กวาดซื้อเหมืองแร่เวทมนตร์

“ราคาเสนอซื้อของท่านคือสามพันล้านเหรียญทอง... แต่ข้าขอปฏิเสธ ท่านกรณ์ นี่คือเหมืองแร่เวทมนตร์เพียงแห่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในอาณาจักร กิลด์ของผมไม่อาจขายสมบัติชิ้นสุดท้ายนี้ให้ใครได้!” เสียงตะคอกของ ‘คุณชายเจตน์’ ดังก้องไปทั่วห้องโถงกิลด์หรูหรา ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและทิฐิที่ถูกท้าทายกลางที่ประชุมลับ ท่ามกลางสายตาของเหล่าพ่อค้าและเจ้าของสัมปทานเหมืองแร่นับสิบชีวิตที่นั่งล้อมวงกันอยู่อย่างเงียบเชียบ กรณ์ ผู้ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้อย่างใจเย็น กวาดสายตามองคนเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกสมเพช เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ แต่เขากลับค่อยๆ ปลดกระดุมสูทราคาแพงออก แล้ววาง ‘บัตรสีดำสนิท’ ที่แผ่ไอเย็นเยือกออกมาลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก “สามพันล้านเหรียญทองมันคือราคาของเมื่อวานนะครับคุณชายเจตน์” กรณ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ “แต่สำหรับวันนี้... ผมเสนอราคาใหม่” “ราคาอะไร! ต่อให้มึงเสนอหมื่นล้าน กูก็ไม่ขาย!” เจตน์คำราม สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นด้วยความแค้นที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่ถูกกรณ์หักหน้าในสงครามกิลด์ครั้งก่อน กรณ์ไม่ได้สนใจคำผรุสวาท เขาหันไปสบตากับ ‘มินา’ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอส่งยิ้มบางๆ ให้เขา เป็นรอยยิ้มที่บอกว่า ‘ลุยได้เลย’ มินาคือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้ในวันที่เขาล้มละลาย และวันนี้ เธอจะเป็นพยานในวันที่เขากลับมาครองโลก “ผมไม่ขอซื้อแค่เหมืองของคุณครับ แต่ผมจะซื้อสัมปทานแร่เวทมนตร์ ‘ทั้งหมด’ ในอาณาจักรนี้” กรณ์เอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนเข้าไปในหัวใจของทุกคนในห้อง สิ้นคำนั้น เสียงฮือฮาดังขึ้นระงม บรรดาเจ้าของสัมปทานเหมืองรายอื่นๆ ต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก พวกเขารู้ดีว่าหากกรณ์ผูกขาดแร่เวทมนตร์ได้ ทุกกิลด์ในเกมนี้จะต้องก้มหัวให้เขาในฐานะผู้คุมทรัพยากรต้นน้ำเพียงหนึ่งเดียว “แกมันบ้าไปแล้ว!” เจตน์หัวเราะร่วนอย่างบ้าคลั่ง “แร่เวทมนตร์เป็นดั่งเลือดของอาณาจักร ใครจะยอมขายให้แกคนเดียววะ? พวกเราทุกคนที่นี่จะรวมตัวกันต่อต้านแก!” กรณ์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่กดนิ้วลงบนบัตรดำที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทุกคนในห้อง พร้อมกับตัวเลขมหาศาลที่เด้งขึ้นมาจนน่าตกใจ [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบคำสั่งซื้อสิทธิ์การเช่าและสิทธิการทำเหมืองแร่เวทมนตร์ทั่วอาณาจักรอาเธอร์...] [ยอดชำระ: 50,000,000,000 เหรียญทอง] [สถานะ: ยืนยันการชำระเงินสำเร็จ!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดัง ‘ตึ้ง!’ ดังก้องไปทั่วโถงประชุมราวกับเสียงประกาศิตจากพระเจ้า ทุกสายตาเบิกโพลงเมื่อเห็นหน้าต่างระบบแสดงสถานะความเป็นเจ้าของที่เปลี่ยนเป็นชื่อ ‘กรณ์’ เพียงผู้เดียว “ห้าหมื่นล้านเหรียญทอง...” ใครบางคนพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ “นั่นมันงบประมาณของอาณาจักรทั้งปีเลยไม่ใช่หรือไง?” เจตน์เข่าทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกค้างอย่างไร้วิญญาณ ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เขาสั่งสมมาพังทลายลงในพริบตา เมื่อเขารู้ตัวว่าจากนี้ไป กิลด์ของเขาไม่มีแม้แต่เศษแร่ไปใช้ผลิตอาวุธให้ลูกกิลด์ หากไม่ได้รับอนุญาตจากชายตรงหน้า “คุณชายครับ” กรณ์ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้แล้วโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเจตน์ “ชีวิตที่เหลือของคุณในเกมนี้ ต่อจากนี้ไปจะไม่มีคำว่า ‘กิลด์มาสเตอร์’ อีกต่อไป เพราะผมเพิ่งซื้อสิทธิ์การเข้าถึงทรัพยากรทุกอย่างที่คุณมีไว้หมดแล้ว... รวมไปถึงบ้านพักตากอากาศและที่ดินที่กิลด์ของคุณเช่าอยู่ด้วย” กรณ์หันหลังเดินกลับมาหามินา เขาหยิบเสื้อคลุมมาคลุมไหล่ให้ภรรยาด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะหันไปประกาศก้องต่อหน้าทุกคน “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครที่ต้องการแร่เวทมนตร์ ต้องมาลงทะเบียนต่อหน้าภรรยาของผมเท่านั้น และราคา... จะขึ้นอยู่กับว่าพวกคุณเคย ‘ทำอะไรไว้’ กับเราในอดีต” ในขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความพ่ายแพ้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารรักษาพระองค์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดเกราะทองคำที่เป็นสัญลักษณ์ของ ‘ราชา’ เขาก้าวเข้ามาท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้ากรณ์แล้วก้มศีรษะให้เล็กน้อย “ฝ่าบาท... พวกเขามาถึงแล้ว ท่านกรณ์... ถึงเวลาที่ท่านต้องเลือกว่าจะเก็บกวาดขยะเหล่านี้ทิ้ง หรือจะให้พวกเขาเป็นเบี้ยล่างให้ท่านไปตลอดกาล” กรณ์ยิ้มที่มุมปาก มือหนึ่งกระชับมือมินาไว้แน่น ส่วนอีกมือหยิบบัตรดำขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ขณะที่ประตูด้านหลังเปิดออก เผยให้เห็นกองทัพกิลด์คู่ปรับที่มาพร้อมกับอาวุธครบมือ... แต่ทว่า ทุกคนกลับทิ้งอาวุธลงพื้นเมื่อเห็นตราประทับประจำตัวกษัตริย์ในมือของกรณ์ การเดินทางที่แท้จริงเพื่อยึดบัลลังก์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!