เมื่อศิลปะต้องบรรเลง

"ถ้าโปรเจกต์นี้ได้เกรด F ฉันจะเอาป้ายโปรเจกต์ไปแปะประจานหน้าตึกคณะดนตรีให้รู้แล้วรู้รอดเลยคอยดู" เสียงกระซิบที่ลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นนั้นดังพอจะทำให้คนนั่งข้างๆ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท วินเซนต์ หรือที่ใครๆ ในคณะเรียกสั้นๆ ว่า 'วิน' ขยับตัวพิงพนักเก้าอี้เลคเชอร์ มือเรียวยาวข้างหนึ่งหมุนปากกาในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจกับบรรยากาศตึงเครียดในห้องประชุมขนาดใหญ่ของภาควิชาศิลปกรรมศาสตร์ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ด้านขวา ทำให้เขาต้องเหลือบสายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นสายตา ท่าทางหัวเสียของแม่กราฟิกดีไซน์ขาโหดประจำปีอย่าง 'ลลิน' หรือ 'ลิน' กำลังเป็นบันเทิงยามบ่ายที่น่าสนใจไม่น้อยสำหรับเขา "เกรด F คงไม่เท่าไหร่หรอกครับ... แต่ถ้าคุณยังทำหน้าบูดเป็นตูดหม้อแบบนั้น ระวังริ้วรอยก่อนวัยจะถามหาเอาเสียก่อนนะ กราฟิกสาว" วินเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทจนคนฟังอยากจะหยิบมีดคัตเตอร์มาปาดคอเขาให้รู้แล้วรู้รอด "นาย-วิน-เซนต์!" ลินหันขวับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น "ถ้าอาจารย์ไม่สุ่มรายชื่อบ้าๆ นี่ขึ้นมา ฉันไม่มีวันเอาชื่อตัวเองมาผูกติดกับมือกีตาร์ปากเสียอย่างนายหรอก!" "โชคชะตาเขาก็คงตาถึงดีนี่ครับ ที่จับเอาคนปากจัดกับคนปากเก่งมาลงทัณฑ์... เอ้ย มาทำงานร่วมกัน" วินแกล้งเว้นจังหวะคำพูดเปลี่ยนคำได้ทันเวลา ก่อนจะยกย่องตัวเองในใจว่าเกือบไปแล้ว ยอมรับก็ได้ว่าในวินาทีแรกที่อาจารย์ประกาศผลการจับคู่โปรเจกต์ใหญ่ประจำภาคการศึกษา หัวใจของไอ้มือโปรด้านกีตาร์อคูสติกอย่างเขามันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง... ไม่ใช่เพราะกลัวงานพัง แต่เป็นเพราะชื่อของ 'ลลิน' ปรากฏอยู่บนจอโปรเจกต์เตอร์คู่กับชื่อเขานั่นเอง "จับคู่กันแล้ว ก็กรุณาทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วย ไม่ใช่เอาแต่ดีดกีตาร์ทำเท่ไปวันๆ" ลินสะบัดหน้าหนี พลางก้มลงเปิดแท็บเล็ตในมือเพื่อร่างโครงงานกราฟิกที่ต้องส่งอาจารย์ภายในสามสัปดาห์นี้ บรรยากาศรอบตัวเธอดุจดั่งมีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน สมกับฉายา 'ยัยกราฟิกขาโหด' ที่รุ่นพี่และเพื่อนร่วมชั้นต่างขนานนามให้ วินไม่ได้ต่อปากต่อคำอะไรต่อ เขาเพียงแค่น้ำตากระดกขวดน้ำเปล่าขึ้นดื่มเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่กำลังระบายอยู่บนใบหน้า สายตาคมกริบกวาดมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่กำลังขมักเขม้นกับการจดโน้ต ลลินไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมก้มหัวให้ใคร เธอดื้อรั้น หัวรั้น และมีความมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่วินหมั่นไส้... และในขณะเดียวกัน ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดึงดูดสายตาเขาเสียเหลือเกิน "เอาล่ะครับ ทุกคนได้พาร์ทเนอร์กันครบแล้วนะ" เสียงดุและทรงอำนาจของอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ดังขัดจังหวับรรยากาศมาคุ "หัวข้อในเทอมนี้คือ 'เสียงดนตรีและภาพสะท้อนแห่งตัวตน' แต่ละกลุ่มต้องผลิตชิ้นงานมิวสิกวิดีโอสั้น ความยาวสามนาที โดยที่ฝ่ายดนตรีต้องแต่งเพลงขึ้นมาใหม่สดๆ และฝ่ายกราฟิกต้องสร้างสรรค์วิชวลอาร์ตทั้งหมดให้สอดคล้องกับท่วงทำนองนั้น ห้ามมีงานก๊อปปี้เด็ดขาด ผมให้เวลาสามสัปดาห์... ขอให้โชคดี" สิ้นเสียงประกาศ สภาพในห้องก็เต็มไปด้วยเสียงถอนหายใจและเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ ลลินหันกลับมามองหน้าวินอีกครั้ง แววตาของเธอดูลดความเกรี้ยวกราดลงเล็กน้อย แต่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังขั้นสุด "โอเค วิน... ในเมื่อเราหลีกเลี่ยงไม่ได้ นายมีเพลงในหัวรึยัง หรือว่าสมองนายมีแต่คอร์ดกีตาร์เบสิคๆ ที่ใช้จีบสาวไปวันๆ" "ระดับผมแล้ว ไม่เคยมีคำว่าเบสิคครับคุณลลิน" วินวางปากกาลง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าเพลงของผมมันยอดเยี่ยมขนาดไหน เราคงต้องไปหาที่สงบๆ คุยงานกัน... แบบที่ไม่มีเสียงน่ารำคาญของคนอื่นมารบกวน" "ที่ไหน?" ลินถามห้วนๆ "ห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวของผม... คืนนี้ สามทุ่มตรง ห้ามเลท" วินเอ่ยจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สะพายกระเป๋ากีตาร์คู่ใจขึ้นบ่า ทิ้งให้ลลินนั่งอ้าปากค้างด้วยความโมโหที่โดนออกคำสั่งใส่หน้าอีกครั้ง "นี่! ใครบอกว่าจะไปหานายดึกดื่นแบบนั้นฮะ!" เสียงแหลมๆ ของลลินไล่หลังมา แต่วินไม่มีทางหันกลับไปมอง เขาทำเพียงแค่ชูกล่องกีตาร์ขึ้นโบกมือลาเบาๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ ว่าปฏิเสธไม่ได้ สามทุ่มตรงของคืนนั้น ณ อาคารปฏิบัติการดนตรีเก่าแก่ที่ตั้งอยู่มุมอับของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงจิ้งจอกหริดร้องระงม ลลินก้าวเท้าเดินเข้ามาในตึกด้วยความรู้สึกหงุดหงิด เธอสวมเสื้อฮู้ดตัวโคร่งและกางเกงยีนส์เซอร์ๆ มือถือกระเป๋าแล็ปท็อปแน่น ในหัวเต็มไปด้วยไอเดียการออกแบบวิชวลอาร์ตที่ขัดแย้งกับดนตรีแนวอคูสติกของนายวินเซนต์จนแทบจะระเบิด 'ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร น่ารำคาญเป็นบ้า!' เธอคิดในใจขณะผลักบานประตูห้องซ้อมหมายเลข 4 ซึ่งเป็นห้องประจำของวิน แอด... เสียงบานไม้เก่าๆ เปิดออกเผยให้เห็นแสงไฟสลัวสีส้มอุ่นภายในห้อง กลิ่นจางๆ ของกระดาษโน้ตและไม้เก่าลอยอบอวลไปทั่ว ลลินกวาดสายตามองหาเจ้าของห้องแต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า มีเพียงเงาสลัวของกีตาร์โปร่งตัวเก่งที่วางพิงอยู่บนขาตั้งกลางห้อง ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากเรียกชื่อใคร... พรึบ! จู่ๆ ไฟดวงใหญ่กลางห้องก็ดับลงสนิท ความมืดมิดโรยตัวลงมาโอบล้อมห้องสี่เหลี่ยมนั้นในชั่วพริบตา หัวใจของลลินกระตุกวูบด้วยความตกใจ เธอชะงักฝีเท้า หายใจสะดุด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นจมูกลอยปะทะเข้ากับปลายจมูก พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบริเวณต้นคอข้างซ้ายอย่างกะทันหัน "มาตรงเวลาดีนี่ครับ... ยัยกราฟิกขาโหด" เสียงกระซิบกระซาบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของคนพูดเป่ารดลาดไหล่จนขนลุกซู่ ลลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอพยายามจะหันขวับกลับไปเอาเรื่อง แต่ทว่า... ปลายจมูกของเธอกลับเฉียดเข้ากับแก้มสากของอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจในความมืดมิด ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมกั้น ขอบเขตพื้นที่ส่วนตัวถูกพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับรัวระรัวราวกับกลองชุดในเพลงร็อก "นาย... วิน! ถอยออกไปนะ!" ลลินพยายามส่งเสียงดุกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก แต่เสียงของเธอกลับสั่นพร่าอย่างน่าประหลาด วินยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น มือข้างหนึ่งของเขายื่นไปค้ำขอบประตูกักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ ความมืดมิดรอบตัวทำให้ไม่มีใครมองเห็นแววตาไหวระริกของพ่อหนุ่มมาดขรึม ที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้ความปากร้ายมาตลอด "ถ้าผมไม่ถอย... คุณจะทำไมล่ะครับ?" วินกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ทิ้งปมระทึกใจไว้บนเส้นด้ายก่อนที่มือเรียวของเขาจะเอื้อมไปกดสวิตช์ไฟสำรองที่ผนังอย่างช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่คมที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอตรงๆ ชนิดที่ไม่มีใครหลบสายตาหนีได้ทัน -------------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทแรกด้วยกันนะครับ*