การดูถูกจากองค์ชายผู้หยิ่งทะนง

เสียงหัวsาะเยาะเย้ยของกลุ่มคนนับสิบดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงจัดเลี้ยงหรูหรา ภายใต้แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคريستالบริสุทธิ์ "แกมันก็แค่ไอ้ขยะที่คลานขึ้นมาจากสลัมต่างโลก ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคนอย่างแกจะมีปัญญาโผล่หัวเข้ามาเหยียบสถานที่ระดับนี้ได้... หรือว่าแอบย่องเบาเข้ามาขโมยชุดสูทของใครเขามาใส่กันล่ะ กรณ์?" เสียงแหลมสูงที่เปี่ยมด้วยความเหยียดหยามนั้นไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก "องค์ชายรองลูคัส" ผู้มีศักดิ์เป็นถึงรัชทายาทลำดับที่สองแห่งอาณาจักรเซเลสเทียล ทว่าในโลกความเป็นจริงเบื้องหลังเกมออนไลน์มหาประลัยนี้ เขาคือ "คุณชายเจตน์" ศัตรูคู่อาฆาตตระกูลใหญ่ผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของกรณ์จนจมดินในวันที่ล้มละลาย ภายในห้องจัดเลี้ยงอันโอ่อ่า สายตานับร้อยคู่ต่างพากันจับจ้องมาที่จุดเดียว บ้างก็มองด้วยความสมเพช เวทนา หรือแม้แต่รอคอยดูความพินาศของชายหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น "คนไร้หัวนอนปลายเท้า" กรณ์ (ผู้กล้าตกอับ) ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอาหารยาวเหยียด ใบหน้าคมคายฉายแววเย็นชาไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองกลุ่มคนที่กำลังหัวsาะเยาะเขาอย่างสนุกสนาน เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หวาดกลัว หรือแม้แต่โกรธเกรี้ยวให้คนพวกนี้ได้สมใจอยาก ความเงียบขรึมของเขากลับสร้างความอึดอัดประหลาดให้กับบรรยากาศรอบข้าง จนเสียงหัวsาะเริ่มแผ่วเบาลงทีละน้อย ทว่า... มีเพียงมือเรียวบางคู่หนึ่งที่เอื้อมมากุมมือหยาบกร้านของกรณ์ไว้แน่น มินา คู่ชีวิตผู้ร่วมสุขร่วมทุกข์มาด้วยกันเสมอดึงมือของเขาเบาๆ นางส่งยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นมาให้ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพายุร้ายเคียงบ่าเคียงไหล่ผู้เป็นสามีเสมอ "ไม่เป็นไรนะกรณ์... พวกเราผ่านมาแย่กว่านี้ตั้งเยอะแล้ว คนพวกนี้ก็แค่มนุษย์กบในกะลาที่มองไม่เห็นกว้างไกลเท่านั้นเองครับ" เสียงนุ่มนวลของมินากระซิิบบอกเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะชำระล้างความขุ่นมัวในใจของกรณ์ให้หายวับไปในพริบตา กรณ์หันไปสบตากับภรรยาผู้เป็นดั่งดวงใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างยิ่งยวดเมื่อมองนาง ทว่าเมื่อเขากลับหันไปมององค์ชายรองลูคัส... รอยยิ้มนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "พูดจบหรือยังครับ องค์ชายรอง... หรือควรจะเรียกว่า 'คุณชายเจตน์' ดีล่ะ?" คำพูดราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าขององค์ชายรองชะงักกึก ลูคัสหน้าถอดสีไปวูบหนึ่งเมื่อได้ยินชื่อจริงในโลกความเป็นจริงถูกเอ่ยออกมาจากปากของคนที่เขาพยายามเหยียบย่ำ แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็กลับมาเชิดหน้าขึ้นด้วยความหยิ่งทะนงดังเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความตกใจ "ปากดีนักนะไอ้สวะ! แกคิดว่าการแอบอ้างชื่อปลอมๆ หรือแต่งเรื่องตลกๆ จะทำให้แกดูสูงส่งขึ้นมาได้งั้นเหรอ? ชาติกำเนิดของแกมันก็แค่ลูกทาสในดินแดนรกร้าง ไร้เงิน ไร้ทอง ไร้แม้แต่อำนาจที่จะมาต่อรองกับฉัน! ถ้าไม่อยากคุกเข่ากราบตีนฉันตรงนี้ ก็ไสหัวออกไปจากงานเลี้ยงของฉันซะ!" ลูคัสตบโต๊ะเสียงดังสนั่น