บันทึกที่หายไป

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้กลไกในผนังนี่บดกระดูกคุณจนแหลกคามือ" เสียงกระซิบของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดที่ผมคุ้นเคยดี มือของเธอที่กำแขนเสื้อผมไว้แน่นเริ่มเย็นเฉียบจนผมสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น เลือดสีเข้มไหลซึมผ่านผ้าพันแผลที่พันไว้ลวกๆ บริเวณสีข้าง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นอับชื้นของศิลาโบราณอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวเราภายในห้องโถงลับที่เพิ่งค้นพบ พันเอกวิชัยและลูกสมุนของเขายังคงอยู่เบื้องหลัง เพียงแค่กำแพงหินศิลาที่สลักลวดลายอสรพิษขวางกั้นไว้ชั่วคราว เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหาทางรอดจาก 'กับดักมรณะ' ที่รินรดาเพิ่งจะไขรหัสออกไปเพียงครึ่งเดียว "ริน คุณต้องประคองสติไว้" ผมพยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยความผิดพลาดในอดีตที่กำลังย้อนกลับมาฉายซ้ำ ภาพของเหตุการณ์ครั้งก่อนที่ผมสูญเสียคนรักไปต่อหน้าต่อตาในอุโมงค์มรณะหวนกลับมาประทัง "ผมอยู่นี่แล้ว บอกผมมา... ข้อมูลสุดท้ายที่ได้จากศิลาจารึกนั่นมันคืออะไร" รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาที่เคยคมกล้าฉายแววพร่าเลือน เธอค่อยๆ ล้วนบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น มันคือแผ่นโลหะขนาดเล็กที่สลักอักขระแปลกประหลาด—อักขระที่ผมใช้เวลาค่อนชีวิตตามหา "ธาดา..." เธอเรียกชื่อผมเบาๆ มือที่สั่นเทาคว้ามือผมไปวางไว้บนแผ่นโลหะนั้น "อย่าไว้ใจ... ใครก็ตามที่อ้างว่ารู้จัก 'ผู้พิทักษ์' จริงๆ แล้ว... กุญแจไม่ได้อยู่ที่การเปิด แต่มันอยู่ที่การทำลาย... พิกัดในนี้คือจุดที่วิชัยไม่มีวันคิดถึง... มันไม่ใช่หุบเขา... แต่มันคือ..." คำพูดของเธอขาดช่วงไปพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆ ปิดลง ลมหายใจที่เคยแผ่วเบาเริ่มติดขัด ร่างของเธอทรุดฮวบลงในอ้อมแขนผม หัวใจของผมเหมือนถูกกระชากออกจากร่าง ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ผมเขย่าตัวเธอเบาๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว "ริน! รินรดา! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!" ผมตะโกนเรียกเสียงหลง ความสุขุมที่ผมยึดถือมาตลอดพังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่า ในวินาทีที่ความสิ้นหวังกำลังครอบงำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังทหารรับจ้างก็ดังขึ้นใกล้เข้ามา กำแพงหินที่ขวางกั้นไว้กำลังถูกแรงระเบิดจากภายนอกกระแทกจนสั่นสะเทือน ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานหิน ผมกัดฟันแน่น ก้มลงมองข้อมูลในมือ—แผ่นโลหะที่รินรดามอบให้ทิ้งทวน มันกำลังเปล่งแสงสีฟ้าจางๆ ออกมา นี่ไม่ใช่แค่บันทึก แต่มันคือแผนผังของกลไกทำลายล้างที่สาบสูญ ทันใดนั้น เสียงของพันเอกวิชัยก็ดังก้องผ่านกำแพงที่ร้าวรานเข้ามา "ศาสตราจารย์ธาดา! ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน ส่งสิ่งที่อยู่ในมือคุณมา แล้วผมจะปล่อยให้คุณมีชีวิตรอดออกไปจากหุบเขาเงาธรณีแห่งนี้!" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ประคองร่างของรินรดาไว้ข้างกาย ผมไม่มีวันยอมให้เครื่องมือที่รินรดาแลกด้วยชีวิตตกไปอยู่ในมือของคนชั่วอย่างวิชัย แต่ในขณะที่ผมกำลังจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับความตาย เสียงหัวเราะแหลมสูงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากความมืดมิดในซอกลึกของห้องโถง ซึ่งควรจะเป็นทางตันที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังรูปปั้นโบราณ ร่างนั้นไม่ใช่ทหารของวิชัย และไม่ใช่ใครที่ผมรู้จัก มันคือชายชราในชุดนักสำรวจยุคเก่าที่ผมเคยเห็นเพียงแค่ในภาพถ่ายบันทึกประวัติศาสตร์ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน "ศาสตราจารย์ธาดา..." ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางส่งยิ้มที่ทำให้ผมต้องขนลุกชัน "ดูเหมือนว่าคุณจะเพิ่งได้รับของขวัญที่อันตรายที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยครอบครองมาเลยนะครับ... และที่แย่ไปกว่านั้นคือ... คนที่ส่งมอบมันให้คุณน่ะ เขาไม่ได้เลือกคุณเพียงเพราะความฉลาด แต่เขาเลือกคุณเพราะเขาต้องการให้คุณเป็น 'เครื่องสังเวย' ลำดับถัดไปของอารยธรรมนี้" ผมชะงักงัน ในมือที่กำแผ่นโลหะไว้แน่น ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจนผิวหนังเริ่มไหม้พอง ขณะที่เสียงระเบิดของวิชัยพังทลายกำแพงเข้ามาเป็นจังหวะเดียวกับที่ชายชราคนนั้นพุ่งตัวเข้ามาหาผมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ในจังหวะที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงแค่ปลายจมูก แผ่นโลหะในมือผมก็สั่นระริกและเริ่มส่งสัญญาณเสียงความถี่สูงที่ทำให้คนทั้งห้องต้องกุมขมับด้วยความเจ็บปวด สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อรินรดาที่ควรจะหมดสติไปแล้ว กลับลืมตาขึ้นโพลง... และเธอก็ไม่ได้จ้องมองไปที่วิชัยหรือผม แต่เธอจ้องมองไปที่ชายชราคนนั้นพร้อมกับกระซิบคำเดียวที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน "ท่านกลับมาแล้ว... แต่ทำไมท่านถึงต้องมาพร้อมกับ 'ความตาย' ของเราด้วยล่ะคะ... ท่านพ่อ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจไปกับบันทึกนักโบราณคดีในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ!