ไอเทมลับที่ถูกลืม

"เศษเหล็กขึ้นสนิมชิ้นนี้... ไม่ใช่ขยะอย่างที่สมาคมการค้าเซาท์เทิร์นเข้าใจหรอกครับอาจารย์" นิ้วเรียวยาวของคินเคาะลงเบาๆ บนแผ่นโลหะสีหมองคล้ำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เสียงทึบตันของมันสะท้อนก้องในห้องสมุดลับใต้ดินของกิลด์ร้าง กลิ่นอายความชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นผงจากการหลับใหลมานับร้อยปีคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ รอบตัวเขามีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงมานาที่คอยกะพริบตามจังหวะการไหลเวียนของพลังงานเวทมนตร์อันน้อยนิด ไอริส ซึ่งยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือสูงตระหง่านอยู่มุมห้อง ปรายตามองวัตถุไร้ค่าชิ้นนั้นด้วยแววตานิ่งสงบ ใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีเข้มของเธอซ่อนรอยยิ้มจางๆ เอาไว้ เธอยังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสมเช่นเคย แต่มือเรียวที่ไขว้ไว้ด้านหลังกลับขยับเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ "นายกำลังบอกว่า สิ่งที่ผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์สากลโยนทิ้งลงถังขยะเมื่อสัปดาห์ก่อน มีค่ามากกว่าทองคำแท่งอย่างนั้นหรือคิน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาจารย์สาวเอ่ยถาม เธอลากเก้าอี้ไม้ตัวเก่ามานั่งลงตรงข้าม พร้อมกับรินชาสมุนไพรส่งกลิ่นหอมกรุ่นลงในถ้วยดินเผา "ยิ่งกว่านั้นเสียอีกครับ" คินยิ้มมุมปาก ดวงตาหลังกรอบแว่นใสฉายประกายวิเคราะห์ที่เฉียบคมราวกับใบมีด "พวกเขาคิดว่ามันเป็นแค่ 'เศษชิ้นส่วนหุ่นเชิดกลไกที่เสียหายเกินกว่าจะซ่อมแซม' ของอาณาจักรโบราณอาร์เคเดีย เพราะระบบเกมระบุสเตตัสพื้นฐานไว้แค่ศูนย์ และไม่มีช่องใส่รูนเวทมนตร์รองรับ... แต่นั่นคือจุดพรางตาที่ผู้สร้างเกมจงใจใส่ไว้เพื่อตบตาคนทั้งโลกครับ" ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ในช่วงที่คินกำลังไล่ตรวจสอบบันทึกแพตช์ย้อนหลังของเกม VRMMO "Chronicles of Aetheria" ตั้งแต่ยุคเบต้าเทสต์ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างเกี่ยวกับอัตราการดรอปไอเทมของบอสลับระดับเวิลด์คลาสอย่าง 'โกเลมทมิฬแห่งปฐพี' แม้ว่าผู้เล่นส่วนใหญ่จะสนใจแต่ดาบศักดิ์สิทธิ์หรือเกราะโลหะระดับตำนานที่ดรอปออกมา แต่คินกลับพบสคริปต์โค้ดบรรทัดหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ในรหัสพันธุกรรมของไอเทมขยะชิ้นนี้ มันไม่ใช่ชิ้นส่วนเครื่องจักรกลธรรมดา... แต่มันคือ 'คีย์การ์ดระบบ' ที่เชื่อมต่อโดยตรงกับเซิร์ฟเวอร์หลักของเกม คินหยิบมีดสั้นเล่มเล็กขึ้นมา ขูดคราบสนิมสีน้ำตาลแดงออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นร่องรอยสลักอักษรรูนโบราณที่จมอยู่ลึกใต้เนื้อเหล็ก รูนเหล่านี้ไม่ได้ใช้พลังเวทมนตร์ทั่วไป แต่ถูกออกแบบมาให้ตอบสนองกับ 'อัลกอริทึมการคำนวณความเสียหาย' ของตัวผู้เล่นเอง "ถ้าเราเปิดใช้งานมันในตอนนี้ ระบบเกมนานาชาติจะเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ใช่ไหม" ไอริสถามแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอลดความเยียบเย็นลงเล็กน้อย เจือด้วยความสนใจอย่างแท้จริง เธอย่อมรู้ดีว่าลูกศิษย์คนนี้ไม่ใช่คนที่จะพูดจาเกินจริง "ถูกต้องครับ" คินเงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์สาว แววตาของเขาจริงจังขึ้น "ไอเทมชิ้นนี้มีชื่อว่า 'เฟืองจักรกลปฐมภูมิ' หากเรานำมันไปใส่ไว้ในช่องประมวลผลของหอคอยแห่งการหยั่งรู้ที่เมืองหลวงกลาง มันจะทำการรีเซ็ตค่าสถานะความต้านทานเวทมนตร์ของบอสทุกตัวในเรดดันเจี้ยนระดับโลก ลดลงสิบห้าเปอร์เซ็นต์อย่างถาวรสำหรับผู้เล่นทุกคนที่มีเลเวลต่ำกว่าเก้าสิบ" ห้องสมุดทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงก(ระ)ซิกของลมหายใจและเสียงน้ำชาหยดกระทบถ้วย สิบห้าเปอร์เซ็นต์... ตัวเลขดูเหมือนจะน้อยนิดในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับวงการอีสปอร์ตระดับอาชีพและกิลด์ใหญ่ที่มีการแข่งขันกันระดับวินาทีต่อวินาที การลดพลังป้องกันของบอสลงสิบห้าเปอร์เซ็นต์หมายถึงการครองสถิติโลก การย่นระยะเวลาเคลียร์ดันเจี้ยนลงครึ่งหนึ่ง และที่สำคัญที่สุดคือ มันจะทำให้สมดุลการค้าขายไอเทมหายากในตลาดมืดพังทลายลงในชั่วข้ามคืน กิลด์มังกรฟ้าและกิลด์พันธมิตรตะวันออกที่ผูกขาดการล่าบอสมาตลอดคงจะคลุ้มคลั่งแน่ หากรู้ว่ากุญแจสำคัญดอกนี้อยู่ในมือของเด็กหนุ่มผู้เล่นเดี่ยวและอาจารย์สาวผู้ปลีกตัวจากสังคม "นายวางแผนจะทำอะไรต่อไปล่ะคิน" ไอริสยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มราวกับต้องการอ่านความคิดลึกสุดในใจ "เราจะไม่ขายมันให้ใครครับ และเราก็จะไม่ใช้มันเพื่อชื่อเสียงส่วนตัวด้วย" คินวางมีดสั้นลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบแผ่นโลหะขึ้นมาถือไว้ในมือมั่น "เราจะใช้มันเป็นเดิมพันในการเปิดโปงระบบจัดอันดับที่ไม่ยุติธรรมของสมาคม เพื่อให้ผู้เล่นสายฟรีและผู้เล่นหน้าใหม่มีโอกาสยืนหยัดบนเวทีโลกได้จริงๆ" คินเอื้อมมือไปแตะแผ่นโลหะเข้ากับหน้าต่างระบบจำลองโฮโลแกรมที่ลอยอยู่ตรงหน้า แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นฉาบใบหน้าทั้งสองคนให้เป็นสีเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะถี่รัว บ่งบอกว่ากระบวนการเชื่อมต่อเริ่มต้นขึ้นแล้ว "ระบบกำลังตรวจสอบสิทธิ์... ยืนยันตัวตน: ผู้เล่นคิน และผู้เล่นไอริส" "คำเตือน: การกระทำนี้จะส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพของเซิร์ฟเวอร์ภูมิภาคเอเชียตะวันออก คุณต้องการดำเนินการต่อหรือไม่?" คินหันไปมองไอริส ทั้งสองสบตากันด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆ ออกมา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของอาจารย์สาว เป็นการพยักหน้าอนุมัติที่ทรงพลังยิ่งกว่ากองทัพนับพัน นิ้วชี้ของคินขยับเตรียมกดปุ่มยืนยันขั้นสุดท้าย ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ควรจะเป็นสีเขียวเพื่อแสดงสถานะการทำงาน กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงไซเรนเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังสนั่นก้องไปทั่วทั้งใต้ดิน ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากระบบเกมปกติ... แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนจากภายนอกเกม *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* "เอ๊ะ...?" คินขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ เมื่อหน้าต่างระบบสัญชาตญาณแสดงข้อความป๊อป업ปริศนาที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในฐานข้อมูลของเกมใดๆ ในโลก [ ตรวจพบการเข้าถึงโดยบุคคลที่สามที่ไม่ได้รับอนุญาต ] [ รหัสประจำตัวผู้บุกรุก: ???-Admin-Zero ] [ ข้อความจากระบบ: "ยินดีด้วยที่ค้นพบความจริง... แต่พวกคุณคิดจริงๆ หรือว่าของสิ่งนี้ถูกลืมไว้โดยบังเอิญ?" ] ก่อนที่คินจะทันได้คิดวิเคราะห์สถานการณ์ ประตูไม้บานหนาของห้องสมุดลับที่ควรจะถูกผนึกเวทมนตร์ไว้ ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังจิตอันมหาศาล เศษไม้กระจัดกระจายไปทั่วทิศทาง เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สวัสดีครับ คุณนักวิเคราะห์... และคุณครูผู้เร้นลับ ผมรอเวลานี้มานานเหลือเกิน" --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ!