กลางทางแห่งความสับสน

"คุณไม่ได้ถนัดมือขวาไม่ใช่หรือ รินรดา?" เสียงของผมดังก้องอยู่ในโถงทางเดินหินที่เย็นเยียบ คบเพลิงในมือสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะลมหายใจที่หนักหน่วง รินรดาชะงักฝีเท้าลงทันที เธอหันกลับมามองผม แววตาของเธอภายใต้แสงไฟสลัวดูใสซื่อจนน่าประหลาดใจ แต่มันคือความใสซื่อที่ผมเริ่มรู้สึกว่า 'ปรุงแต่ง' เกินไป "ธาดา... คุณพูดเรื่องอะไรคะ?" เธอถามพลางเอียงคอเล็กน้อย มือซ้ายที่เธอเพิ่งใช้หยิบอุปกรณ์ไขกลไกวางลงข้างตัว "ตั้งแต่สมัยที่เรายังศึกษาอยู่ที่มหาวิทยาลัย คุณมักจะบ่นเสมอว่าการใช้มือขวาบังคับเครื่องมือช่างมันเกะกะสายตา คุณเป็นคนถนัดซ้ายโดยกำเนิด แต่ตลอดสามวันที่เราหนีตายออกมาจากซากวิหารนั้น ผมสังเกตเห็นว่าคุณใช้มือขวาทำทุกอย่าง ตั้งแต่จุดไฟ ไปจนถึงการหยิบปืน..." ผมก้าวเข้าไปใกล้เธอหนึ่งก้าว สายตาจดจ้องมองเงาสะท้อนในดวงตาคู่นั้น "รวมถึงรอยแผลเป็นที่หัวไหล่ขวาที่คุณเคยบอกว่าได้มาตอนตกเขาเมื่อห้าปีก่อน... มันหายไปไหนแล้วครับ?" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ หุบเขาเงาธรณีดูเหมือนจะบีบอัดตัวลงรอบข้าง กลิ่นอับชื้นของศิลาโบราณอบอวลอยู่ในอากาศจนผมรู้สึกหายใจติดขัด รินรดายืนนิ่ง ท่าทีที่เคยดูห้าวหาญและว่องไวเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอย่างผิดธรรมชาติ ริมฝีปากของเธอค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ผมเคยตกหลุมรัก "คุณช่างสังเกตสมกับเป็นนักโบราณคดีจริงๆ เลยนะคะ ศ.ดร. ธาดา" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันเรียบเฉยและกังวานขึ้น เหมือนคนละคน "ความตายมันเปลี่ยนแปลงคนได้หลายอย่าง บางทีความเจ็บปวดอาจจะลบเลือนความทรงจำในกล้ามเนื้อไปบ้าง คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือคะ?" "ความตายเปลี่ยนแปลงร่างกายได้ แต่ไม่สามารถลบเลือน 'นิสัย' ที่ฝังรากลึกได้หรอกครับ" ผมขยับมือไปแตะซองปืนที่เอวอย่างระมัดระวัง "คุณเป็นใครกันแน่? แล้วรินรดาตัวจริง... เธออยู่ที่ไหน?" เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าไอเย็นที่โชยมาจากอุโมงค์เบื้องหน้า เธอเดินเข้าหาผมอย่างไม่เกรงกลัว ท่าทางการเดินของเธอมั่นคงและรวดเร็ว ผิดกับรินรดาที่มักจะกะเผลกเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า "รินรดาคนเดิมของคุณน่ะหรือคะ?" เธอหยุดยืนตรงหน้าผม ห่างไปเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมหรือกลิ่นเหงื่อจากการเดินทาง แต่มันเป็นกลิ่นของสารเคมี... กลิ่นของห้องแล็บที่ผมคุ้นเคยจากการขุดค้นในเขตรักษาความปลอดภัยสูงสุด "เธออยู่ที่ที่เธอควรอยู่แล้วล่ะค่ะ... ที่ที่เธอจะกลายเป็น 'กุญแจ' ดอกสำคัญในการไขความลับของอารยธรรมที่สาบสูญไปตลอดกาล" หัวใจของผมเต้นระรัวราวกับกลองรบ ความจริงเริ่มกระจ่างชัดขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจผมมาตลอดหลายปีเรื่องการเสียชีวิตของเธอในตอนนั้น บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในอก พันเอกวิชัยไม่ได้แค่ต้องการสมบัติ เขาต้องการ 'คน' ที่จะนำไปสู่การเปิดประตูปิดตายบานนั้น "คุณเป็นผลผลิตของเขา... เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นเพื่อมาหลอกล่อผม" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "จะเรียกว่าอะไรก็ช่างเถอะค่ะ" เธอขยับยิ้มกว้างขึ้น มือขวาของเธอเลื่อนเข้ามาใกล้ซองปืนของผมอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษ "แต่ตอนนี้ คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไว้ใจ 'รินรดา' คนนี้คนเดียวเท่านั้น เพราะถ้าคุณก้าวออกไปจากเขตนี้โดยไม่มีฉัน... คุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าคนรักของคุณอีกเลย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังทหารนับสิบก็ดังแว่วมาจากอุโมงค์ด้านหลัง แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาเป็นสายตัดผ่านความมืดมิด เสียงตะโกนของพันเอกวิชัยดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำ ทำให้ผมรู้ว่าเวลาที่จะโต้เถียงหมดลงแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ผมหันหลังกลับไปเตรียมตัวเผชิญหน้ากับศัตรู เสียงปลดล็อกปืนจากด้านหลังก็ดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดลงมาบนแผ่นหลังของผมอย่างมั่นคง "วางอาวุธลงเสีย ธาดา" เสียงของ 'รินรดา' เย็นชาและเด็ดขาด "ท่านพันเอกรอพบคุณอยู่ และคุณต้องมีชีวิตอยู่... เพื่อบอกรหัสลับของประตูหินบานนั้นให้เรา" เธอกระซิบข้างหูผม เสียงที่เคยคุ้นเคยบัดนี้กลับกลายเป็นเสียงของยมทูตที่พาผมกลับสู่หลุมพรางที่ไม่มีทางออก ในจังหวะที่ผมตัดสินใจจะชิงไหวชิงพริบ หินแผ่นใหญ่ที่เพดานถ้ำเบื้องบนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษดินและหินร่วงกราวลงมา กั้นกลางระหว่างผมกับกองทหารของวิชัย ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง ในความมืดมิดนั้น ผมรู้สึกได้ถึงมือที่คว้าต้นแขนผมไว้แน่น แรงบีบนั้นแข็งแกร่งจนกระดูกแทบแหลก และเสียงกระซิบที่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงถล่มของถ้ำไม่ได้มาจาก 'รินรดา' เทียมคนนี้ แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นหูที่สุด... เสียงของรินรดาตัวจริงที่ดังมาจากอีกฝั่งหนึ่งของกำแพงหินที่ถล่มลงมา "อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น... อย่าปล่อยให้เขาพาคุณไปที่แท่นบูชา!" ผมเบิกตากว้าง ท่ามกลางวิกฤตที่ยากจะหยั่งถึงนี้ ผมควรจะเชื่อเสียงที่คุ้นเคยในความมืด หรือคนข้างกายที่กำลังลากผมไปสู่กับดักมรณะกันแน่ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางขุดค้นความจริงไปกับบันทึกนักโบราณคดีนะครับ