รหัสลับในก้อนหิน

"อย่าเพิ่งขยับริน! ถ้าคุณดึงคันโยกนั้นลงมาอีกมิลลิเมตรเดียว พวกเราทั้งหมดจะกลายเป็นศพเฝ้าสมบัติอยู่ในผนังถ้ำนี่ทันที" เสียงของผมดังก้องไปทั่วโถงหินที่อับชื้นและมืดสลัว รินรดาชะงักมือที่กำลังแตะลงบนคันโยกศิลาสีดำสนิท ดวงตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ภายใต้สถานการณ์วิกฤต เธอค่อยๆ ถอนมือออกช้าๆ ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่ตั้งคำถาม "อาจารย์ธาดา ดูนี่สิครับ" เธอกระซิบ พลางชี้ไปที่รอยแยกบนผนังหินที่อยู่ติดกับคันโยก "มันไม่ใช่แค่กลไกธรรมดา แต่มันคือการคำนวณตำแหน่งดวงดาวที่ถูกสลักไว้ด้วยวิธีที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา" ผมก้าวเข้าไปใกล้ แสงจากตะเกียงเจ้าพายุสะท้อนกับละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้าง ผมเบาใจลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าไม่มีกับดักกลไกกระตุ้นในทันที ผมใช้ปลายนิ้วสัมผัสไปตามร่องหินที่แกะสลักเป็นรูปกลุ่มดาวที่ไม่มีอยู่บนแผนที่ดวงดาวปัจจุบัน รอยสลักเหล่านั้นไม่ได้นูนขึ้นมา แต่เป็นการฝังแร่บางอย่างที่เรืองแสงจางๆ เมื่อได้รับความร้อนจากร่างกายมนุษย์ "นี่ไม่ใช่รหัสผ่านเพื่อเปิดประตูธรรมดา แต่มันคือจิ๊กซอว์ทางดาราศาสตร์" ผมพึมพำขณะที่หัวใจเริ่มเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น "พันเอกวิชัยกำลังไล่ตามเรามาติดๆ ถ้าเราไม่ไขรหัสนี้ก่อนที่เขาจะมาถึง เราจะไม่มีวันได้เห็นสิ่งที่อยู่ในใจกลางนครแห่งนี้อีกเลย" "อาจารย์... ฟังนั่น" รินรดาหุบปากฉับ พลางเอียงหูฟังเสียงที่แว่วมาจากอุโมงค์เบื้องหลัง มันไม่ใช่เสียงลม หรือเสียงสัตว์ป่า แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่เป็นระเบียบเกินกว่าจะเป็นนักสำรวจทั่วไป เสียงของพันเอกวิชัยลอยมากระทบประสาทสัมผัส "ธาดา! ผมรู้ว่าพวกคุณอยู่แถวนี้ อย่าพยายามตุกติกกับสมบัติของบรรพบุรุษนักเลย ถ้าไม่อยากให้ลูกน้องผมต้องใช้วิธีรุนแรง ก็ออกมามอบตัวซะดีๆ" ผมกัดฟันกรอด ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีตที่พรากคนรักไปจากผมพุ่งขึ้นมาในหัว ราวกับมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ผมไม่มีวันยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยที่นี่ ผมหันไปหารินรดาด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว "ริน คุณจำสัญลักษณ์รูป 'ดวงตาแห่งเงาธรณี' ที่เราพบบนผนังชั้นแรกได้ไหม?" เธอพยักหน้า "จำได้ค่ะ มันคือจุดศูนย์กลางของวงกลมที่ล้อมรอบกลุ่มดาวทั้งหมด" "นั่นไม่ใช่ดวงตา แต่มันคือ 'กุญแจ' ครับ" ผมกล่าวพลางหยิบตราประทับทองเหลืองที่เก็บกู้มาจากห้องสมุดใต้ดินก่อนหน้านี้ออกมา มันคือวัตถุเพียงชิ้นเดียวที่เรามี และผมเคยคิดว่ามันเป็นเพียงของตกแต่ง "คุณจำทิศทางที่เข็มทิศหมุนผิดปกติก่อนที่เราจะเข้ามาที่นี่ได้ใช่ไหม? ลองเอาตรานี้กดลงไปตรงกลางรูปดวงตา แล้วบิดไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสามองศา" รินรดาไม่รอช้า เธอประคองตราประทับลงบนรอยสลักอย่างแม่นยำ ราวกับศัลยแพทย์กำลังผ่าตัดหัวใจ จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของพันเอกวิชัยดังใกล้เข้ามาจนแทบจะถึงหน้าห้องโถง แสงไฟฉายจากกลุ่มทหารรับจ้างเริ่มสาดส่องเข้ามาในความมืด "ผมเห็นพวกมันแล้ว!" เสียงตะโกนของลูกน้องวิชัยดังขึ้น พร้อมกับเสียงกระชากลูกเลื่อนปืน "เร็วเข้า ริน!" ผมตะโกนลั่น รินรดาบิดตราประทับแรงขึ้นจนกล้ามเนื้อแขนของเธอเกร็ง เสียงกลไกเฟืองยักษ์ภายใต้พื้นหินเริ่มทำงาน มันไม่ใช่เสียงการทำงานของหินครูดหิน แต่มันคือเสียงกังวานของโลหะที่หมุนวนผ่านกาลเวลามานับพันปี ผนังหินเบื้องหน้าของเราไม่ได้เลื่อนเปิดออก แต่กลับ 'จม' หายเข้าไปในมิติที่มองไม่เห็น ทิ้งไว้เพียงทางผ่านที่สว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าครามลึกลับ "ไป!" ผมคว้าข้อมือรินรดาแล้วพุ่งตัวเข้าไปในอุโมงค์นั้นทันที ขณะที่วิชัยและทหารของเขากรูเข้ามาในห้องโถง ทว่า ในวินาทีที่ผมก้าวผ่านพ้นธรณีประตูนั้นเอง ผมหันกลับไปมองเบื้องหลัง สิ่งที่ผมเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... วิชัยไม่ได้หยุดตามเรามา แต่เขากลับยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความโกรธแค้น แต่มันคือความพึงพอใจราวกับว่าเขากำลังรอคอยให้เราเป็นคนเปิดทางให้เขาอย่างนั้นแหละ และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้น คือสิ่งที่กำลังคลานออกมาจากความมืดที่อยู่เบื้องหลังกลุ่มทหารรับจ้าง... มันไม่ใช่คน แต่มันคืออสุรกายหินที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ซึ่งถูกผนึกไว้ในหินมานานนับพันปี บัดนี้ ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงฉาน และมันกำลังจ้องมองมาที่เราทั้งสองคน ประตูศิลากำลังเริ่มเคลื่อนที่ปิดตายลง และผมรู้ดีว่า... ต่อให้เราจะรอดพ้นจากพันเอกวิชัยได้ แต่สิ่งที่รอเราอยู่ในอุโมงค์เบื้องหน้านี้ อาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายหลายเท่าตัว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับแห่งหุบเขาเงาธรณีไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