ปากดีแบบนี้เอาไปเลยศูนย์

"ถ้าผมไม่ถอย... คุณจะทำไมล่ะครับ?" ไอความร้อนจากลมหายใจที่เจือกลิ่นมี้นต์จางๆ ยังคงลอยวนอยู่ใกล้ปลายจมูกของเธอ สวิตช์ไฟสำรองถูกกดลงไปจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ แต่ความมืดมิดเมื่อครู่กลับไม่ได้น่ากลัวเท่ากับระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเราในตอนนี้ ลลินถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงของห้องสตูดิโอ ทว่าวินกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับตาม เขายังคงยืนค้ำแขนข้างหนึ่งไว้กับผนัง กักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นวางกับตัวเขาเอง ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองลอดผ่านความสลัวของหลอดไฟฉุกเฉินสีส้ม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นและประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ถอยไปเลยนะวิน คุณไม่มีสิทธิ์มาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉันแบบนี้" ลลินเชิดหน้าขึ้น สองมือยกขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แม้เนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตสีเข้มจะกั้นกลางอยู่ แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงและหนักแน่นจากอีกฝ่าย ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างจงใจ "ล้ำเส้นเหรอครับ? ผมแค่จะหยิบแท็บเล็ตของผมคืน... ที่อยู่บนชั้นหลังคุณต่างหาก" นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมผ่านไหล่เธอไปหยิบหน้าจอแท็บเล็ตที่วางพิงอยู่บนชั้นอย่างง่ายดาย โดยที่หน้าอกของเขายา2ดเข้าใกล้เธอจนแทบจะแนบชิด วินจงใจแกล้งเธอชัดๆ ลลินเม้มปากแน่นด้วยความเจ็บใจ รู้สึกเหมือนตัวเองตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำในเกมประสาทครั้งนี้ตั้งแต่เริ่ม พรึบ! จังหวะนั้นเอง หลอดไฟหลักของห้องสตูดิโอก็จลาสว่างขึ้นพร้อมกัน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังหึ่งขึ้นอีกครั้ง ความสว่างกะทันหันทำให้ลลินต้องกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส และเมื่อเธอมองชัดเจน วินก็ผถอยหลังเว้นระยะห่างออกไปยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ เสียแล้ว ไม่มีเค้าลางของความใกล้ชิดอันตรายเมื่อครู่หลงเหลืออยู่เลย ราวกับเขามีรีโมทควบคุมจังหวะหัวใจของเธอไว้ในมือคนเดียว "ไหนล่ะครับ... งานกราฟิกดีไซน์ระดับเทพที่คุณคุยนักคุยหนา" วinก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ เปิดไฟล์งานโปรเจกต์อัลบั้มเพลงที่เธอเพิ่งส่งเข้ามาในระบบเมื่อช่วงบ่าย "เปิดหน้าฟอนต์กับโทนสีมาให้ดูหน่อยสิครับ ผมอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเข้ากับแนวเพลงอะคูสติกโฟล์คของผมตรงไหน" ลลินขยับตัวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เธอดึงความมั่นใจทั้งหมดกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดื้อรั้น เธอเดินเข้าไปหยิบแท็บเล็ตคืนมาจากมือเขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกดหน้าจอแสดงผลงานดีไซน์ที่เธอใช้เวลาอดหลับอดนอนทำมาสามคืนเต็มให้เขาดูเต็มตา หน้าจอปรากฏภาพกราฟิกแนวเรขาคณิตผสมผสานกับลายเส้นพู่กันสีน้ำหม่นๆ บนพื้นหลังสีเอิร์ธโทน มีรูปทรงของคลื่นเสียงที่ถูกบิดเบี้ยวเป็นรูปกิ่งไม้แห้งๆ และเงาของนกตัวเล็กที่กำลังโผบิน "นี่คือคอนเซปต์ 'เสียงกระซิบจากป่าสน' " ลลินเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงฉะฉานและจริงจัง แววตาของนักออกแบบมืออาชีพฉายประกายความภาคภูมิใจออกมาอย่างปิดไม่มิด "ฉันไม่ได้มองว่าเพลงอะคูสติกของคุณต้องขายแต่ความละมุนหรือความเหงาแบบจำเจ เพลงของคุณมีมิติของความดิบ ความเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ฉันเลยเลือกใช้โทนสีหม่นกับลายเส้นที่ดูเปราะบางแต่แข็งแกร่ง เพื่อสะท้อนตัวตนที่ปากร้ายแต่ซ่อนความรู้สึกไว้ลึกๆ ของคุณ... เอ๊ย