สะพานแขวนแห่งโชคชะตา

"อย่าหันหลังกลับไปมองธาดา! ก้าวขาตามผมมาให้ทัน ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารของก้นเหวนั่น!" เสียงคำรามของพันเอกวิชัยดังแข่งกับเสียงหินถล่มที่ครืนครั่นอยู่เบื้องหลัง ผม—ศ.ดร. ธาดา—กัดฟันแน่น สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นหินจนสะท้านขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจจากการสูญเสียคนรักในอดีตฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพอีกครั้ง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาอาลัยอาวรณ์กับอดีต ความเป็นความตายอยู่ห่างกันเพียงแค่เสี้ยววินาที รินรดาที่วิ่งนำหน้าอยู่ไม่กี่ก้าวชะงักฝีเท้าลงกะทันหันก่อนจะตะโกนสุดเสียง "สะพานนั่น! มันขาดไปครึ่งหนึ่งแล้ว!" เบื้องหน้าของเราคือ 'สะพานแขวนแห่งโชคชะตา' โครงสร้างไม้โบราณที่ร้อยเรียงด้วยเถาวัลย์โลหะประหลาดทอดยาวข้ามหุบเหวที่ไร้จุดสิ้นสุด ทว่าตอนนี้ พื้นไม้ที่เคยแข็งแรงกลับถูกกัดเซาะด้วยกาลเวลาและแรงสั่นสะเทือนจากกลไกทำลายล้างที่วิชัยเป็นคนเปิดใช้งานโดยไม่ตั้งใจ ตัวสะพานส่วนใหญ่ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิด เหลือเพียงเชือกเหล็กกล้าสองเส้นที่ยังคงยึดเหนี่ยวกับเสาหินทรายที่แตกร้าว "เราต้องข้ามไป" ผมตัดสินใจทันที สายตามองผ่านความมืดลงไปเห็นเงาของทหารรับจ้างฝ่ายวิชัยบางส่วนที่ตกลงไปพร้อมกับแผ่นดิน ร่างของพวกเขาร่วงดิ่งลงสู่ความมืดไร้เสียงตอบรับ "คุณบ้าไปแล้วหรือไงธาดา!" วิชัยตะคอกขณะที่เขาชักปืนขึ้นเล็งไปที่หัวใจผม "ถ้าทางผ่านไปไม่ได้ ก็จงเปิดเผยพิกัดของ 'ประตูปิดผนึก' มาซะ! อย่าคิดว่าข้าพเจ้าจะตายไปพร้อมกับคุณ!" ผมหันกลับไปสบตาคนตรงหน้าด้วยความเย็นชา "พันเอก ถ้าคุณอยากได้แผนที่ประตูนั่น คุณก็ต้องรักษาชีวิตผมไว้จนกว่าจะถึงฝั่งโน้น หรือไม่คุณก็ลองเสี่ยงดวงกระโดดข้ามความว่างเปล่าไปดูสิครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงก้อนหินร่วงหล่นลงเหว รินรดาก้าวออกมาขวางระหว่างผมกับวิชัย แววตาของเธอเด็ดเดี่ยวไม่ต่างจากนักรบโบราณ "หยุดขู่กันได้แล้ววิชัย ดูนั่นสิ" เธอชี้ไปยังเชือกโลหะที่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง "กลไกข้างใต้กำลังจะตัดเชือกเส้นสุดท้าย ถ้าคุณยิงเขาตอนนี้ เราทุกคนจบสิ้นกันหมด" วิชัยลดปืนลงอย่างจำนน แต่นิ้วของเขายังคงแตะไกปืน ผมมองไปที่สะพานแขวนที่เหลือเพียงเศษซาก มันไม่ใช่แค่การเดินข้าม แต่มันคือบททดสอบของการทรงตัวและการตัดสินใจที่ผิดพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว "รินรดา ไปก่อน" ผมสั่ง เธอไม่รีรอ เธอพุ่งตัวไปที่เชือกเหล็กกล้า ใช้ทักษะการเคลื่อนที่ที่ฝึกฝนมาอย่างดีเกาะเกี่ยวตัวเข้ากับโครงสร้างที่เหลือ ผมตามหลังเธอไปติดๆ ความร้อนจากกลไกโบราณที่อยู่ใต้ผืนหินแผ่ซ่านขึ้นมาจนเหงื่อกาฬไหลชุ่มแผ่นหลัง ผมพยายามทำสมาธิไม่ให้ภาพทับซ้อนของคนรักที่เคยจากไปกลับมาหลอกหลอน กลางทาง... ลมกระโชกแรงพัดผ่านช่องเหว สะพานแกว่งไกวเหมือนเปลเด็กที่กำลังถูกเขย่าอย่างบ้าคลั่ง เชือกโลหะส่งเสียงเสียดสีกันจนเกิดประกายไฟ "ธาดา! ระวัง!" รินรดาร้องเตือน ทันใดนั้น แผ่นหินยึดเหนี่ยวที่ฝั่งที่เรากำลังจะไปถึงเกิดการทรุดตัวลง เศษหินขนาดมหึมาตกลงมากระแทกกับจุดยึดเชือกด้านหน้าสุดจนขาดสะบั้นสะบัดไปทางผม ผมหลับตาลงเตรียมรับแรงกระแทก แต่แรงกระชากที่แขนกลับดึงผมไว้ "จับแน่นๆ!" เสียงวิชัยตะโกนอยู่ข้างหลัง เขาใช้มือข้างหนึ่งเกาะเชือกไว้แน่น ส่วนอีกข้างคว้าตัวผมไว้ได้ทันอย่างเหลือเชื่อ ทหารรับจ้างผู้กระหายอำนาจคนนี้ กำลังช่วยผมไว้เพราะชีวิตของเขาขึ้นอยู่กับความรู้ของผม เราทุกคนห้อยต่องแต่งอยู่บนอากาศ เบื้องล่างคือความมืดที่รอคอยการกลืนกิน ทุกการขยับคือความเสี่ยง แต่ในจังหวะที่ผมเงยหน้าขึ้นมองฝั่งตรงข้าม ผมกลับเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจหยุดเต้น ไม่ใช่แค่ทหารรับจ้างที่รอดชีวิตมาได้... แต่เป็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนเด่นสง่าอยู่บนขอบผาฝั่งตรงข้าม บุคคลที่ผมมั่นใจว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก มือข้างหนึ่งยื่นออกมาคล้ายจะรอรับเรา แต่ใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทนั้นแสยะยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "นั่น... นั่นคุณรึเปล่า?" ผมหลุดปากถาม เสียงสั่นเครือจนแทบจำไม่ได้ ร่างนั้นไม่ตอบ แต่กลับค่อยๆ หยิบหินทรงสามเหลี่ยมสีดำขลับขึ้นมาวางบนกลไกประตูปิดผนึกที่ผมตามหามาตลอดชีวิต ทันใดนั้น ประตูที่ควรจะถูกปิดตายมานับพันปีกลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังสนั่นก้องอยู่ในหัวของผมราวกับคำสาปแช่งที่เพิ่งเริ่มต้น รินรดากรีดร้องเมื่อเชือกที่เธอยึดอยู่ขาดสะบั้นลง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจไปกับบันทึกนักโบราณคดีในทุกๆ ตัวอักษรนะครับ!