โชว์ความรวยระดับสั่นคลอนราชบัลลังก์

"พวกเจ้ากล้าดียังไง ถึงนำขยะไร้ค่าพวกนี้มาแลกกับสิทธิ์เข้าเฝ้าองค์เหนือหัว!" เสียงตวาดก้องของขุนนางคลังหลวงดังสะท้อนก้องโถงหินอ่อนสีขาวนวล ผนังห้องประดับด้วยอัญมณีเวทมนตร์ที่ส่องประกายระยิบระยับขับเน้นความโอ่อ่าของท้องพระโรงแห่งอาณาจักรเซเลสเทียล แต่บรรยากาศในเวลานี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง สายตานับสิบคู่จากเหล่าเสนาบดีและทหารองครักษ์พุ่งตรงมายังร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องล่าง บนบัลลังก์ทองคำเบื้องบน พระราชาแวนเดอร์ที่สามทรงทอดพระเนตรลงมาด้วยแววตาดูแคลน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมพระoษต์ ขณะที่ "คุณชายเจตน์" ศัตรูตัวฉกาจผู้ยืนอยู่เคียงข้างบัลลังก์ในฐานะแขกคนสำคัญของราชสำนัก หัวเราะออกมาเสียงดังลั่น "ฮ่าๆๆ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้สุนัขจนตรอกอย่างกรณ์นี่เอง แกคิดว่าที่นี่เป็นตลาดสดข้างทางหรือไงวะ ถึงกล้าเอาเศษเหรียญทองแดงปลอมๆ มาขอเข้าเฝ้าพระองค์ท่าน? รู้ไหมว่าแค่ค่าฝุ่นที่เกาะอยู่บนรองเท้าของข้ายังล้ำค่ามากกว่าชีวิตห่วยๆ ของแกเสียอีก!" เจตน์ก้าวเท้าออกมาข้างหน้า เชิดหน้าชูตาด้วยความเย่อหยิ่ง ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของขุนนางรอบข้างที่ต่างพากันหัวเยาะเย้ยหยัน กรณ์ในสายตาของพวกมันตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับตัวตลกที่วิ่งเข้ามาหาความตาย ทว่า ท่ามกลางพายุแห่งการดูถูกเหยียดหยาม กรณ์กลับยืนสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ดวงตาคมกริบกวาดตามองเหล่าคนทรยศที่เคยเหยียบย่ำเขาในโลกก่อนและในเกมนี้ด้วยความเย็นชาถึงขั้วหัวใจ มือข้างหนึ่งของเขาจับมือเรียวบางของ "มินa" ภรรยาคู่ชีวิตที่ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่มาโดยตลอดไว้อย่างอบอุ่น มินาไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย เธอมองตอบเจตน์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองสุนัขที่กำลังเห่าหอนใส่ภูเขาสูง "พูดจบหรือยังครับ คุณชายเจตน์" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับมีพลังกดดันบางอย่างที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเจตน์ชะงักค้างไปชั่วขณะ "คนที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะมองเห็นความกว้างใหญ่ของโลกใบนี้ ก็มักจะคิดว่ากะลาที่ตัวเองครอบอยู่คือจักรวาลทั้งหมดสินะครับ" "แก! ไอ้สวะปากดี!" เจตน์หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ กร้าวกระทืบเท้าลงกับพื้นจนเสียงดังสนั่น "ทหาร! ลากคอมันทิ้งออกไปตัดหัวประจานเดี๋ยวนี้! กล้าดียังไงมาสามหามในท้องพระโรง!" สิ้นคำสั่ง ทหารองครักษ์เกราะทองนับสิบนายชักดาบออกจากฝัก พุ่งทะยานเข้ามาหากรณ์ด้วยจิตสังหารอันรุนแรง *กริ๊ง...