หลบหนีท่ามกลางสายฝน

“อย่ามองตาเธอ ธาดา!” เสียงตะโกนของรินรดาฉุดรั้งสติผมกลับมาจากห้วงภวังค์ เสียงปืนดังสนั่นก้องหุบเขาพร้อมกับประกายไฟที่แลบผ่านโสตประสาทไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร กระสุนเฉี่ยวไหล่ผมจนเสื้อกาวน์ขาดวิ่นและถากผิวหนังจนแสบร้อน กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นอับชื้นของป่าฝนที่กำลังโหมกระหน่ำในยามวิกาลเริ่มอบอวล หญิงสาวภายใต้ชุดเกราะโบราณที่สวมทับด้วยอุปกรณ์ยุทธวิธีทันสมัยยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสีครามคู่เดิมที่ผมเคยเฝ้ามองในรูปถ่ายเก่าๆ เมื่อห้าปีก่อนคู่นั้น... บัดนี้มันว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึก เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้สังหาร “เธอไม่ใช่คนรักของคุณแล้ว!” รินรดาคว้าแขนเสื้อผมแล้วกระชากอย่างแรง “ถ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็วิ่ง!” ผมกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดที่หัวไหล่กลายเป็นเพียงความรำคาญเมื่อเทียบกับความปวดร้าวในใจ ผมหันหลังกลับ วิ่งฝ่าพงหญ้าที่รกชัฏเข้าไปในความมืดมิดของผืนป่าดิบชื้น สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักราวกับฟ้ารั่วทำให้การมองเห็นกลายเป็นเรื่องยากลำบาก ดินโคลนใต้ฝ่าเท้าลื่นไถลจนผมเซถลาไปหลายครั้ง แต่มือของรินรดายังคงกุมมือผมไว้แน่น เธออาศัยทักษะการแกะรอยและวิศวกรรมที่เฉียบคม นำทางลัดเลาะผ่านซอกหินที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีทางผ่าน เบื้องหลังของเรา เสียงตะโกนสั่งการของพันเอกวิชัยดังแว่วมาตามกระแสลม “ล่าตัวพวกมันมา! เป็นไปได้ขอจับเป็น แต่ถ้าไม่ไหว... ให้ทำลายทิ้งซะ!” คำสั่งนั้นยืนยันว่าวิชัยไม่ได้สนใจในตัวมนุษย์ สิ่งที่เขามองหาคือความลับของ ‘กลไกเงาธรณี’ ที่ซ่อนอยู่ในรหัสพันธุกรรมหรือความทรงจำที่รินรดาอาจจะซ่อนไว้โดยไม่รู้ตัว เราวิ่งมาไกลจนถึงปากถ้ำธรรมชาติแห่งหนึ่ง รินรดาหยุดกะทันหัน เธอหอบหายใจถี่พลางกวาดสายตามองร่องรอยด้านหลัง เธอรีบดึงอุปกรณ์โลหะชิ้นเล็กๆ ออกจากกระเป๋าคาดเอวแล้วฝังมันลงในผนังดินใกล้ปากถ้ำ “คุณธาดา ฟังผมนะ” เธอกระซิบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงความเด็ดเดี่ยว “นั่นไม่ใช่ ‘รินรดา’ คนเดิมที่เสียชีวิตไปแล้ว ร่างกายนั้นถูกดัดแปลงด้วยเทคโนโลยีของอารยธรรมที่สาบสูญ เธอคือ ‘กุญแจ’ ที่พันเอกวิชัยต้องการเพื่อเปิดประตูห้องสมุดใต้ดิน” ผมทรุดตัวลงพิงผนังถ้ำ ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินแรงกาย “แต่สายตาคู่นั้น... รินรดา เธอจำผมไม่ได้เลยจริงๆ หรือ?” “ความทรงจำคือข้อมูลครับ และข้อมูลถูกลบไปแล้ว” เธอหยิบผ้าพันแผลมาพันรอบไหล่ให้ผมอย่างแผ่วเบา “เราต้องหนีไปที่จุดนัดพบที่หุบเขาฝั่งตะวันตก