ความลับที่ซ่อนอยู่ในเอกสารมรดก

กลิ่นหมึกพิมพ์ราคาถูกบนกระดาษสาสีเหลืองกรอบช่างบาดจมูกเสียจริงค่ะ รินรดากวาดสายตาคมกริบไล่ตามตัวอักษรหยี่ยึกโบราณบนโฉนดที่ดินเก่าคร่ำคร่า ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้กระดานผุ ๆ ของห้องใต้หลังคา ในขณะที่เสียงฝีเท้าหนักแน่นของศิลาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ประตู พร้อมกับถาดไม้ใส่ชาสมุนไพรส่งกลิ่นหอมกรุ่น "เอกสารพวกนั้น... เธอพบมันแล้วสินะ" เสียงทุ้มต่ำเจือความกังวลระคนโล่งอกดังขึ้น ศิลาวางถาดลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ย ดวงตาคมกราบกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวจรวดลูบไล้ไปตามรอยประทับตราครั่งสีแดงสดที่เลือนรางตามกาลเวลา "ค่ะ ฉันคิดว่าบรรพบุรุษของคุณคงไม่ได้แค่ทิ้งที่ดินรกร้างผืนนี้ไว้ให้เราทำนาปลูกผักตามมีตามเกิดแน่ ๆ" รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับอดีตจอมพลหนุ่ม แววตาส่อประกายความฉลาดเป็นกรด "พี่ศิลาคะ... แผนที่เขตแดนด้านหลังภูเขาหินปูน ที่ระบุว่าเป็น 'เขตหวงห้าม' ในโฉนดฉบับนี้ ทำไมในแผนที่ปัจจุบันถึงถูกตีตราว่าเป็นพื้นที่เสื่อมโทรมไร้ค่าล่ะคะ?" ศิลาถอนหายใจยาว ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้าง ๆ ร่างบาง มือใหญ่เอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนอย่างเบามือ "เพราะคนตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงต้องการฮุบมันต่างหากล่ะ พวกเขาส่งคนมาสร้างข่าวลือว่าดินแถบนั้นเป็นดินเปรี้ยงปลูกอะไรไม่ขึ้น เพื่อบีบให้ปู่ย่าของเรายอมขายในราคาถูก แต่ท่านรู้ทันจึงซ่อนโฉนดฉบับจริงพร้อมบันทึกประวัติศาสตร์นี้ไว้" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้างดงามดูทรงพลังขึ้นมาทันตาเห็น รอยยิ้มแบบนี้แหละค่ะที่มักจะทำให้ศิลารู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้ง "หึ... อยากได้ของดีราคาถูกงั้นหรือคะ ฝันไปเถอะค่ะ!" เชฟสาวมือฉมังใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่มุมกระดาษ ในพริบตานั้น มิติเก็บของลับในจิตวิญญาณก็ส่งกระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านไปยังปลายนิ้ว เธอแอบสแกนเอกสารแผ่นนั้นผ่านระบบวิเคราะห์อัจฉริยะในมิติ และสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมใสกลางอากาศ ทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ไม่ใช่แค่ดินธรรมดาค่ะ... แต่ผลการวิเคราะห์ระบุชัดเจนว่า ใต้ชั้นดินลึกสามเมตรของผืนป่าหลังเขานั้น อุดมไปด้วยแร่ธาตุหายากที่ใช้เร่งปฏิกิริยาชีวภาพขั้นสูง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ มีตาน้ำแร่ธรรมชาติบริสุทธิ์ที่อุดมด้วยแร่ธาตุบำรุงพืชและร่างกายมนุษย์ไหลผ่าน! หากนำน้ำแร่นี้มารดแปลงผักในมิติและแปลงภายนอก ผลผลิตที่ได้จะพุ่งทะยานสู่ระดับตำนาน รสชาติล้ำเลิศ และมีฤทธิ์ฟื้นฟูร่างกายได้อย่างไม่น่าเชื่อ "ของดีชิ้นโตขนาดนี้... ญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อพวกนั้นคงเต้นเร่าแน่ ถ้าพวกมันรู้ว่ากำลังจะพลาดขุมทรัพย์มูลค่ามหาศาล" รินรดาพึมพำเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความสะใจไว้ลึก ๆ ศิลายิ้มมุมปาก พลางรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ "ถ้าพวกมันกล้าโผล่หัวมาที่กระท่อมของเราอีกครั้ง พี่จะใช้กฎหมายป่าไม้จัดการให้เข็ดหลาบเอง ไม่ต้องให้มือเรียว ๆ ของภรรยาต้องเปื้อนหรอกค่ะ" "ใครว่าฉันจะใช้กำลังเล่าคะพี่ศิลา..." รินรดาหันมาสบตา สามีหนุ่มพลางยิ้มหวานหยาดเยิ้ม "คนพวกนั้นชอบความโลภไม่ใช่หรือคะ? งั้นเราก็แค่... จัดงานเปิดตัว 'ชาสมุนไพรสูตรลับตระกูลศิลา' ที่ใช้น้ำแร่อัศจรรย์นี้เป็นวัตถุดิบหลัก วางขายในตลาดมืดราคาแพงลิบลิ่ว ให้พวกมันดิ้นรนจนกระอักเลือดเล่น ๆ ดีไหมคะ?" ยังไม่ทันที่ศิลาจะได้เอ่ยปากตอบ เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่ด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดของป้าสะใภ้ตัวแสบที่ตะโกนแผดลั่นเข้ามาในความเงียบยามบ่าย "รินรดา! นังหลานอกตัญญู! แกหลบหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเซ็นชื่อยกที่ดินหลังเขาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะพาคนมาพังกระท่อมของแกให้ราบคาบ!" รินรดาลุกขึ้นยืนช้า ๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ใบหน้าสวยเฉียบไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนตามพร้อมประกายตาดุดันดั่งพญาเสือ ประตูห้องเปิดผางออก ทว่าในวินาทีที่รินรดาก้าวพ้นบันไดลงมาเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เสียงฝีือก้าวของใครอีกคนที่ไม่คาดฝันก็ดังแทรกขึ้นจากพุ่มไม้ข้างทาง พร้อมกับจดหมายผนึกครั่งตราประทับกระทรวงทหารสูงสุดที่ถูกโยนมาตกแทบเท้าของเธอ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