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ แต่กลับทรงพลังจนหยุดยั้งฝีเท้าของทหารทุกคนให้อยู่หมัด กรณ์ไม่ได้หยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัว เขากลับควัก "บัตรสีดำสนิท" ลวดลายโลโก้ทองคำเรืองแสงจางๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้วยท่าทีสบายๆ บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดจากระบบโลกภายนอก—ไอเทมระดับพระเจ้าที่เชื่อมต่อกับทรัพย์สินมหาศาล กรณ์โยนบัตรดำใบนั้นขึ้นไปในอากาศเบื้องหน้า บัตรลอยหมุนเคว้งท่ามกลางแสงไฟจากคบเพลิง ก่อนที่มันจะส่องประกายแสงสีทองเจิดจ้าจนทุกคนในท้องพระโรงต้องยกมือขึ้นป้องตา และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าสว่างวาบขึ้นกลางอากาศต่อหน้าพระพักตร์ของพระราชาแวนเดอร์ [ระบบตรวจพบการทำธุรกรรมพิเศษ: "การบริจาคคลังหลวงระดับตำนาน"] [จำนวนเงินสดที่โอนเข้าสู่ระบบราชสำนัก: ทองคำแท่งบริสุทธิ์ 99.99% น้ำหนักรวม "หนึ่งตันเต็ง"] [ยอดเงินคงเหลือในระบบ: ∞ (อนันต์)] ตูมมม! เสียงระเบิดทางเวทมนตร์เบาๆ ดังขึ้นที่กลางห้องโถง ทันใดนั้น พื้นหินอ่อนเบื้องหน้าบัลลังก์ก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หีบสมบัติขนาดมหึมานับร้อยใบผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ฝาหีบเปิดออกเผยให้เห็น "ทองคำแท่งบริสุทธิ์" เรียงซ้อนกันเป็นภูเขาเลากา ประกายแสงสีทองอร่ามสาดส่องกระทบกับเพดานจนท้องพระโรงทั้งห้องกลายเป็นสีทองคำ บรรยากาศเงียบสงบลงในทันที—เงียบจนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเหล่าขุนนาง น้ำหนักหนึ่งตันเต็ง! ทองคำบริสุทธิ์ที่สามารถซื้ออาณาจักรขนาดเล็กได้ถึงสามแห่ง ถูกกองอยู่แทบเท้าของพระราชาในพริบตาเดียว! สีหน้าของพระราชาแวนเดอร์ที่สามที่เคยหยิ่งผยองแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามพระนลาฏ พระองค์ทรงอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะสั่งให้พระองค์ "ลุกขึ้นยืนจากบัลลังก์" อย่างลืมตัว พระเนตรสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงต่อความร่ำรวยที่สั่นคลอนรากฐานของราชบัลลังก์ได้ในพริบตา ส่วนคุณชายเจตน์... เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย ดวงตาเบิกโพลงมองกองทองคำตรงหน้าสลับกับร่างของกรณ์ด้วยความช็อกตาค้าง สมองของเขาขาวโพลนจนไม่อาจประมวลผลได้ว่าชายหนุ่มที่เขาเพิ่งดูถูกว่าเป็นสุนัขจนตรอกเมื่อครู่ เอาเงินมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน! กรณ์ก้าวเข้าไปใกล้เจตน์ที่กำลังคุกเข่าสั่นเทา เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของศัตรูตัวฉกาจให้เงยขึ้นมาสบตากับตน รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นฉายชัดบนใบหน้าของสุภาพบุรุษผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในที่นี้ "เมื่อครู่นี้... คุณชายเจตน์พูดว่าอะไรนะครับ พอดีหูผมไม่ค่อยดี ช่วยพูดให้ผมฟังอีกทีตอนที่กราบเท้าผม... จะได้ไหมครับ?" เจตน์อ้าปากพะงาบๆ ริมฝีปากสั่นระริกจนไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้ ความอัปยศและความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมหัวใจจนแทบแหลกสลาย ทว่า ในวินาทีที่ความกดดันพุ่งสูงถึงขีดสุดนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาของท้องพระโรงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยของกอง "อัศวินเงาโลหิต" กองกำลังลับที่ทรงอำนาจที่สุดในทวีป ซึ่งก้าวเข้ามาปิดล้อมทางออกทั้งหมดไว้ในพริบตาเดียว และผู้นำสารที่เดินนำหน้าสุดก็คือ... บุคคลที่กรณ์คาดไม่ถึงที่สุด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!