หน้าชาทั้งท้องพระโรง

เสียงเหล็กกล้ากระทบพื้นหินอ่อนในท้องพระโรงดังสนั่นก้องกังวาน ราวกับเสียงกิโยตินที่เพิ่งตัดผ่านความเย่อหยิ่งจองหองของราชวงศ์ลงมาอย่างไรอย่างนั้น "องค์ชาย... องค์ชายรอง... ทรงคุกเข่าลงแล้วจริงๆ หรือนี่!" เสียงกระซิบกระซาบของเหล่าขุนนางนับร้อยชีวิตดังระงมขึ้นทันที ประหนึ่งผึ้งแตกรัง สายตาทุกคู่ต่างเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า ภาพที่พวกเขากำลังเห็นตรงหน้าไม่ใช่ภาพฝัน องค์ชายผู้เคยเชิดหน้าชูตาและเหยียบย่ำผู้คนใต้หล้า บัดนี้กลับต้องทรุดกายลงคุกเข่าราบคาบอยู่เบื้องหน้าสามัญชนที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ตกอับ กรณ์ยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างที่สั่นเทาของคู่ปรับตัวฉกาจด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี ภายใต้ชุดเกราะหรูหราที่ประดับด้วยอัญมณีมูลค่ามหาศาลซึ่งซื้อมาด้วยระบบบัตรดำทلاستอร์ ร่างกายของเขายังคงแผ่บรรยากาศกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างต่อเนื่อง ข้างกายของเขา มินา ยืนสงบนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความสง่างาม มือเรียวบางเอื้อมมาจับชายเสื้อของกรณ์ไว้เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและยืนยันว่าเธอจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ไม่ว่าจะในวันที่กัดก้อนเกลือด้วยกัน หรือในวันที่พวกเขากำลังเหยียบย่ำบัลลังก์ของอาณาจักรนี้ไว้ใต้ฝ่าเท้า "เงยหน้าขึ้นสิครับ องค์ชายเจตน์..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในท้องพระโรงให้ดิ่งลึกลงไปอีกระดับ กรณ์จงใจเน้นคำว่า 'องค์ชาย' ด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันชัดเจน "ท่านบอกไม่ใช่หรือครับว่า อำนาจเงินและระบบของผมมันเป็นแค่ของเล่นเด็ก? แต่วันนี้... ทำไมคนที่กำลังหมอบกราบอยู่แทบเท้าของเด็กคนนี้ ถึงกลายเป็นท่านไปได้ล่ะครับ?" องค์ชายเจตน์หรืออดีตคุณชายเจตน์จากโลกจริง กัดริมฝีปากจนเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาตามมุมปาก ความแค้น ความอับอาย และความหวาดกลัวตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ในโลกจริงเขาคือทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมความเหนือกว่าทุกอย่าง แต่เมื่อก้าวเข้ามาในโลกเกมออนไลน์ต่างโลกแห่งนี้ เขากลับถูกพลังเงินสดไร้ขีดจำกัดของกรณ์ตบหน้าฉาดใหญ่จนไม่เหลือชิ้นดี "แก... ไอ้กรณ์... แกมันแค่พวกโกงระบบ!" เจตน์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสดด้วยเส้นเลือดฝอยจ้องมองกรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "โกงหรือครับ?" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างอันตราย "ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยทุนนิยมและระบบเกมแห่งนี้ กฎมีไว้สำหรับผู้ที่มีกำลังจ่ายมากที่สุดต่างหากครับ และบังเอิญว่าวงเงินในบัตรของผม... มันดันซื้อได้กระทั่งบัลลังก์ที่ท่านกำลังนั่งอยู่นี่เสียด้วยสิ" บนบัลลังก์ทองคำเบื้องบน พระราชาแห่งอาณาจักรซึ่งใบซีดเผือดราวกระดาษ ทรงนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนยอดบัลลังก์ พระหัตถ์ที่กำพนักเก้าอี้สั่นระริก พระองค์ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากช่วยบุตรชายของตนเอง เพราะเมื่อครู่ที่ผ่านมา ระบบการเงินของอาณาจักรถูกกรณ์กว้านซื้อหนี้สินทั้งหมดและสั่งอายัติคลังหลวงในเวลาเพียงแค่สามวินาที! อำนาจที่แท้จริงในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่กษัตริย์ผู้ครองนครอีกต่อไป