แก้วไวน์สั่นสะเทือนเรียกเสียงฮือฮาจากเหล่าขุนนางและผู้เล่นระดับสูงที่ยืนล้อมรอบ พวกเขาต่างรอคอยที่จะเห็นภาพผู้กล้าตกอับต้องยอมจำนนและอับอายขายหน้า กรณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับกำลังเอือมระอาเด็กน้อยที่กำลังเอาแต่ใจตัวเอง เขาล็อคสายตานิ่งสนิทไปที่องค์ชายรอง พลางยื่นมือไปหยิบสมาร์ทโฟนระบบพิเศษขึ้นมาอย่างช้าๆ ในโลกเกมออนไลน์ที่กฎเกณฑ์ถูกขับเคลื่อนด้วยระบบ "บัตรดำทลายโลก" อำนาจที่แท้จริงไม่ใช่ยศถาบรรดาศักดิ์ที่ถูกสมมติขึ้นมาหลอกตัวเอง แต่คือตัวเลขในบัญชีที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งวิญญาณของคนตรงหน้า กรณ์ไม่ได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาสักคำ การแก้แค้นที่สะใจที่สุดไม่ใช่การตะโกนด่าทอทุ่มเถียง แต่เป็นการตบหน้าด้วยความจริงอันโหดร้ายและเงินสดจำนวนมหาศาลที่พวกมันไม่มีวันหามาได้ชั่วชีวิต นิ้วเรียวกดหน้าจอเพื่อเรียกใช้งานฟังก์ชันสูงสุดของระบบ หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่ดังดังกังวานไปทั่วโถงจัดเลี้ยง— *[ ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่งการทำธุรกรรมระดับ "พระเจ้า" ทรงอนุมัติวงเงินไม่จำกัด (Unlimited Black Card) ]* *[ เป้าหมาย: ซื้อกิจการทั้งหมดของกิลด์เซเลสเทียล และปลดสถานะขุนนางขององค์ชายรองลูคัสทันที! ]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ แสงสีทองสว่างวาบพุ่งออกจากหน้าจอโฮโลแกรมเข้าปกคลุมร่างขององค์ชายรองลูคัสและเหล่าบริวารในชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศภายในงานนิ่งสนิทลงราวกับเวลาถูกหยุดไว้ เสียงหัวsาะเยาะเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของทุกคนที่เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจอันไร้ขีดจำกัดที่เพิ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า กรณ์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาองค์ชายรองที่ตอนนี้เข่าเริ่มอ่อนแรงและทรุดฮอ1ลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อหน้าจอระบบแสดงสถานะของเขาเปลี่ยนจาก "องค์ชายผู้สูงส่ง" กลายเป็น "บุคคลล้มละลาย ไร้สิทธิ์แม้แต่จะเหยียบย่ำผืนแผ่นดินนี้" ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของคนที่เคยเหยียดหยามเขาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่น่าสะพรึงกลัว "จำไว้นะครับ... คนที่ไม่มีเงิน ก็เป็นได้แค่ฝุ่นธุลีใต้รองเท้าของผมเท่านั้นเอง" กรณ์เอื้อมมือไปโอบเอวมินาเข้ามาชิดกายอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์เจ็ตกระหึ่มอันคุ้นเคยจะดังสนั่นจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้าที่เปิดออก แสงไฟสปอตไลท์ส่องตรงลงมายังร่างทั้งสอง ขณะที่เฮลิคอปเตอร์หรูหราลำโตกำลังลอยลำรอรับพวกเขากลับสู่อาณาจักรที่แท้จริง ทว่า... ในวินาทีที่กรณ์กำลังจะก้าวเท้าขึ้นสู่บันไดเฮลิคอปเตอร์นั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังสนั่นขึ้นทั่วทั้งระบบเครือข่าย พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นตรงหน้าจอของเขาโดยไม่มีที่มา— *[ คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ "บุคคลลี้ลับ" ผู้ถือครองบัตรดำคู่ขนาน... และเป้าหมายของมัน คือการทำลายล้างทรัพย์สินทั้งหมดของท่านใน 10 วินาทีนี้! ]* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ผู้กล้าตกอับ" เสมอมานะครับ!