การใช้กลไกโบราณ

เสียงฝาทองคำหนักอึ้งครูดไปกับพื้นหินแกรนิตดังสนั่นก้องห้องสมุดใต้พิภพ กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษโบราณอายุหลายพันปีผสมผสานกับกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งจนน่าอึดอัด ศ.ดร. ธาดา หอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ขณะที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่แผงกลไกรูปทรงวงกลมซ้อนกันเจ็ดชั้นบนแท่นหิน ตรงหน้าเขาคือร่องรอยของอารยธรรมที่สาบสูญ แต่วินาทีนี้มันคือกุญแจดอกเดียวที่จะช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ "ดร.ธาดา ทางนั้นเริ่มสั่นสะเทือนแล้วครับ แรงระเบิดเมื่อครู่คงทำให้โครงสร้างอุโมงค์ชั้นบนทานไม่ไหวอีกต่อไป" เสียงทุ้มต่ำแต่ร้อนรนของรินรดาเอ่ยเตือน นางกำลังใช้ปืนพกลั่นกระสุนคุมเชิงอยู่ตรงบันไดวนเบื้องล่าง แสงไฟจากคบเพลิงสาดสะท้อนเงาร่างของนางให้ทาบทับไปกับผนังหินสลักรูปอสรพิษพันคบเพลิง ดวงตาของเריนรดาดุดันและเด็ดเดี่ยว แม้ปลายนิ้วที่กำด้ามปืนจะสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าก็ตาม ธาดาไม่ตอบคำถามนั้น เขากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดเก่าๆ ที่เคยกัดกินหัวใจเมื่อครั้งสูญเสียคนรักจากการสำรวจถ้ำมรณะที่กัมพูชาผุดวาบขึ้นมาในมโนสำนึกอีกครั้ง มันคือความทรงจำสีเลือดที่เขาปฏิญาณตนไว้ว่าจะไม่มีวันปล่อยให้มันเกิดขึ้นซ้ำรอยเด็ดขาด ดวงตาคมกริบกวาดมองอักขระโบราณที่สลักอยู่บนวงแหวนกลไกแต่ละวง สมองระดับปริญญาเอกด้านภาษาศาสตร์และโบราณคดีประเมินความสัมพันธ์ของตัวอักษรอย่างรวดเร็ว *ไม่ใช่แค่รหัสเปิดประตู... แต่นี่คือสมการคณิตศาสตร์ที่อิงตามวัฏจักรดวงดาว* ธาดาคิดในใจ ที่ด้านนอกห้องสมุด เสียงฝ่าเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังใกล้เข้ามา พันเอกวิชัยและกองกำลังทหารรับจ้างของมันกำลังไล่ล่าพวกเขามาติดๆ เสียงตะโกนสั่งการเป็นภาษาต่างชาติแว่วมาตามโถงทางเดินหิน เป็นสัญญาณเตือนว่าพวกเขาเหลือเวลาอีกไม่ถึงสามนาที ก่อนจะถูกต้อนให้จนมุมในสุสานแห่งนี้ ธาดาหลับตาลงชั่วพริบตา ปัดกวาดความกลัวออกไปจากห้วงคิด ปล่อยให้สัญชาตญาณนักโบราณคดีเข้าควบคุม นิ้วมือเรียวยาวที่ผ่านการสัมผัสวัตถุโบราณมานับไม่ถ้วนเอื้อมไปแตะที่วงแหวนวงแรก สัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกของโลหะผสมที่กาลเวลาไม่อาจกัดกร่อน คลิก! เสียงกลไกภายในกำแพงขยับตัวด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล หินแกะสลักรูปเทพเจ้าโบราณค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นกลไกเฟืองทองเหลืองขนาดมหึมาที่ยังคงทำงานได้อย่างน่าอัศจรรย์ แรงลมเย็นยะเยือกพัดกรรโชกออกมาจากช่องว่างที่เพิ่งเปิดออก กลิ่นอายของอากาศบริสุทธิ์จากภายนอกหุบเขาโชยปะทะใบหน้า "เราเจอทางออกแล้วรินรดา!" ธาดาร้องบอก เสียงของเขาเจือความหวัง ทว่า ในวินาทีที่วงแหวนวงสุดท้ายกำลังจะเข้าล็อก เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าห้องสมุด "จับพวกมันไว้! อย่าให้ใครรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!" เสียงของพันเอกวิชัยคำรามก้อง พร้อมๆ กับเสียงปืนกลสั้นที่แผดเสียงคำรามสะท้อนก้องห้องหิน กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวหัวไหล่ของธาดาไปปักเข้ากับผนังหินด้านหลังจนสะเก็ดหินกระจาย รินรดาไม่รอช้า นางหันปากกระบอกปืนยิงตอบโต้เพื่อคุ้มกันให้ธาดาหมุนกลไกตัวสุดท้ายให้สมบูรณ์ "เร็วเข้าครับ ดร.ธาดา! พวกมันมาถึงแล้ว!" รินรดาร้องตะโกนสุดเสียงขณะเปลี่ยนซองกระสุนนัดใหม่ด้วยความคล่องแคล่ว นางยิงสกัดทหารรับจ้างคนแรกที่วิ่งพ้นโค้งบันไดล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น เลือดสีเข้มไหลนองพื้นหินเก่าแก่ ธาดาขบกรามแน่น แรงกดดันมหาศาลโถมทับ เขารู้ดีว่าหากบิดวงแหวนนี้ผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว กลไกทำลายตัวเองที่ซ่อนอยู่จะทำงาน และพวกเขาทั้งคู่จะถูกฝังกลบอยู่ใต้ซากหินนับพันตันชั่วนิรันดร์ นิ้วมือของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อจนลื่น แต่ดวงตาคู่นั้นกลับแน่วแน่มั่นคง เขาออกแรงกดวงแหวนวงที่เจ็ดลงไปตรงร่องพอดีเป๊ะ! ครืนนนนนนน! พื้นห้องสมุดทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม กำแพงหินด้านหลังแท่นบูชาเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นปากอุโมงค์ลับที่ทอดยาวออกไปสู่หน้าผานอกหุบเขาเงาธรณี แสงตะวันยามบ่ายสาดส่องเข้ามาเป็นลำแสงสีทองสวยงาม ตัดกับความมืดมิดภายในห้องสมุดอย่างสิ้นเชิง "ไปครับ!" ธาดาคว้าแขนของรินรดา หมายจะดึงเธอก้าวเข้าไปในช่องทางลับนั้น แต่ทว่า... ก่อนที่เท้าของรินรดาจะก้าวพ้นธรณีประตู ลูกกระสุนปืนไรเฟิลเจาะเกราะนัดหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง ปักทะลุกระเป๋าเป้ด้านหลังของรินรดาอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้เธอกระเด็นถอยหลังหลุดจากอ้อมแขนของเขา "รินรดา!" ธาดาร้องลั่นด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รินรดาล้มลงไปนอนกับพื้นหิน เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมเปื้อนเสื้อผ้าด้านหลัง เธอยิ้มเจื่อนๆ ให้เขา ใบหน้าซีดเผือดแต่แววตายังคงเด็ดเดี่ยว "ไปเถอะครับ... อย่าให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า..." ธาดาหันขวับกลับไปมองที่ทางเข้าห้องสมุด ร่างสูงใหญ่ของพันเอกวิชัยก้าวพ้นความมืดเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าที่มีแผลเป็น มือขวาของมันถือปืนไรเฟิลติดลำกล้องเล็งตรงมาที่ศีรษะของเขา ทว่าสิ่งที่ทำให้ธาดาต้องชะงักงันและหัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่รอยยิ้มของศัตรู... แต่เป็นบุคคลที่ยืนอยู่ข้างกายพันเอกวิชัยต่างหาก ชายหนุ่มในชุดสนามทหารรับจ้าง ถอดหมวกเหล็กออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ธาดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ใบหน้าที่ควรจะตายไปพร้อมกับซากอารยธรรมในทะเลทรายเมื่อสามปีก่อน... คนรักเก่าที่เขาฝังใจมาตลอดกาล "เซอร์ไพรส์ไหมครับ ดร.ธาดา... ดูเหมือนว่าความลับของหุบเขาแห่งนี้ จะมีค่ามากกว่าชีวิตของพวกคุณสินะครับ" เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความแค้นฝังหุ่น ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางขุดค้นความจริงไปกับบันทึกนักโบราณคดีนะครับ