ถ้าเราไปถึงที่นั่นได้ เราอาจมีโอกาสได้รับคำตอบ แต่ตอนนี้... เราต้องรอดจากลูกน้องของวิชัยก่อน” ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจออุปกรณ์ตรวจจับความเคลื่อนไหวในมือของรินรดาที่วูบไหวเป็นสีแดง เส้นสีแดงนับสิบจุดกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้จากทุกทิศทาง พวกมันไม่ได้กำลังไล่ล่าอย่างสะเปะสะปะ แต่มันคือการปิดล้อมอย่างมีแบบแผน “มันรู้ตำแหน่งเรา” รินรดากัดริมฝีปาก “อุปกรณ์ดักฟังของพวกมันล้ำสมัยกว่าที่เราคิด” ผมมองไปที่ปืนพกในมือ สลับกับเศษกระดาษจดบันทึกเกี่ยวกับภาษาโบราณที่ผมพกติดตัวมา “ถ้าเราออกไปทางหน้าถ้ำ เราโดนยิงแน่ แต่ถ้าเราขุดลงไปล่ะ?” “ขุด?” รินรดาเลิกคิ้ว “ตามบันทึกที่ผมถอดรหัสได้เมื่อคืน หุบเขานี้ไม่ได้แค่ถูกสร้างขึ้นบนซากอารยธรรม แต่มันมี ‘เส้นเลือด’... ท่อระบายอากาศและระบบลำเลียงน้ำเสียโบราณที่เชื่อมต่อไปยังใจกลางหุบเขาเงาธรณี ถ้าเราลงไปตรงนี้ เราอาจจะหลุดเข้าไปในที่ที่พวกทหารไม่กล้าตามลงไป” เราไม่มีทางเลือกอื่น เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มใกล้เข้ามาที่ปากถ้ำ รินรดาไม่รอช้า เธอใช้อุปกรณ์วิศวกรรมที่เธอกดเปิดการทำงานขึ้นมา มันส่งเสียงความถี่ต่ำจนหินที่พื้นถ้ำเริ่มสั่นไหว ก่อนที่แผ่นศิลาหนาจะเคลื่อนตัวออก เผยให้เห็นโพรงมืดมิดที่ส่งกลิ่นไอเย็นเยียบของเหล็กและทองแดงออกมา ในวินาทีที่ทหารรับจ้างกลุ่มแรกพุ่งเข้ามาที่ปากถ้ำพร้อมอาวุธครบมือ ผมกับรินรดาตัดสินใจทิ้งตัวลงไปในความมืดโดยไม่หันกลับไปมอง ทว่า ในขณะที่ตัวผมกำลังร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง แสงไฟฉายจากทหารเหล่านั้นสาดเข้ามา ทำให้ผมเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... ผู้หญิงที่สวมเกราะคนนั้น ยืนอยู่หน้าสุดของกองทหาร เธอไม่ได้เหนี่ยวไกปืน แต่กลับชี้มือมาที่ผม นิ้วเรียวยาวของเธอวาดเป็นสัญลักษณ์ประหลาดกลางอากาศ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ผมพบในหน้าสุดท้ายของบันทึกของรินรดาคนเก่า ทันใดนั้นเอง ผนังถ้ำที่ดูเหมือนหินแข็งรอบตัวเราก็เริ่มขยับหมุนวนเหมือนฟันเฟืองขนาดมหึมา เสียงกลไกโบราณคำรามสนั่นราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลหลายพันปี พร้อมกับร่างของพวกเราที่ถูกดูดหายเข้าไปในรอยแยกของมิติที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อน และในความมืดที่ไร้แสงสว่างนั้นเอง เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของรินรดาคนเดิมที่ผมคิดว่าตายไปแล้ว กลับดังขึ้นข้างหูของผมอย่างชัดเจนว่า "ธาดา... อย่าพยายามหาทางกลับออกไป เพราะประตูที่ปิดลงแล้ว... จะไม่มีวันเปิดออกอีกตลอดกาล" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจโบราณสถานไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