หมายถึงสะท้อนตัวตนของเพลงคุณ!" เธอเกือบหลุดปากพูดออกไปเมื่อเห็นมุมปากของวินกระตุกขึ้นนิดหน่อย ชายหนุ่มหรี่ตามองภาพกราฟิกบนหน้าจออย่างพิจารณา บรรยากาศรอบตัวกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มขยับตัวเดินวนรอบโต๊ะทำงาน "ลายเส้นเปราะบาง?" วินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยันไว้เต็มเปี่ยม "คุณกำลังบอกว่าเพลงของผมมันอ่อนแอและต้องพึ่งพาลายเส้นพู่กันบ้านๆ นี่ถึงจะรอดว่างั้นเถอะครับ?" "มันไม่ใช่ลายเส้นบ้านๆ นะวิน! นั่นคือความตั้งใจที่ฉันตีความจากโน้ตตัวสุดท้ายของเพลงคุณ!" ลลินขึ้นเสียงด้วยความโมโห เธอก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวตบลงบนขอบโต๊ะเบาๆ เพื่อแสดงความไม่พอใจ "คุณเคยเปิดใจฟังเพลงตัวเองแบบจริงๆ จังๆ หรือแค่มัวแต่หลงตัวเองกับเสียงกีตาร์โปร่งราคาแพงกันแน่ ถึงได้มองไม่เห็นความหมายที่ฉันพยายามสื่อ" "ปากดีแบบนี้เอาไปเลยศูนย์ครับ" วินพูดสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งราวกับไม่ได้สะทกสะท้านกับคำต่อว่าของเธอเลยแม้แต่น้อย เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้แววตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความจริงจังที่น่ากลัว "คุณเอาแต่ใจตัวเอง เอาสุนทรียศาสตร์บ้าบออะไรก็ไม่รู้มาแปะลงบนงานเพลงที่ผมใช้เวลาแต่งมันมาเป็นปี งานกราฟิกของคุณมันสวยนะ... แต่มันไม่มีวิญญาณ" วินเอ่ยประโยคที่เชือดเฉือนที่สุดออกมาอย่างไม่ไว้หน้า "มันเหมือนหุ่นยนต์ออกแบบ ไม่มีความอบอุ่นของไม้ ไม่มีความเจ็บปวดของสายกีตาร์ที่บาดนิ้ว... คุณไม่เข้าใจดนตรีหรอก ลลิน" คำว่า 'ไม่เข้าใจดนตรี' กระแทกเข้ากลางใจของลลินอย่างจัง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอยืนนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะเธอกำลังรวบรวมสติเพื่อตอกกลับผู้ชายปากร้ายคนนี้ให้สำนึก "งั้นเหรอคะ..." ลลินยิ้มเยาะที่มุมปาก ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอขยับเข้าไปใกล้เขาจนระยะห่างแทบไม่เหลือ "ถ้าคุณคิดว่างานฉันมันไร้วิญญาณนัก... งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมล่ะคะ คุณเซียนกีตาร์ปากดี" วินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างสนใจ "พิสูจน์ยังไงครับ?" "คืนนี้... ที่สตูดิโอห้องใหญ่ ฉันจะให้คุณเล่นเพลงนั้นสดๆ ให้ฉันฟังอีกรอบแบบไม่ต้องมีมิกซ์เสียงใดๆ ทั้งสิ้น แล้วฉันจะนั่งฟังตรงนี้ นั่งดูทุกรอยขยับของนิ้วคุณ และถ้าฉันยังออกแบบงานชิ้นนี้ออกมาแล้วคุณบอกว่าไม่มีวิญญาณอีก..." ลลินเว้นจังหวะ ปล่อยรอยยิ้มร้ายกาจออกมา "ฉันจะยอมก้มหัวขอโทษคุณกลางห้องซ้อม แล้วถอนตัวจากโปรเจกต์นี้ทันที!" วินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มมุมปากของเขายกสูงขึ้นอย่างถูกใจในความกล้าได้กล้าเสียของเธอ มือหนายกขึ้นกอดอก ปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีเหนือกว่า "น่าสนใจดีนี่ครับ... แต่ถ้าคุณแพ้ล่ะ คุณจะยอมเดิมพันด้วยอะไร?" "ฉันไม่มีวันแพ้หรอกค่ะ" ลลินเชิดหน้าสู้สายตา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารม ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ประตูห้องสตูดิโอถูกผลักเปิดออกโดยร่างสูงของ 'พีท' รุ่นพี่จากชมรมดนตรีที่ถือแฟ้มเอกสารบางอย่างเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแปลกๆ "อ้าว วิน... ยังอยู่เหรอเนี่ย แล้วก็น้องลลิน... พอดีเลย พี่เอาตารางโปรเจกต์ใหม่ที่อาจารย์ฝากให้พวกเราปรับแก้ด่วนมาส่ง" พีทกวาดสายตามองคนทั้งคู่ที่ยืนใกล้กันเกินความจำเป็น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากระตุกไปนิดก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พอดีทางคณะผู้บริหารเพิ่งโทรมาแจ้งเปลี่ยนเงื่อนไข... โปรเจกต์นี้ 'ยกเลิก' การร่วมงานระหว่างกราฟิกกับดนตรีเดี่ยวแล้วครับ" คำพูดของพีททำให้วินขมวดคิ้วมุ่นทันที ส่วนลลินถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองนี้ด้วยกันนะครับ