การทรยศในกลุ่ม

“วางปืนลงเดี๋ยวนี้... อดุลย์” ผมเอ่ยประโยคนี้ออกไปท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงศิลา อุณหภูมิใต้ดินที่ควรจะเย็นเฉียบกลับร้อนผ่าวด้วยความระอุของอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ดวงตาของอดุลย์ ชายผู้ร่วมทีมที่ผมเชื่อใจมาตลอดการเดินทาง ขยับไหววูบในเงามืด เขาไม่ได้ตกใจกับคำสั่งของผม แต่มุมปากของเขากลับกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังผมหยุดชะงัก เธอชักมีดสั้นประจำตัวออกมาในจังหวะเดียวกับที่ผมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงกลไกเฟืองเหล็กของกำแพงโบราณที่หมุนวนอยู่เบื้องหลังดูเหมือนจะเตือนสติเราว่า เรากำลังอยู่ในสุสานที่มีทางรอดเพียงทางเดียว และคนทรยศตรงหน้าคือผู้กุมกุญแจสำคัญนั้น “อาจารย์ธาดาครับ... ท่านฉลาดเสมอ” อดุลย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าขนลุก “ท่านรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าใครบางคนในกลุ่มนี้คือ 'หูตา' ของพันเอกวิชัย แต่ท่านกลับเลือกที่จะไม่สงสัยผมเป็นคนแรก... นี่คือความเมตตาที่โง่เขลาที่สุดที่ผมเคยพบมา” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามหาเค้าโครงของอดุลย์คนเดิมที่เคยนั่งแบ่งปันเสบียงอาหารรอบกองไฟในคืนที่พายุหิมะโหมกระหน่ำเมื่อสามวันก่อน แต่มันไม่มีเหลือแล้ว มีเพียงชายผู้รับคำสั่งจากวิชัยและพร้อมจะแลกชีวิตของทุกคนในที่นี้เพื่อให้ได้มาซึ่งจารึกอักขระศักดิ์สิทธิ์ “ทำไมต้องเป็นตอนนี้?” ผมถามพลางขยับมือไปที่กระเป๋าข้างกายอย่างใจเย็น “เราเพิ่งผ่านกับดักกลไกหนามพิษมาได้ด้วยกันนะอดุลย์ ถ้าคุณต้องการข้อมูล คุณทำสำเร็จไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว” “เพราะข้อมูลมันไม่พอครับอาจารย์” เขาขยับปืนในมือเล็งมาที่รินรดาแทน “สิ่งที่พันเอกต้องการไม่ใช่แค่แผนที่ แต่มันคือตัว 'กุญแจ' ที่มีชีวิต... และรินรดาคือคนที่อ่านกลไกของวิหารนี้ออกทั้งหมด หากเธอตายไป งานของพวกเราจะง่ายขึ้นเยอะ แล้วค่อยจัดการกับอาจารย์เป็นการปิดท้าย” รินรดาขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของเธอนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “นายคิดว่าฉันจะปล่อยให้นายได้ทำอะไรตามใจชอบในวิหารแห่งนี้หรือไง? กลไกที่นายเห็นเมื่อครู่นี้... นายคิดว่าฉันเปิดมันด้วยวิศวกรรมชั้นสูงอย่างเดียวหรือ?” อดุลย์ชะงักไปเล็กน้อย คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน “ฉันแอบตั้งค่ารหัสลับของกลไกใหม่หมดแล้ว” รินรดาพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าฉันไม่เป็นคนกดรหัสปลดล็อกในอีกห้านาทีข้างหน้า พื้นที่นายยืนอยู่จะยุบตัวลงสู่บ่อกรดที่หมักหมมมานับพันปี... นายคิดว่านายจะยิงฉันทันก่อนที่พื้นจะยุบหรือเปล่า?” บรรยากาศในห้องโถงเย็นเยียบลงทันที อดุลย์เปลี่ยนเป้าหมายปืนสลับไปมาระหว่างผมกับรินรดา ความลังเลปรากฏชัดบนใบหน้า เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผมของเขา เขาถูกบีบด้วยสถานการณ์ที่เขาไม่ได้เตรียมใจมา ผมค่อยๆ ย่อตัวลงต่ำ เล็งทิศทางไปยังหินก้อนหนึ่งที่พื้นดินตรงจุดที่เขายืนอยู่ ผมพอจะเดาออกว่ารินรดาไม่ได้โกหก เพราะเธอมีนิสัยชอบวางแผนสำรองไว้เสมอ เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่ผู้เชี่ยวชาญด้านกลไก แต่เธอคือยอดนักยุทธวิธีที่ผมเชื่อใจที่สุด “เลือกเอาเถอะครับอดุลย์” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเฉียบขาด “ระหว่างความจงรักภักดีต่อคนอย่างวิชัย กับการรอดชีวิตออกไปจากที่นี่... คุณคิดว่าพันเอกวิชัยจะแยแสไหมถ้าคุณตายอยู่ในนี้? หรือเขาจะแค่ส่งคนใหม่มาแทนที่คุณเหมือนหมากที่ถูกเขี่ยทิ้ง?” วินาทีนั้นเอง อดุลย์ก็เบนสายตาไปที่ประตูทางเข้าที่ปิดตาย เขาดูเหมือนคนที่กำลังชั่งใจระหว่างนรกตรงหน้ากับสิ่งที่เขากลัวมากกว่านั้น... บางทีเบื้องหลังของพันเอกวิชัยอาจมีอะไรที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าความตายในสุสานนี้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังมาจากอุโมงค์มืดที่อยู่ลึกลงไป เสียงนั้นไม่ได้มาจากทิศทางที่เราเดินมา แต่มันมาจาก 'ใจกลาง' ของวิหาร ซึ่งตามทฤษฎีแล้วไม่ควรมีใครเข้าไปถึงได้เร็วขนาดนี้ “มันสายไปแล้ว...” อดุลย์พึมพำ ใบหน้าของเขาซีดเผือด “พันเอกส่ง 'หน่วยพิเศษ' มาแล้ว... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อกวาดล้าง” รินรดาหันมามองผมด้วยความตกใจ แววตาที่มั่นคงเมื่อครู่เริ่มสั่นไหว เราทั้งคู่รู้ดีว่าถ้าเป็นหน่วยพิเศษที่วิชัยฝึกมา พวกเราไม่มีทางรอดหากต้องปะทะด้วยอาวุธที่มีเพียงน้อยนิด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้เราต้องลืมเรื่องของอดุลย์ไปชั่วขณะ เมื่อผนังศิลาเบื้องหน้าเราสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และหินก้อนยักษ์ที่ปิดทางแยกด้านขวาค่อยๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนอยู่หลังม่านฝุ่นนั้น... บุคคลที่ผมคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน เขาสวมชุดสำรวจชุดเดียวกับคนรักที่จากไปของผม และในมือของเขากำลังถือสิ่งประดิษฐ์โบราณที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับอารยธรรมที่สาปสูญ... “ธาดา... นานแล้วนะที่เราไม่ได้คุยกัน” เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับเงาร่างของชายคนนั้นที่ค่อยๆ ก้าวพ้นเงามืดออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของผมเต้นผิดจังหวะจนแทบหยุดหายใจ บันทึกนักโบราณคดีหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางครั้งนี้ครับ