แผนที่ดวงดาว

"อย่าขยับปลายกระบอกปืนนั่นมาใกล้แท่นหินนี่อีกเด็ดขาด พันเอก... ถ้าคุณไม่อยากให้กลไกทำลายตัวเองฝังร่างเราทุกคนไว้ใต้ภูเขานี้" เสียงของ ศ.ดร. ธาดา เยือกเย็นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องโถงใต้ดินลึกหกสิบเมตร แสงจากคบเพลิงเคมีที่รินรดาสะพายไว้ส่องให้เห็นคราบฝุ่นบนใบหน้าของเธอที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธขึ้ง มือของเธอวางอยู่บนคันโยกศิลาที่สลักลวดลายดวงดาวอันวิจิตรพิสดาร ขณะที่พันเอกวิชัยยืนจังก้าอยู่เบื้องหลังพร้อมปืนลูกซองยาวที่เล็งตรงไปยังจุดสำคัญของกลไก พันเอกวิชัยหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย "ศาสตราจารย์... คุณก็น่าจะรู้ว่าคำขู่ของคุณมันไร้ผลสำหรับคนที่เอาชีวิตมาทิ้งไว้ในหลุมศพแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามา บอกผมมา แผนที่ดวงดาวนั่นอยู่ที่ไหน? หรือต้องให้ผมเอาเลือดของคุณไปล้างตัวอักษรพวกนั้นให้มันปรากฏขึ้นมา?" ธาดาไม่ได้หันไปมอง เขาจ้องมองภาพสลักรูปกลุ่มดาวที่เรียงตัวแปลกประหลาดบนเพดานถ้ำ ความรู้สึกผิดในใจแล่นเข้ามาซ้ำเติมเหมือนทุกครั้งที่เขาเผชิญหน้ากับความตายของอดีตคนรัก ภาพเหตุการณ์ที่เคยสูญเสียเธอไปในกับดักอารยธรรมมัวร์กำลังซ้อนทับกับความเสี่ยงในครั้งนี้ "รินรดา..." ธาดากระซิบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากผนัง "คุณจำตำแหน่ง 'ดาวมฤตยู' ในตำนานที่สลักไว้บนผนังวิหารเมื่อบทที่แล้วได้ไหม?" รินรดาที่ยืนอยู่ใกล้แท่นควบคุมสูดหายใจลึก เธอใช้ปลายนิ้วสัมผัสร่องลึกของอักษรภาพ "จำได้ค่ะ... มันไม่ได้เป็นแค่ดาว มันคือจุดเชื่อมต่อของแรงโน้มถ่วงที่คนโบราณเชื่อว่าใช้เปิดประตูมิติ" "ถูกต้อง" ธาดากล่าวพลางขยับมือเข้าหาแท่นศิลาอย่างแผ่วเบา "พันเอกครับ คุณต้องการอาวุธ... แต่สิ่งที่คุณกำลังจะได้รับมันไม่ใช่ดินปืนหรือดาบ แต่มันคือการหักเหของดวงดาวที่อาจทำให้เมืองทั้งเมืองนี้กลายเป็นธุลีในพริบตา" พันเอกวิชัยก้าวเข้ามาประชิดตัวธาดา กลิ่นดินปืนและเหงื่อโชยเข้าจมูกของศาสตราจารย์ "อย่ามาทำเป็นพูดจาหรูหรา ผมไม่สนใจดาราศาสตร์ ผมสนใจอำนาจ ขยับไป! ให้คนของผมทำงาน" ทันใดนั้น ธาดาก็ตัดสินใจกดลงไปที่จุดศูนย์กลางของกลุ่มดาวสลัก พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนรุนแรงจนทุกคนเสียหลัก เสียงกลไกเฟืองเหล็กกล้าโบราณขบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับยักษ์กำลังตื่นจากหลุมศพ แสงสีฟ้าอ่อนจางๆ เริ่มเปล่งประกายออกมาจากร่องสลักดวงดาว มันไม่ได้ส่องสว่างแค่ผนัง แต่มันสะท้อนออกมาจากดวงตาของรูปปั้นยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง "เกิดอะไรขึ้น!" พันเอกวิชัยตวาดพลางถอยหลังด้วยความตกใจ ขณะที่ผนังห้องโถงค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นแผนที่ดวงดาวสามมิติที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ มันแสดงให้เห็นเส้นทางของดาวเคราะห์ที่ไม่เคยมีในตำราดาราศาสตร์สมัยใหม่ ธาดาจ้องมองภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าด้วยความทึ่ง แม้แต่หัวใจที่เข้มแข็งของเขายังเต้นรัว "นั่นไง... มันไม่ได้อยู่บนท้องฟ้า แต่มันเชื่อมโยงกับจุดพิกัดในมหาสมุทรทั่วโลก หากเราถอดรหัสนี้ได้ เราจะรู้ว่าอารยธรรมที่สาบสูญไม่ได้หายไปไหน แต่เขากำลังรอสัญญาณจาก 'ดาวมฤตยู' เพื่อกลับมาอีกครั้ง" รินรดาสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ เธอคว้าแขนธาดาไว้ "อาจารย์คะ ดูที่ฐานของแผนที่นั่น... รหัสตัวเลขพวกนั้น มันไม่ใช่ภาษานักปราชญ์ แต่มันคือรหัสล็อกของระเบิดแรงดันสูงที่ใครบางคนแอบมาติดตั้งไว้ก่อนหน้าเรา!" ธาดาหน้าถอดสีทันที เขาหันไปจ้องมองพันเอกวิชัยที่ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาสมบัติพันเอก... คุณถูกส่งมาเพื่อ 'ทำลาย' หลักฐานทั้งหมดนี้ทิ้ง ใช่ไหม?" พันเอกวิชัยลดปืนลงช้าๆ แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้น "คุณฉลาดมากศาสตราจารย์ แต่น่าเสียดาย... ในโลกที่เต็มไปด้วยความลับ ความจริงบางอย่างก็ไม่ควรถูกเปิดเผย" เขากดรีโมทในมือ ทันใดนั้นเสียงบี๊บถี่รัวก็ดังขึ้นจากซอกหินรอบทิศทาง แผนที่ดวงดาวที่เคยสวยงามเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลาย กลายเป็นเสียงของกลไกมรณะที่ทำงานพร้อมกัน ประตูทางออกหลักเลื่อนปิดลงช้าๆ พร้อมกับกระแสไฟฟ้าสถิตที่พุ่งพล่านไปทั่วห้องจนอากาศหนาทึบด้วยโอโซน ธาดาคว้ามือรินรดาไว้แน่น ทั้งคู่มองดูเส้นทางที่ถูกปิดตาย ท่ามกลางภาพดวงดาวที่กำลังดับแสงลงทีละดวง พันเอกวิชัยหัวเราะร่าขณะถอยไปยังช่องลับที่เตรียมไว้ แต่ก่อนที่เขาจะหายไป ประตูที่ปิดสนิทกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจาก 'บางอย่าง' ที่พยายามพังเข้ามาจากอีกฝั่งของกำแพง ไม่ใช่ทหารรับจ้าง ไม่ใช่กับดัก... แต่มันคือเสียงร้องโหยหวนที่คุ้นเคย เสียงของหญิงสาวที่ธาดาเชื่อว่าตายไปแล้วนับสิบปี ดังออกมาจากหลังกำแพงหินที่กำลังจะถล่มลงมา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับไปกับบันทึกนักโบราณคดีนะครับ