แต่อยู่ในมือของชายหนุ่มผู้ถือบัตรสีดำสนิทที่ปราศจากวงเงินจำกัดผู้นี้ "กรณ... กรณ์ โปรดไว้ชีวิตลูกข้าด้วยเถิด!" เสียงแหบพร่าของพระราชาดังขึ้นอย่างหมดสภาพ พระองค์ทรงตัดสินใจยอมลดศักดิ์ศรีทั้งหมดลง เพื่อแลกกับการรักษาชีวิตของทายาทเพียงคนเดียว "ทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งของอาณาจักร... ดินแดนทางเหนือ... ข้า ยกให้เจ้าหมดเลย ขอเพียงแค่..." "ของพวกนั้น... ผมไม่ได้สนใจตั้งแต่แรกแล้วครับ ฝ่าบาท" กรณ์ตัดบทอย่างเยือกเย็น สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบท้องพระโรงที่เหล่าขุนนางต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบลงกับพื้นตามๆ กัน เพื่อแสดงความภักดีต่อกระเป๋าเงินอันไร้ก้นบึ้งของเขา "สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่แค่ที่ดินหรือเงินทอง... แต่คือการทวงคืนความยุติธรรมให้กับทุกคนที่พวกท่านเคยเหยียบย่ำต่างหากครับ" บรรยากาศในท้องพระโรงเงียบกริบลงทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของเจตน์และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของเหล่าขุนนางคือเสียงเดียวที่หลงเหลืออยู่ มินาเงยหน้าขึ้นมองสามีของเธอด้วยความภาคภูมิใจ แววตาของเธอสะท้อนภาพชายหนุ่มผู้ก้าวข้ามผ่านความตกต่ำจนกลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ได้อย่างสง่างาม เธอบีบมือของกรณ์แน่นขึ้นอีกนิด เป็นสัญญาณว่าไม่ว่าก้าวต่อไปเขาจะเลือกเดินไปทางไหน เธอจะไม่มีวันปล่อยมือจากเขาเด็ดขาด "เอาล่ะครับ..." กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่คุกเข่าของเจตน์ช้าๆ เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินดัง 'ก๊อก... ก๊อก...' ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่จุดจบ "ในเมื่อท่านชอบใช้เงินและอำนาจกดขี่คนอื่นนัก วันนี้ผมจะสอนบทเรียนราคาแพงให้ท่านได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'ล้มละลายทั้งยืน' เป็นอย่างไร" กรณ์สะบัดมือเบาๆ หน้าต่างโฮโลแกรมสีดำสนิทของระบบก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนอันไพเราะที่ดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคน [ติ๊ง! ยืนยันคำสั่งซื้อ: กว้านซื้อสิทธิ์ขาดทั้งหมดในกิลด์และดินแดนของเป้าหมาย สำเร็จ!] [ยอดเงินที่หัก: 999,999,9,999 Gold] [สถานะปัจจุบันของเป้าหมาย: กลายเป็น 'บุคคลล้มละลายไร้สิทธิ์' ในระบบเกมอย่างสมบูรณ์แบบ] สิ้นเสียงระบบ ร่างของเจตน์ก็เรืองแสงสีแดงวาบขึ้นมาก่อนจะทรุดฮวบคราบลงไปนอนกองกับพื้น พร้อมกับตราสัญลักษณ์กิลด์ระดับท็อปที่แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำหายวับไปกับตา อาณาจักรที่เขาเคยภาคภูมิใจถูกลบชื่อทิ้งจากการเป็นเจ้าของในพริบตาเดียว เจตน์เบิกกว้างด้วยความสิ้นหวัง ร่างกายไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน ขณะที่ขุนนางรอบข้างต่างตัวสั่นงกด้วยความหวาดกลัว ทว่า ในจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากด้านนอกท้องพระโรง เป็นเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ไม่ได้มาจากทหารหรือขุนนางคนใดในที่นี้ ประตูบานยักษ์ที่แกะสลักด้วยลวดลายโบราณค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาท่ามกลางไอหมอกประหลาด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้ากรณ์โดยที่เขาไม่ได้เป็นคนสั่งการ! [คำเตือนจากระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบผู้ถือครอง 'บัตรสีขาว' รายที่สอง... และเป้าหมายของมัน คือการรีเซ็ตระบบทั้งหมดให้กลับสู่จุดเริ่มต้น!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!