โน้ตเพลงที่มองไม่เห็น

"ถ้าฝีมือมันห่วยแตกจนทนดูไม่ได้ รุ่นพี่ก็ช่วยเก็บเอกสารพวกนั้นแล้วไสหัวไปซะตั้งแต่ตอนนี้นะครับ จะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาเอาหน้าทีหลัง" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นอย่างไร้ความเกรงใจทำเอาบรรยากาศในห้องซ้อมดนตรีเก่าหลังตึกคณะวิศวะฯ ดิ่งวูบลงจนแทบติดลบ คำพูดของพีทที่ยังค้างเติ่งอยู่ในอากาศถูกความเงียบงันเฉือนขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ลลินชะงักค้างกลางอากาศ มือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบเมาส์ปากกาบนโต๊ะทำงานพลันแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงว่าวินจะกล้าเปิดศึกตาต่อตั๋วกับรุ่นพี่ปีสี่กลางห้องโล่งๆ แบบนี้ พีทหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้ากลางวงเพื่อนฝูง ใบหน้าของรุ่นพี่หนุ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที "ไอ้วิน! แกคิดว่าแกเป็นใครวะ ถึงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน งานโปรเจกต์งานนี้คณะเราเป็นคนคุมนะเว้ย!" "จะเป็นใครก็ไม่สำคัญเท่ากับงานนี้มันกำลังจะเละเพราะความมักง่ายของรุ่นพี่นะครับ" วินตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมสีเข้มมองตรงไปยังคู่กรณีอย่างไร้ความหวาดกลัว เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักพิงตัวเก่า มือข้างหนึ่งเคาะนิ้วลงบนลำตัวของกีตาร์โปร่งทรง Dreadnought ยี่ห้อดังที่วางพาดอยู่บนตัก จังหวะการเคาะเบาๆ นั้นช่างเยือกเย็นและทรงพลัง จนคนมองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดันอย่างประหลาด ลลินลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนปากร้ายที่มักจะมีคำพูดกวนประสาทพ่นใส่เธอเสมอ แต่ในยามนี้ วินกลับดูเหมือนพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ ความดุดันและเด็ดเดี่ยวนี้... มันช่างน่ามองจนน่าประหลาด "แก..." พีทกัดฟันกรอด ก้าวเท้าเข้าประชิดตัววินหมายจะเอาเรื่อง แต่ทว่าต้นไม้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบก้าวเข้ามาขวางไว้ทันที พร้อมส่งยิ้มแห้งๆ แต่แววตาดุไม่แพ้กันออกไป "ใจเย็นก่อนครับรุ่นพี่ พีอาร์งานออกแบบของลินกับโปรดักชันดนตรีของวิน เราต้องทำร่วมกันนะ6ครับ ถ้ามีเรื่องกันตอนนี้ งานคณะเราจะพังเอาเปล่าๆ" ต้นไม้เอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบขาดพอสมควร พีทสะบัดหน้าหนีอย่างหัวเสีย ชี้หน้าวินด้วยความแค้นเคือง "ฝากไว้ก่อนเถอะแก! ถ้างานคอนเสิร์ตคณะศิลปกรรมออกมาห่วยแตกเมื่อไหร่ ฉันนี่แหละจะไปฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษาให้ไล่พวกแกออกจากการร่วมโปรเจกต์!" พูดจบรุ่นพี่ตัวแสบก็กระแทកเท้าเดินปึงปังออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานเกล็ด ปัง! เสียงประตูปิดลงอย่างแรง ลลินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหันมามองต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด "นายเนี่ยนะ... หาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นที่หนึ่งเลยรึไงวิน" ลลินเอ่ยเสียงเขียว เท้าสะเอวมองหน้าคนปากร้ายที่ตอนนี้กลับทำตัวทองไม่รู้ร้อน หยิบปิ๊กกีตาร์ขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างสบายใจ "ถ้าผมไม่พูด ความจริงมันก็จะถูกกลบด้วยพวกไร้สมองแบบนั้นแหละครับ" วินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมชำเลืองมองเธอนิดหน่อย "หรือว่าเมื่อกี้... เธอเป็นห่วงผม?" "หลงตัวเองชะมัด!" ลลินสวนกลับทันควัน หน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความฮึดฮัด "ใครเขาจะไปเป็นห่วงนาย ฉันแค่รำคาญที่งานมันอาจจะต้องล่าช้าเพราะความปากดีของนายต่างหากเล่า!" วินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังสรุปได้ว่า *'ปากแข็งชะมัด'* ก่อนที่เขาจะเบนสายตาไปที่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ ซึ่งแสดงผลงานกราฟิกโปสเตอร์คอนเสิร์ตที่ลลินเพิ่งร่างขึ้นมาเสร็จหมาดๆ "อืม... งานดีไซน์ชิ้นนี้ใช้ได้นี่ครับ" วินเอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาผิดหูผิดตา "สื่ออารมณ์ความเหงาของดนตรีโฟล์คได้ดี... แต่ตรงมุมขวานั้น ถ้าปรับโทนสีให้มันอุ่นขึ้นอีกนิด น่าจะรับกับท่วงทำนองตอนโซโล่ได้ลงตัวกว่านี้นะครับ" ลลินชะงักไป ดวงตากลมโตมองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ งานกราฟิกชิ้นนี้เธอเพิ่งร่างเสร็จเมื่อกี้ และยังไม่ได้อธิบายคอนเซปต์ให้ใครฟังเลยด้วยซ้ำ แต่วินกลับมองปราดเดียวแล้วทะลุปรุโปร่งถึง "อารมณ์" ที่เธอต้องการจะสื่อได้อย่างแม่นยำ "นาย... รู้ได้ยังไงว่าฉันอยากให้มันสื่อถึงตอนโซโล่?" ลลินอดไม่ได้ที่จะถามออกไป น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว วินไม่ตอบ เขาเพียงแต่ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่ลลินยืนอยู่ กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่เด็กผสมกับกลิ่นอายความอับชื้นของห้องซ้อมดนตรีลอยแตะจมูก ทำให้ลลินเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อแผงอกกว้างเข้ามาอยู่ในระยะประชิด วินวางกีตาร์โปร่งตัวเก่งพาดไว้บนขาตั้งอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหยิบปิ๊กขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวได้รูปวางทาบลงบนสายกีตาร์... และในเสี้ยววินาทีนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ราวกับถูกดูดกลืนหายไป *แกร๊ง... กรับ...* เสียงดีดสายกีตาร์โปร่งดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานลึกซึ้งเข้าไปถึงขั้วหัวใจ วินไม่ได้ดีดเพลงตลาดทั่วไป ทว่ามันเป็นท่วงทำนองบรรเลงสดที่เขาแต่งขึ้นมาสดๆ เพื่อตอบโต้บทสนทนาเมื่อครู่ นิ้วมือที่กดลงบนเฟรตบอร์ดเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับเวทมนตร์ เสียงดนตรีที่พรั่งพรูออกมามีทั้งความเศร้าสร้อย ความดุดัน และความอบอุ่นในคราวเดียวกัน มันคือเสียงสะท้อนของความรู้สึกที่ลลินเพิ่งจะใส่ลงไปในผลงานกราฟิกดีไซน์ชิ้นนั้น... ไม่มีผิดเพี้ยน! ลลินยืนนิ่งค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอจ้องมองเรียวปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามที่เขาต้องใช้สมาธิ และดวงตาคู่คมที่ทอดมองสายกีตาร์ด้วยความหลงใหล พรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยองและปากร้ายคู่นั้น ช่างเปล่งประกายเจิดจ้าจนน่ากลัว วินไม่ใช่แค่นักดนตรีธรรมดา... เขาคือปีศาจแห่งเสียงเพลงที่เข้าใจจิตวิญญาณของคนอื่นได้อย่างลึกซึ้งผ่านทางปลายประสาทสัมผัส เสียงดนตรีตัวสุดท้ายจางหายไปในความเงียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจของลลินที่เต้นรัวโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้อง วินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณปลายจมูกจนลลินแทบลืมวิธีหายใจ "โน้ตเพลงที่เธอต้องการจะสื่อ... มันอยู่ในนี้แหละครับ ลลิน" วินกระซิบเสียงพร่าทุ้ม นัยน์ตาดำขลับสะท้อนเงาใบหน้าของเธอชัดเจน "และถ้าเธอยังมองผมด้วยสายตาแบบเมื่อกี้อีก... ผมอาจจะคิดว่าเธอกำลังตกหลุมรักฝีมือของผมเข้าจริงๆ แล้วนะครับ" หัวใจของลลินกระตุกวูบ เธออ้าปากเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามนิสัยเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่พวยพุ่งขึ้นมาในอก แต่ทว่า... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยฝีมือของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาตอนนี้ "อ้าว ทุกคน อยู่กันครบพอดีเลย... พี่มีเรื่องด่วนจะประกาศ" ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ ทำให้วินและลลินต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอมานะครับ