจ้องเหยื่อในกำมือ "โอ้โห!แม่นางเอกร้อยชั่ง ปากเก่งเสียจริงนะจ๊ะ!" หัวหน้าแก๊งนักเลงนามว่า 'เสือโหย' หัวเราะรơiร่า พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยตะกร้าผักกาดหอมออร์แกนิกที่รินรดาเพิ่งเก็บเกี่ยวสดๆ จากมิติลับจนกระจัดกระจาย "ผักพวกนี้หน้าตาแปลกประหลาดดีแท้ หรือว่าแอบใช้ยาเร่งอะไร ถึงได้โตวันโตคืนจนชาวบ้านเขาหมั่นไส้ วันนี้พวกข้ามาเก็บ ‘ค่าคุ้มครอง’ ตามระเบียบ ถ้าไม่มีเงินสด ก็ส่งสูตรอาหารลับกับวัตถุดิบประหลาดพวกนี้มาเสียดีๆ ไม่อย่างนั้น... กระท่อมหลังงามของพวกแกราบเป็นหน้ากลองแน่!" บรรยากาศรอบบริเวณตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นอายความดิบเถื่อนของอันธพาลท้องถิ่นคุกคามจนต้นไม้ใบหญ้าพลอยสั่นไหว ทว่าร-นรดากลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา ความโกรธเกรี้ยวถูกระงับไว้ด้วยความสุขุมลุ่มลึกที่ได้รับการหล่อหลอมจากประสบการณ์อันโชกโชนในอดีตชาติ หญิงสาวแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้พิษเคลือบน้ำผึ้ง "ค่าคุ้มครองงั้นหรือคะ..." รินรดาทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบจนเสือโหยถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ "น่าเสียดายจังค่ะที่ฉันไม่ได้เตรียมเงินสดไว้ต้อนรับพวกเดรัจฉานชั้นต่ำอย่างพวกแก... แต่ถ้าเป็น ‘ของว่าง’ ร้อนๆ ล่ะก็... ฉันเตรียมไว้ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญอย่างพวกแกโดยเฉพาะเลยค่ะ" สิ้นคำพูด รินรดาก็ตบมือเบาๆ สองครั้ง *ครืน...* จากห้องครัวหลังบ้าน กลิ่นหอมตลบอบอวลพุ่งทะยานออกมาปะทะจมูกของทุกคนในรัศมีร้อยเมตร เป็นกลิ่นหอมล้ำลึกของเครื่องเทศป่าคั่วสดใหม่ ผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของพริกหอมจินดา และความหอมมันของกระเทียมเจียวเกรียมกำลังดี กลิ่นนี้ช่างรัญจวนใจจนต่อให้เป็นนักเลงใจหินแค่ไหน น้ำลายก็ต้องสอโดยอัตโนมัติ ศิลาที่ยืนกอดอกพิงเสาระเบียงอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวทอดมองภรรยาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าไปช่วยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่า... ภรรยาตัวน้อยของเขามีวิธีจัดการกับพวกสวะเหล่านี้ได้สะใจกว่าการใช้กำลังนับร้อยเท่า "หอมอะไรวะเนี่ย..." ลูกน้องคนหนึ่งของเสือโหยสูดดมกลิ่นอากาศเข้าปอดลึกโดยไม่รู้ตัว ท้องของมันส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงขึ้นมาเสียงดัง "พวกแกอย่าไปหลงกลมันนะเว้ย!" เสือโหยตบหัวลูกน้องฉาดใหญ่ด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวใส่รินรดา "อย่ามาใช้มารยาหญิงกลบเกลื่อนนะอีตัวดี ส่งอาหารนั่นมาให้หมด ไม่งั้นข้าจะพังร้านแกให้เละ!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ "อยากได้นักใช่ไหมคะ? ได้สิคะ... เชิญลิ้มลองให้เต็มที่เลยค่ะ!" พริบตานั้น รินรดาก็ดึงพลังจากมิติลับในพริบตา จานกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามล้ำค่าห้าใบปรากฏขึ้นบนมือเรียวอย่างอัศจรรย์ ในจานบรรจุเส้นบะหมี่ทำมือเหนียวนุ่มราดด้วยหมูสับรันจวนผัดซอสสูตรลับเฉพาะ คลุกเคล้าด้วยน้ำมันพริกเผาพะโล้สูตรเข้มข้น ควันร้อนๆ พวยพุ่งออกมาพร้อมกับอณูความเผ็ดร้อนที่เคลือบไปด้วยกลิ่นสมุนไพรบำรุงกำลัง ด้วยความหิวโหยและกลิ่นที่ยั่วยวนจนเกินต้านทาน เสือโหยและลูกน้องพากันปรี่เข้าไปคว้าจานบะหมี่ในมือรินรดาโดยลืมตัว ระวังตัวไม่ทัน พวกมันซดเส้นบะหมี่คำโตเข้าปากอย่างมูมมาม ทว่า... เพียงแค่สามวินาทีผ่านไป สีหน้าของเสือโหยก็เปลี่ยนจากความเอร็ดอร่อยกลายเป็นความบิดเบี้ยว ทรมาน ร่างกายร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผาจากภายใน ลิ้นชาดิกจนพูดไม่ออก น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ รสเผ็ดร้อนระดับสิบที่รินรดาจงใจปรุงพิเศษด้วยพริกปีศาจจากมิติลับพุ่งทะยานขึ้นสู่สมองจนพวกมันล้มกลิ้งลงไปดิ้นทุรนทุรายกับพื้นดิน "อ๊ากกก! เผ็ด! เผ็ดโว้ยยย! นี่มันยาพิษอะไรวะเนี่ย!" เสือโหยกรีดร้องโหยหวน เอามือกุมคอตัวเองราวกับจะขาดใจตาย ลูกน้องอีกสี่คนนอนดิ้นพรากๆ น้ำลายฟูมปาก สภาพไม่ต่างจากสุนัขข้างถนนที่กำลังใกล้ตาย รินรดาก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวเสือโหยที่กำลังนอนน้ำตาไหลพรากอยู่บนพื้น ดึงมุมปากขึ้นยิ้มเย็นเยียบ มือเรียวถือจานกระเบื้องที่ว่างเปล่าเคาะเบาๆ ลงกับฝ่ามือตัวเอง "อร่อยไหมคะ? อาหารจานนี้ฉันตั้งใจปรุงให้พวกแกโดยเฉพาะเลยนะ เป็นอย่างไรบ้างคะ... รสชาติของความโลภที่แท้จริง มันเผ็ดร้อนสะใจดีไหมเอ่ย?" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับแม่พระ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เสือโหยพยายามตะเกียกตะกายหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงเพราะฤทธิ์ของสมุนไพรลึกลับในจานบะหมี่ ความเจ็บปวดและทรมานนี้ทำให้มันรู้ซึ้งแล้วว่า ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นปีศาจในคราบเทพธิดาชัดๆ! "ปล่อย... ปล่อยพวกข้าไปเถอะนะแม่นาง... ข้าเข็ดแล้ว..." เสือโหยละล่ำละลักร้องขอชีวิต น้ำหูน้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าอันน่าเกลียดน่าชัง "จะให้ปล่อยง่ายๆ ได้อย่างไรกันคะ..." รินรดาย่อตัวลงกระซิบข้างหูมันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ชวนให้ขนลุกซู่ "ในเมื่อพวกแกทำลายแปลงผักออร์แกนิกของฉัน ค่าเสียหายทั้งหมด... ฉันคิดเป็นดอกเบี้ยทบต้น หวังว่าพวกแกจะเตรียมตัวหาเงินมาจ่ายคืนฉันให้ครบทุกอีแปะนะคะ ไม่อย่างนั้น... เมนูจานต่อไปที่ฉันจะปรุงให้พวกแกกิน อาจจะไม่ใช่แค่เผ็ดร้อนอย่างเดียว แต่อาจจะเป็น... 'ยาถ่ายสูตรช้างสาร' ที่กินแล้วรับรองว่าได้วิ่งเข้าห้องน้ำจนไส้กิ่วไปตลอดชีวิตแน่ๆ ค่ะ!" คำขู่ที่แสนจะนิ่มนวลแต่เด็ดขาดนั้น ทำให้พวกนักเลงถึงกับหน้าซีดเผือกจนแทบเป็นลม พวกมันพยักหน้ารัวๆ อย่างหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะพากันคลานสี่ขาหนีตายออกจากเขตกระท่อมไม้หอมไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งรองเท้าและคราบน้ำตาไว้เบื้องหลัง ศิลาเดินเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างแนบชิด ดวงตาคมกริบมองตามหลังพวกมันด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอบอุ่น "เมียพี่นี่... ทั้งสวย ทั้งฉลาด แถมยังมือหนักยิ่งกว่าจอมพลสนามรบเสียอีกนะเนี่ย ทำเอาพี่ชักจะหลงจนโคนหัวไม่ขึ้นแล้วสิ" รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่ง หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี "ก็สามีของฉันเป็นถึงอดีตจอมพลผู้ยิ่งใหญ่ทั้งที ถ้าภรรยาไม่มีฝีมือพอตัว แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะคะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและอบอุ่น ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูกระท่อมไม้หอมก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ท่ามกลางความเงียบสงบยามพลบค่ำ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปสบตากับศิลาที่แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบขึ้นมาทันที ร่างสูงใหญ่ดึงภรรยามาหลบไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ประตูไม้ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างของบุรุษปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้เงาหมวกปีกกว้าง พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมาหารินรดาโดยเฉพาะ "สวัสดีครับ คุณเชฟรินรดา... ผมเดินทางมาจากเมืองหลวง เพื่อมาตามหา 'สูตรลับ' ที่คุณซ่อนไว้โดยเฉพาะ หวังว่าเราคงจะได้เจรจากันด้วยดีนะครับ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